Hollandse Pot

In het kader van kook technieken verbeteren maar weer eens een dineetje gegeven voor wat vrienden. Een van hen had eerder eens gezegd zich op de typisch nederlandse gerechten te hebben gestort. Tijdens een etentje bij hen thuis kregen we dan ook iets met draadjesvlees, errug lekker! Dat bracht ons weer op het idee dat thema vast te houden. 
Een van de leukste dingen van een diner voorbereiden is te gaan uitzoeken wat je dan gaat eten. Sites als smulweb, marmiton, allerhande en zo staan dan breed open op het scherm. Kookboeken komen de laatste jaren eigenlijk niet meer van de plank. Veel te handig die kooksites.

Voorgerecht, hm. Oké, de Schotse eieren, daar wilde ik mijn hand eens aan proberen. Toegegeven dat is eigenlijk geen voorgerecht maar toch in het kader van de verbetering van technieken moesten onze gasten daar maar aan geloven. De schotse eieren worden normaliter als snack bij een drinkgelag gegeten en, we konden het weten, liggen nogal zwaar op de maag. Meer voor een hoofdschotel met het een en ander erbij was het oordeel. We herbenoemden het gerecht op zijn Frans: "des oeufs perdú" of wel verloren eieren. Leek me een heel poëtische naam om dat zo te presenteren aan onze gasten.

Men neme 4 hard gekookte eieren en pakken die in een laagje gehakt. Meng 500 gr rundergehakt met een beetje zout en peper plus een rauw ei. Dan in vieren delen en in de palm van je hand een nestje van vlees maken. Het gekookte ei erin en het nestje om het ei heen dichtvouwen. Het is een beetje een gepiel. Dan een ei loskloppen en de ballen erin wentelen, vervolgens bedekken met broodkruimels (of grove paneermeel) Dan 4 á 5 minuten frituren tot ze bruin zijn. Mijn vrees dat die dingen uit elkaar zouden vallen of exploderen (eieren bevatten nog altijd erg veel vocht) bleek ongegrond. In tegendeel het gehakt kromp mooi als een stevig huidje rondom het ei er in. Beetje nagaren in de oven op 70 graden. Je houd flink uit de kluiten gewassen gehaktballen over. Opdienen doe je door de ballen door midden te snijden waardoor het ei weer zichtbaar wordt.
De mosterdsaus die erbij hoorde wordt gemaakt van rauw ei, mayo, moutarde de dijon en beetje zout. Goed roeren en boven een vuurtje laten opstijven.
Voor het opdienen garneren met wat groen en zo. Het geheel ziet er best wel leuk uit.

des oeufs perdu

Volgens de dames kon dit samen met in de oven gebakken aardappelen en groenten best wel eens omgetoverd worden tot een hoofdgerecht. Daar zullen we verder op moeten studeren.

Het hoofdgerecht, wat moest dat worden. Oerhollandse gerechten klonk het. Wat zijn dat is dan de eerste vraag. Zegt Fannie: "Stamppotten met boerenkool, appels, andijvie, penen..." Na een paar jaar werd het Haagse kookboek weer eens van de plank gehaald en bladerden we naar: stamppot boerenkool (jakkes), hete bliksem (jee!) hutspot met klapstuk... Wat in vredesnaam is klapstuk, oh rundvlees, stuk van de ribbenkast, een soort riblap zeg maar. Interessant. Dat je klapstuk niet meer in de supermarkt lijkt te kunnen krijgen was even een verrassing. Bij de natuurslager in Wageningen was het prijs, ook aan de prijs, of beter, de hoofdprijs. Lijkt wel LDF, als het iets anders dan normaal is betaal je ook de hoofdprijs. Mijn idee dat rib lappen gangbaar vlees zou zijn is hiermee teniet gedaan.

Vervolgens zijn 2 kilo aardappelen en een halve kilo uien aan gort gesneden. Dat paste maar net in de grootste soeppan (9 lliter) die we in huis hebben. Eerst het vlees maar aanbraden i.p.v. koken dacht ik want 3 uur koken leek me wat overdreven voor een hutspot. Eerst wat water en dan de rest van het vleesnat erbij. A la de choux croute bouwde ik de zaak op met laagjes van aardappels, uien, vlees en zo door totdat de pan tot aan de rand vol zat. Fannie en ik keken elkaar eens aan. Voor vier personen leek ons dat behoorlijk veel, was het ook. Geen paniek, hutspot is heel goed in te vriezen dus geen probleem.

Dan, wat moest het nagerecht worden. Weer iets Hollands: water gruwel.

Gort opkoken met een stukje kaneel en rozijnen met een handje krenten erbij. Aangevuld met rode bessensap (oei wat is die zooi zuur!) en een aantal flinke scheppen rietsuiker. Op zoetigheid afgemaakt met wat kunstsuiker. De calorietjes tellen mee. Buiten is het 5 graden, perfect om de handel af te laten koelen voor het opdienen. De watergruwel werd gecombineerd met een bolletje vanille ijs en saus, wat het weer extra speciaal maakte. 

Van een paar weken geleden had ik nog een potje van mijn "basis" voor een likeur over. Dat bij het ijs gedaan wat het toetje dan wel helemaal afmaakte.

updated: 20150224
Die saus bestaat uit versuikerde en licht ge-karamelliseerde in zeer fijne reepjes gesneden schillen van grapefruit. een kruidnagel, kaneel en 2 zakjes vanille suiker met een flinke hand rozijnen. Het kaneel en de kruidnagel worden er uit gevist en rietsuiker toegevoegd totdat de oplossing is verzadigd (meestal 1:1). Dit brouwsel laat je een paar weken staan voor er iets drink,- of eetbaars van te maken.
 

Het was een zeer succesvol diner. Misschien paste het volgens de regeltjes niet allemaal bij elkaar (zoet op zout, bitter op zoet enz enz) in dit kader werden de regeltjes maar even vergeten en is mijn kook techniek weer een stukje verder gekomen.

LMQR 6

updated 16 feb 2015

Oven

In november is er een tweedehands gas gestookte keramiek oven gekocht. Helaas bleek ter plekke dat het gevaarte lechts met grote moeite in de Volkswagen Caddy paste. Dat was even balen. Het transport werd ter plekke afgeblazen. Achteraf maar goed ook want het zou redelijk ingewikkeld zijn geworden de oven er in en eruit te krijgen, met aan weerszijden slechts é'n cm speling. Daar had ik het met Yvette en Willem over, om met een gehuurde aanhanger de zaak te gaan vervoeren. Daarop bood Yvette haar pony trailer aan, wat een uitkomst! Met alle partijen werd een datum geprikt en het liep als ouderwets op rolletjes. Blijkt maar weer, een goede voorbereiding is het halve werk. De van tevoren gekochte oprij planken en wat ter plekke georganiseerde steunen maakten het laden een fluitje van een cent. Ook al omdat de oven lichter was dan was opgegeven en op wieltjes stond. Binnen een paar minuten was hij in de trailer geladen. Wat een mazzel!

oven geladen in no time!
bron: JW

Na afscheid van Marion ging het verder zuidwaarts. Dat ging erg vlot. Vooral met de zware voet van Willem die sturen leuk vind en volgas de heuvels van de Ardennen opronkte.

zware voet => meer tanken
bron: JW

Omdat er nog voldoende daglicht was én de weg door het bos niet onder de sneeuw lag pakten we toch maar de binnenweggetjes (vóór Epinal neem je de afslag D6). Dat scheelde zomaar 30km knarren. Tegen het ondergaan van de zon waren we binnen. Uitladen zouden we, volgens plan, de volgende dag wel doen. Even de boodschappen bij Louise afgegeven en de post opgehaald. Louise gaat erg goed na haar operatie aan haar knie!
Yvette had een letterlijk en figuurlijk vurige chili con carne voor de manschappen gebrouwen wat er met de nodige biertjes en wijn prima in ging. Ach werd er opgemerkt, je hebt er twéé keer plezier van ;=)

Beide kachels werden aangemaakt en al snel knetterde het hout vrolijk. In no time was het huis op temperatuur en schoven de heren zelfs een beetje weg van de haard. Willem droeg voor uit eigen werk. Best wel een spannend vak heeft die knaap. Zijn opmerking over dat het publiek niet echt goed is geïnformeerd over wat er achter de schermen allemaal plaatsvindt doet je toch wel nadenken over hoe de overheid communiceert met de bevolking. Dat is echter weer een heel ander verhaal, niet echt voor deze blog. We zwetsten nog een tijdje over van alles en nog wat. Geleidelijk aan zag je de oogjes dichtvallen en de een na de ander ging, doezelig geworden van het haardvuur, wijn en hete chili, richting diens kamer.

De volgende morgen werd de oven uitgeladen. Ook dat ging als een speer. Nog wat bullen bij Willem zelf uitladen, eventjes wat shoppen voor een kaasje en een flesje voor thuis. Et hop! Vlotjes scheerden we de weg weer over naar huis. Bleek ook nog dat de snelweg (4 baans) al tot op een 15 km van St-Loup-sur-Semouse is genaderd. Die route rijden we eigenlijk nooit meer, de voortgang in het aanleggen van de snelweg krijgen we daarom niet zo mee. St-Loup ligt 15 km van ons af. Nu gaat het wel erg gemakkelijk worden om naar ons toe te rijden. Vanaf de woonplaats in NL de snelweg op en bijna tot aan St-Loup kun je nu op dezelfde snelweg blijven rijden. (Route: Eindhoven, Maastricht, Luik, Luxemburg, Metz, Nancy, Epinal, St-Loup.) Dan nog een stukkie over de provinciale weg die nooit echt druk is en je kunt voor dat je het weet aanschuiven voor het apéro in La Douce France.

De oven staat er. Weer een stukje van de droom is werkelijkheid geworden. Enne, wat er nog aan ontbrak, vroeg Fannie. Een kneed molen. Zodat je de klei niet meer met de hand hoeft te kneden. De polsgewrichten spelen namelijk af en toe behoorlijk op, dus dat zou wel erg mooi zijn zoiets. Dick, mijn eerste keramiek leraar, had zo'n ding bij een oude bakkerij op de kop getikt en het werkte perfect. Dus die komt ook nog wel. Gewoon nog een beetje geduld hebben en op de uitkijk blijven op allerlei "marktplaats" sites. Net als bij deze nieuwe oven. 

Cluster

Iets héél anders weer. Voer voor Nerds. Gewoon overslaan als je geen interesse in computers hebt.

Het project om een parallel computer te bouwen van die creditkaart computertjes van de Raspberry pi.org is weer een stapje verder. De software was al geïnstalleerd, maar het bleef een chaos aan draden en trafo's. Daar moest eerst iets aan gebeuren: compact en een beetje voor het oog. Toen iemand een linkje doorgaf van een ontwerper in de US die precies dat maakte wat geleidelijk aan in mijn schetsen was ontstaan: bingo! Geen ge-figuurzaag of amateuristisch geknutsel. Bestellen dus. Alleen, verzenden van pakjes uit de US is erg duur en als ze het ook nog via UPS doen komen daar nog weer kosten boven op. UPS vindt namelijk dat ze ook als belastingontvanger moeten werken en belasten élk pakje met BTW en kosten. Die kosten zijn exorbitant hoog. Samen kan dat de aanschafprijs van je speelgoed verdubbelen, geen goed plan dus. Daarom vraag ik altijd aan de leverancier om de goederen per gewone post te versturen, waarmee je de UPS kosten vermijdt. Blijf je beneden de 30Euro dan vervallen officiëel ook de BTW en eventuele invoerrechten. UPS rekent altijd BTW en zie dat maar eens terug te krijgen. Na enig heen en weer gemail kwamen een paar weken later de onderdelen binnen.

platines, boutjes en moertjes

Raspi's gemonteerd

geassembleerd

Mooi, drie van die Raspi's boven elkaar. Als snel bleek dat door de gewijzigde layout van de Raspi B en Raspi B+ kaartjes de snoertjes elkaar in de weg gingen zitten. Ik besloot om dat later maar te gaan hergroeperen om die twee torentjes beter aan elkaar te kunnen koppelen.

en voila! Raspi Cluster 1

Meteen ook en andere tip toegepast. In plaats van 6 trafo's is er één enkele (powered) usb hub (links van de switch) geïnstalleerd die alle raspi's van stroom voorziet. Dat scheelt een met trafo's vol gepropte verdeeldoos waaruit talloze snoerne komen. Als centrale opslag is er gekozen voor een 120GiB SSD disk (rechts) en nog een 32GiB usb sticky voor wat andere grapjes. Op deze manier is de cluster behoorlijk autonoom. Omdat de SSD toch wat extra vermogen nodig heeft is er voor die specifieke raspi node (kaartje = node) toch een aparte trafo genomen. Zes nodes nu en een aparte extra node als router c.q. loadbalancer.
Nu nog, op suggestie van Paul een router met extra firewall ervoor zetten zodat het nogal lastig wordt voor ongenode gasten die wellicht onbedoeld de zaak te verstoren.
Zo, dat is ook weer netjes aan de kant.
Overigens laten de eerste probeersels zien dat er nog wel enige hobbels te nemen zijn voordat de cluster dat doet wat de bedoeling is. Oké, 6 raspi's plus een (management unit) stelt nog niet zo veel voor. Als studie omgeving is het meer dan genoeg. Later voor het serieuze werk zullen er wel meer pakketten van raspi's aangesloten worden maar nu is het voorlopig wel goed zo.

update:
Vraagt iemand: wat moet je ermee? Allerlei redenen zijn er om met deze techniek te willen gaan spelen. De belangrijkste is wel dat ik altijd met parallel computers heb willen knutselen. Iets als met robots en taal (voor mijn thuis robot zwerm), iets met analyse van nieuws dat over het net doolt om dat in een bepaalde vorm te gieten (voor mijn computer geschiedenis project) en de mentat computer (een misschien star trek achtig iets). Dat zijn wel de belangrijkste redenen. Tijdens mijn werkzame IT leven was daar nooit tijd voor en nu kan het!
Uiteraard speelde ook de prijs van iets dergelijks een rol. Iets wat normaal pas vanaf 400 K euries te krijgen was, is er nu voor onder de 400 euries, zeg daar maar eens nee tegen. Parallel computing is daarmee binnen het handsbereik van iedere amateur gekomen. Ja, zie het gerust als een über Nerd hobby.
Als bijkomend effect is een dergelijk project ook ideaal om je uit de winterslaap te houden.

Voordat iemand anders dit weer gaat zeggen: Ja, natuurlijk is de schaalgrootte van 6 raspi's véél te klein om serieus en deuk in een pakje boter te kunnen slaan. Daar is ook geen behoefte aan. Het gaat erom of het mogelijk is én omdat het kán.

Qubit

De huidige poes is een merkwaardig verhaal aan het worden. Zoals Bios kei-, maar dan ook keihard kon mauwen, Chippie er ook wat van kon, deze krijgt niet meer dan een hees-achtig geluid uit diens bek wat vagelijk lijkt op een zacht gemiauw. Je hoort hem dan ook niet als ie 's avonds naar binnen wil. Wel roep je hem nog en opent en sluit luidruchtig de deur. Dan staat ie soms plotseling toch tegen de ruit aan te duwen. Maar horen doe je hem niet, je hebt meer een gevoel dat ie buiten staat te bibberen. Dan kijk je nog eens goed en jawel hoor, daar zie je twee van die groene oogjes strak tegen het glas naar binnen koekeloeren.
Zoals gezegd Qubit is een geweldige muizenvanger en kompleet verslaafd geraakt aan de jacht daarop. Je kunt niet in de gang komen of hij duikt wel even op inspectie achter de kastdeuren. Bij een wat langere afwezigheid van Mailleroncourt S/P zijn er namelijk altijd wel een paar muizen in de gangkast te vinden die op de vlucht voor het barre naar binnen zijn geslopen. Daar wordt dan in enkele dagen tijds door Qubit kortenmetten mee gemaakt. Vervolgens is de rest van het huis aan de beurt. Spinnen, torren, vlinders en ander vliegend spul verdwijnen als sneeuw voor de zon. Op alles wat beweegt zet ie zijn tanden. Uiterst zelden spuugt ie weer wat uit. Kikkers bijvoorbeeld, niet lekker. Van naaktslakken ben ik niet zeker, hoewel er vorig jaar zeer weinig van te merken was. Zal het slechte voorjaar wel zijn geweest. Van mieren houdt ie ook niet bijzonder, wormen dan weer wel. Het beest heeft een onverzadigbare honger.

Soms is ie meerdere nachten onvindbaar, roepen helpt dan niet. Uiteindelijk staat ie parmantig tegen de net gepoetste ruiten te vegen. De eerste keer dat Qubit 's nachts wegbleef dacht ik echt: die zijn we kwijt. Ook daar raak je aan gewend. Bij binnenkomst loopt ie dan op een draf naar zijn voerbakkie, knauwt wat brokkies weg en gaat ergens de rest van de dag slapen. Pas in de avond is madam weer aanspreekbaar. Gewoon een kat op die manier dus.
Wat ik wel merkwaardig vind is dat je door het huis gevolgd wordt, net als een hondje. Dan loopt ie je letterlijk voor de voeten en moet je erg oppassen poes  niet te vermorzelen. Da's erg lastig. Misschien doet ie dat om me te pesten. Want daar zijn katten erg goed in. Die weten namelijk precies waar je je aan ergert. Als kat naar buiten wil, gaat ie overal aan krabben en uiteindelijk voor een deur staan. Kom ik aanlopen zit Qubit sowieso al voor de deur. Intussen heeft ie geleerd dat deuren ook open zijn te duwen. In de zomer is dat geen probleem, maar in de winter deuren wagenwijd open te vinden staan is minder leuk. Laatst probeerde Q zelfs een deurklink naar beneden te krijgen. Het moet niet gekker worden!

Kokkerellen

Deze week kwamen wat collega's van Fannie op ziekenbezoek. Net te laat voor de lunch en te vroeg voor het apéro. Lastig. Nu wilde het toeval dat we vorige week een uitzending zagen van top chef New Sealand. Een van de opdrachten was een soort luxe Schwarzwalder Kirsch torte. Een uitdaging dachten we, na een hoop kontdraaien van mijn kant om daar onderuit tekomen gaf ik me gewonnen en slofte ik de keuken in. Geloof me, het is een hoop werk en je hebt een bult afwas nadien. Niet echt mijn stijl maar oké, mijn liefje wilde een taart dus krijgt ze een taart. Neem het recept maar uit Betty Crocker, dat is perfect, riep ze me nog na. Sure. Het begon al met het beslag dat toch iets aan de te stijve kant was, vond ik dan weer. Het rees goed, maar duurde toch langer voordat de naald bij het testen schoon uit het baksel kwam. Moet ook nog afkoelen voordat ik verder kan miemelde ik in mezelf. Hop buiten is het iets boven het vriespunt, gratis koelkast dus en het koelt daaarom lekker snel af. Als nu de vogels er maar met hun snavel afblijven.
De kersenvulling stond al in de koelkast af te koelen en de slagroom was ook al geslagen.

Het bijzondere aan deze variant is dat de taart omkleed zou worden met scherven chocolade. Oeps! De chocolade schiftte al bijna meteen toen ik de zaak begon te smelten. Een beetje room er bij verhielp het ergste maar lekker dun uitvloeien zou het niet meer doen. Met een spatel de massa maar zo dun mogelijk uitgesmeerd op een stuk bakpapier, even afgekoeld en ook de "buiten koelkast" in. De meeste beesten lusten toch geen chocola dus geen gevaar voor piraten. Een uurtje later de taart door midden gesneden, vulling en slagroom op de onderste helft, de deksel op de vulling en daarna de hele zooi ruimhartig met slagroom ingespatelt. Nog een topping van kersenvulling en de chocolade scherven rondom. Nou leken de scherven niet echt zoals die op de teelevee, maar het totaal effect was genoeg om indruk te maken op het bezoek.

een punt taart = caloriebom!

En, niet echt smerig ook ;=)

Iedere winter probeer ik ook wat nieuwe recepten uit om die het komende seizoen aan de gasten voor te kunnen schotelen. Dit keer liet ik mijn schatje wat suggesties doen in het kader van het verbeteren van mijn technieken. Nou dat heb ik geweten. Het nam drie pogingen om een mooie knapperige  flinterdunne pizza te maken van volkoren meel. M'n schetteke kon geen pizza meer zien.

bijna vegetarische pizza van volkoren meel

Een paar lepels crême fraiche gaat perfect op zo'n pizza.

De Spaanse tortilla lukte meteen beter, na 2 keer had ik het door. Meteen maar een variant met een lekker dikke laag geraspte jong belegen kaas er over. Ook een flinke hap om zo maar weg te knauwen. Het lastige hierbij is om alles gelijk gaar te hebben. Die aardappel stukjes moeten echt wat langer in de pan voorgegaard worden. Uiteraard spekkies uitbakken, een teentje knoflook erdoor maakt de smaak al meteen een stuk voller.

Tot slot een quiche met andijvie. Die had ik al eens eerder gemaakt onder het strenge toeziende oog van mijn sketteke. Nu maar eens wat variëren. Meer zooi erin. Op YouTube had ik gezien hoe ze het teveel aan vocht eruit kregen tijdens het blancheren van de andijvie. Gewoon de massa tegen de kanten vegen zodat het vocht in het midden van de pan loopt en daar verdampt. De kanten van de pan zijn minder wanr dus krijgt de groente alle kansen het vocht los te laten. Dat bleek hier ook de goede techniek te zijn waardoor de bodem redelijk stevig blijft.

In LDF heb ik nog geen andijvie gezien, maar er zal vast wel een vervanger voor zijn. De gelderse rookworst vervang ik sowieso al door saucisson de Montbeillard - een heerlijke verse worst met knoflook en een beetje rooksmaak. Gaat ook prima in de erwtensoep die worst.
Dit is echt een mooie entree, neemt niet teveel bereidingstijd en kan gelijk met bijvoorbeeld een stoofschotel in de oven geschoven worden.

LMQR 5

Schromelijk, werkelijk schromelijk heb ik het bloggen laten liggen. Moest de afgelopen maand ook de butler / mantelverzorger uithangen. Maar het gaar weer prima met de patiënt.

Renovatie

Het heeft even geduurd maar de eerste kamer nadert diens voltooiing. Op één hinderlijk detail na dan. De vloer! Die spartelt namelijk lelijk tegen mooi te worden. Wat er op zat weet ik niet maar na 4 pakken schuurpapier en 5 schuurronden, is de kauwgum-achtige rotzooi er eindelijk af. De vloer zit in zijn tweede laag eiglans lak en is voor de gasten weer ingericht die tijdens het oud en nieuw bij ons verbleven weer ingericht. Een beetje onverwacht die gasten, dus moest de kamer weer ingericht worden en stopte de renovatie.

kamer 1 vloer half gelakt

Wat moet ik zeggen, het resultaat is afschuwelijk. Ok, het schuren op zich zelf is prima gegaan, er is denk ik bijna 500 gram schuursel afgekomen. De vloer zelf voelt, als je er met de hand over strijkt, als zijde zo glad aan. Dat dan wel weer. Het probleem is dat door de onregelmatige strookjes je nog te veel van de vorige kleur in de dieper gelegen groeven ziet zitten. Veel dieper schuren heeft niet zo veel zin. Kost je zomaar een paar extra millimeters van het parket wat de vloer gewoon te dun zou maken. Nu lijkt het net alsof de vloer sterk verweerd is. "half versleten", zegt Fannie. Het is een stijl, maar niet de onze, wordt er dan nog fijntjes aan toegevoegd.

kamer 1 vloer gelakt

Goede raad is letterlijk en figuurlijk duur. Een kit van 5 liter eiglanslak kost toch weer € 90. Wat nu. Fannie kwam met het advies om er iets als midden eiken op te smeren om dat 'versleten' effect te neutraliseren. Leek me een goed idee en dat volg ik uiteraard op. Zij is immers de smaakmaker van de inrichting in Le Mouton Qui Rit. Wel balen, want dit is weer een hoop extra werk. De kamer weer leeg halen, licht opschuren en dan de 3e en 4e laag er over. Die moesten er sowieso op maar had ik wat later in het voorjaar geplanned als het weer wat warmer zou zijn zodat de lak mooi uit kon vloeien waardoor de vloer dus nóg gladder zou ogen en voelen. Mijn visioen van een spiegelgladde blanke eikenhouten vloer met transparante eiglanslak is daarmee in duigen gevallen. Afijn, c'est la vie.

Die truc met het opvullen van spleten door de pasta gemaakt van het schuursel dat van de vloer af kwam aangelengd met vloerlak heeft trouwens prima uitgepakt. De zaak is schuurbaar en je kunt er gewoon een gaatje inboren. Keihard is die pasta dus geworden. Het idee om de rest van de massa de volgende dag voor de andere gaatjes te gebruiken was niet zo slim. De pasta bleek niet houdbaar te zijn. Gewoon omdat de lak toch uithardt in het zaagsel. Als je ff nadenkt is dat ook wel logisch. Het oplosmiddel van de lak wordt geabsorbeerd door het schuursel waardoor het verhardingsproces geactiveerd wordt. Stom, had ik van te voren ook wel kunnen bedenken. Gelukkig heb ik niet al het schuursel gebruikt dus kunnen de andere putjes nog netjes worden opgevuld.

Charlie Hebdo

Schrijven er enkele lezers: "wat vind jij nu van de gebeurtenissen rondom Charlie Hebdo?"

Met opzet heb ik hier niet over geschreven omdat mijn mening er eigenlijk niet toe doet. Althans binnen het kader en karakter van deze blog. Daar kun je lang en breed over debatteren. Maar nu er naar gevraagd wordt ligt het anders, denk ik dan.

Kort gezegd vind ik dergelijk gebruik van geweld pure waanzin. Een waanzin die aangewakkerd wordt door een zeer select groepje haatbaarden die veilig in hun eigen bunkers zitten en hun kanonnenvoer het werk laten doen. Helden. Wat is nieuw. Altijd verschuilen deze zieke geesten die dergelijke acties uit hun duimen zuigen zich achter ideologieën die voor hun eigen doeleinden speciaal zijn ver-hernieuw-bouwd. Mensen die godsdienst voor hun eigen politieke doeleinden gebruiken veroorzaken altijd de grootste ellende op onze wereldbol. De geschiedenis bewijst dit keer op keer.

Niet verbazend, door alle westerse (politieke) organen werd deze actie terstond veroordeeld. Voor de bühne verklaarden de anderen dat ze totaal niet achter de acties stonden. In verre landen maakten mensen vreugde dansjes, net zoals bij de verwoesting van de Twin Towers in New York. Voorspelbaar allemaal, en erg hypocriet. Protestmarsen, verklaringen voor de kijkbuis om zich toch vooral op de borst te kunnen kloppen ter meerdere eer en glorie van de spreker zelf.

Enkele weken geleden zat ik met stijgende verbazing naar een reportage te kijken. Opnieuw werd er breed uitgemeten dat een paar randdebielen met Kalashnikovs tekeer gingen in de burelen van Charlie Hebdo. Vage opmerkingen over of het misschien voorkomen had kunnen worden, dat het niemands schuld was, en dat we vooral iedereen bij elkaar moesten laten komen. Vooral niet gaan beginnen met vinger wijzen. Máárrrr er moeten wel strengere wetten komen om dit soort uitwassen aan te kunnen pakken. Huh!? Die wetten zijn er toch al, wat zijn ze dan aan het doen? Het moet niet gekker worden was mijn eerste gedachte. De tweede was: "nu gaan er weer meer anti terreur wetten door onze strot geduwd worden om alles en nog wat te mogen afluisteren en controleren." Nog geen dag later kwam er uit de mond van de Britse premier dat het versturen van versleutelde boodschappen voortaan verboden moest zijn. In NL gingen stemmen op om de politie zwaarder te bewapenen. OK met een dienstpistool richt je niet veel uit tegen een mitrailleur. Je kunt je echter de vraag stellen of dit wel een taak voor politiemensen is.

Neem nu LDF, hier zijn er meteen wetten doorgedrukt die opgepakte terroristen eigenlijk geen enkel recht meer geven á la de Patriot act. In NL is blijkbaar niets aan de hand. Slaapt u rustig verder, doe de deuren en uw lippen op slot. Er is dus niets verontrustends wordt door spindokters aan de NL-ers doorgegeven. De Belgen schieten vervolgens een paar van die jongens aan gort, in DE worden mensen opgepakt...

Dan, eindelijk komt er iets uit de strot van Opstelten: "Ja dit is verontrustend...". Een knakker van 72 jaar dus hè! Nou ja, ik zeg niets verkeerds als ik vind dat die man zijn plaats allang aan een werkeloze politicus had moeten over doen, hij bezet gewoonweg de stoel van een ander. Mensen van die leeftijdsgroep hebben nog maar zelden een goede kijk op onze snel veranderende maatschappij, leven volledig in hun eigen wereld. Er zijn uitzonderingen gelukkig, maar politici beantwoorden significant aan het geschetste beeld.

In alle landen worden blijkbaar potentiële terroristen al een tijdje in de smiezen gehouden en opgepakt als die in beweging komen. Niet zo in NL, daar wordt alleen geneuzeld over het aantal FTE's en wie dat allemaal moet gaan betalen om die gasten in de gaten te houden. Niemand hoor je iets zeggen over preventief oppakken en isoleren van de maatschappij. Sterker nog. Deze week proberen ze de rekening een ander in de maag te splitsen via het EU beraad in Brussel. Wat ze daar gaan bekokstoven zal sowieso nadelig uitpakken voor ieders vrijheid zo te horen aan het gelispel dat over de lippen van 'deskundigen' en politici komt.

Eigenlijk ben je alleen in je eigen hoofd nog helemaal vrij om te 'zeggen' wat je wilt.

Le Mouton

Nu een veel vrolijker onderwerp.

Le Mouton Qui Rit heeft het afgelopen jaar al weer meer gasten mogen ontvangen dan in 2012 en 2013. Alle B&B's in de omgeving en ook wij werden in 2012 even fors terug gezet in het aantal gasten die we mochten ontvangen. Het afgelopen seizoen zaten we gelukkig al weer op niveau en moesten we zelfs een paar keer in het dorp kamers bij huren. Dat komt vooral voor als er grote groepen komen die aan een evenement meedoen en toch allemaal bij elkaar willen blijven. We zijn daar op ingesteld geraakt om dergelijke groepen onder te brengen.

Wat voorzieningen betreft is er het afgelopen jaar doorgewerkt aan het wensenlijstje.

Ons inkoop keramiek atelier moest plaats maken voor de jacuzzi cum hottub. Het atelier heeft nu zelfs een ruimere en prettigere opstelling op het bordes gekregen met een oppervlakte van ruim 5 x 5 meter. Een bevriende collega – oud timmerman - heeft om op het bordes te komen een mooie trap voor ons gemaakt. Onze collega's geven overigens in de zomermaanden line-dance lessen en hebben daarbij ook nog een kleine gîte.

De hot tub/jacuzzi is operationeel geworden en persoonlijk door Fannie en mij getest. Ook daar komt nog een mooie trap en klein bordes omheen voor het gemak van in en uitstappen. De jacuzzi is houtgestookt dus dat wordt nog spannend voor de gasten om daar mee te leren omgaan. De hot tub staat waar het atelier eerst was.

Het zwembad is nu helemaal omgeven door een terras en aan het einde nog iets verlengd om er een zitje neer te kunnen zetten.

De zonnewarmte collector (SolarFarm) verwarmd niet alleen het zwembad in de zomer maar is nu ook aangesloten op de CV en beschikbaar voor het hele huis. De warmte wordt met een soort van schakel paneel en een paar computertjes ter grootte van een creditkaart bestuurd.

De petanque baan staat op de lijst om in de komende maanden een nieuwe deklaag te krijgen en een klein zitje te bouwen. Wellicht is er ook nog tijd over om er een soort van folie bij te zetten. We dachten er zelfs aan om er een badminton net op te hangen dat maakt er een multi purpose ding van.

Deze winter is begonnen met de kamers een grote beurt te geven, een nieuw verfje en dingen die kapot zijn gegaan of beter kunnen. Ook dingen als klemmende deuren (het huis blijft werken) het wegwerken van kabeltjes, en zo voorts. Kortom er is een lijst van kleine reparaties die moeten gebeuren voor het nieuwe seizoen aanbreekt.

2015

Een fantastisch 2015 toegewenst. 

(updated)
En nee, er is niets ernstigs aan de hand anders dan dat er erg veel te doen was in Le Mouton, geen blogjes daarom dan ook. We hebben het hele huis een aantal keren in december verhuurd en da's enorm veel (voorbereidend)werk. Ook op oudejaarsavond hebben we het huis vol voor een paar nachten. De renovatie werkzaamheden stoppen dan. Het huis helemaal schoonmaken is een Sisyphus klus. Vooral als dingetjes nog niet helemaal klaar zijn, en je toch moet opruimen. Adieu plannen en planning. Ook Marion heeft het retedruk en mede daarom veel minder tijd om mijn epistels van de grootste miskleunen te ontdoen. Eerlijkheid gebied ook te zeggen: we waren het ff niet met elkaar eens.

Komt daar bij, als in de avond de (spier)pijn door je lijf raast is er geen animo om een stukkie te schrijven. Bovendien gebeurd er momenteel ook weinig in Le Mouton. De schapies grazen, de Pot au Feu pruttelt op de kookplaat, de houtzaag giert snerpend door het brandhout heen en de vlammen loeien in de haard. Sinds vorige week ligt er een laag sneeuw en vriest het flink. Het is bepaald geen solarfarm weer, daar hebben we dan op het moment niet zo veel aan. Overmorgen vertrekken de gasten en dan is het weer schoonmaken, wassen, bedden opmaken voor de volgende invasie.

In de avond uurtjes zit ik stijf tegen de verwarming aan, neem een neutje, of een wijntje, babbel wat met mijn schatje en lees me drie keer in de rondte over de toestand in de wereld. Daarover meer in de nieuwjaarsconference. De zoveelste W.V.T.T.K.

Overigens, voor wie het vroeg: wvttk? Wat Verder Ter Tafel Komt. 

bron: onbekend

We gaan het jaar uit met vuurwerk afstekende gasten, daar komt heibel van, en een ape nieuwsgierige Qubit die met zijn koppie de staarten van het vuurwerk volgt. Zo meteen een glas champo en dan eens gaan dromen over wat te gaan doen met het volgende jaar.

Webberen

De wereld wordt erg klein zo langzamerhand. Dat merk je in zo'n gat als Mailleroncourt-Saint-Pancras waar Le Mouton Qui Rit staat. Hoe? Daar kom ik later op terug.

Nering 

In deze omgeving heb je in de wat grotere dorpen nog net een slager, buurtwinkeltje, bloemist en bakker. Bloemisten. Da's een rare eend in de bijt. Hier en daar een dorp met een bar, en/of restaurant. Dat is het. Oh ja, natuurlijk heeft elk gehucht wel diens eigen kerk, een salle de fêtes of salle polyvalente, een heus eigen stadhuis en tot voor een jaar ook nog een dorpsschooltje voor twaalf leerlingen. Geleidelijk aan zie je al dat soort faciliteiten verdwijnen. Want. De ontvolking op het platteland is volop aan de gang. De politiek onderkent het verschijnsel niet echt als een probleem, alleen als de werkeloosheid ter sprake komt. Dat is echter een ander verhaal. Het aantrekkelijk maken om daar te wonen komt in de meeste beleidsmakers niet op, want onvoldoende stemvee. Waar het op neer komt is dat er voor de provincie geen echt groot geld is. Een probleem? De meeste plattelanders zien dat niet zo. Het is er rustig, soms doodstil en bij tijd en wijle razen de trekkers over het land. Er is geen grootstedelijk kabaal, geringe luchtvervuiling en relatief weinig overheidsaanwezigheid. Traditioneel jongleert men wat met de myriaden aan regeltjes. Ook nog. De huizen zijn wat ruimer en er zijn geen vermaledijde stoplichten bij iedere hoek van een straat. Jawel, af en toe stinkt het hier de pan uit als de boeren mest aan het rijden zijn of stikt het ineens van de vliegen. Dat is het leven op het platteland in een gat van de aardbol.

Winkels

bron: omroep zeeland

Voor supermarkten, een paar bouwmarkten en dergelijke moet je naar een groot dorp 15 km verderop rijden. Daar zijn iets meer winkels met een grotere verscheidenheid aan bulletjes. Wil je wat uitgebreider shoppen of heb je iets formeels te regelen moet je toch al snel 45km rijden naar de hoofdstad van het département. Alles lijkt zich ook rond de wat uit de kluiten gewassen dorpen, cum steden... te concentreren. Typerend voor het centralistisch ingerichte LDF. Voor de dagelijkse kost en de woonbehoeften is in een straal van 50km bijna alles te krijgen. Niet echt verkeerd. Het dwingt je wel je boodschappen lijstjes voor elkaar te hebben en te weten waar je wat kunt krijgen. Zo heb ik zo mijn adresjes voor het een en ander aan heerlijkheden. Voor de rest ben je, en nu komt het, op het interwebz aangewezen.

Het Wereld Wijde Web voor de consument ging pas in 1994 uit de startblokken. Slechts twintig jaar later is het web niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven. Die twee decennia deden de wereld krimpen tot het formaat van je beeldscherm. Er is een hoop gebeurd in die 20 jaar. Van kopen uit een catalogus en via een brief met heuse postzegel bestellen tot een klik van de muis.

Het verschil van vroeger en nu? Wil je dat écht weten?
Vóórdat je in elk huis een stopcontact vond, vroegâh dus, eigenlijk niet eens zo lang geleden, reisde je per diligence in drie hele dagen van Rotjeknor naar Amsterdam. Per trekschuit was je een week onderweg ;=)
Nu erger je je al dat als je skypende gesprekspartner in de yank zegt dat ie net op de knop heeft gedrukt, maar dat de mail er langer dan een paar seconden over doet. Een páár secónden!

Beeldscherm

bron: onbekend

Wat nog niet zo lang geleden via catalogi verkocht werd gaat nu via het web. Voor het kopen via catalogi daar hebben ze hier een uitdrukking voor: “par la Poste”. Voor een fransje is het via La Poste kopen heel normaal. Hun bloesjes, ondergoed, broeken, handschoenen, alpino pet, wijn soms.... Scheelt een hoop gedoe en door een catalogus bladeren is altijd weer een ervaring alsof je echt aan het shoppen bent. Heel af en toe zie je nog wel eens een paar van die oudjes op een bankje in de schaduw met zo'n papieren catalogus in de hand tegen elkaar aan wapperen. Die hebben internet nog niet ontdekt. Een uitstervend ras met, en een uitstervend verschijnsel van: de catalogi.

Kijk zeult er net een tot over de rand uitpuilende met mest gevulde kar voorbij! Dat worden weer grijsbruine straten ;=) Een uurtje later scheert de tweede volle bak langs de deur. Een geur feest.

Afijn.

Koopsites

Niet verbazend is dan ook dat de koopsites uit alle kieren en gaten kruipen en in alle landen ter wereld het web stormenderhand nemen. Op de spam na (90% van het verkeer) is het dé grootverbruiker met een nuttige lading. Het webshoppen explodeerd, vooral op het platte land hier. Een beetje winkel zonder web shop wordt tegenwoordig al niet meer als normaal gezien.

bron: yesthem.ccm

wiki: English entrepreneur Michael Aldrich invented online shopping in 1979

Wat doen Wim en ik dus voor spullen die we nodig denken te hebben voor Le Mouton Qui Rit? Juist, webshoppen! Het blijft niet alleen bij bullen voor de SolarFarm. Verf? Komt uit DE, net zo makkelijk als uit een winkel hier 20km verder op. Wordt ook nog aan huis afgeleverd. Zonder een meter te rijden en geen liter brandstof komt daar aan te pas. Bij de transportkosten zit dat er allemaal bij in. Niet zo vreemd is dat de concurrentie op het web móórdend, is. Althans als je ff zoekt vind je het begeerde ding beslist voor een lagere prijs. Al moet het uit China komen.

zomaar eens wat landen

China

Vooral de shops uit China hebben de laatste tijd een hoog aandeel in de web handel. Het schijnt dat die CN gasten een soort distributie centrum in LDF hebben opgezet waar alles met containers tegelijk binnenkomt waarvan uit de boodschappen worden gedistribueerd over de EU. Kijk daar kan de rest van de wereld nog een puntje aan zuigen.

Aan de andere kant, wil je een mooi voorbeeld van hoe je je de markt uit prijst? Dan moet je je spullen laten komen uit de US. Dat kost je een vermogen aan porto + belasting want anders dan met UPS willen ze vaak niet eens naar overzeese bestemmingen verzenden. UPS trekt je dan ook nog een poot uit voor de administratie kosten en int vaak onterecht belastingen, krijg dat maar eens terug. Dat maakt het bestellen in de yank daarom heel erg onaantrekkelijk. Soms is er geen alternatief, maar het gewone huis, tuin en keuken spul kan je daarom net zo goed uit die landen laten komen waar de prijs het laagst is. Ook al moet het 20.000 km verderop in een brievenbus gestopt worden.

Chauvinisme

bron: laplusnovelobs

Wil je in La Douce France eens chauvinistisch doen (kóóp d'origine France) en neem je je voor iets in een winkel te bestellen, kún je niet eens wat bestellen. Of met grote overtuigingskracht. (het moet niet gekker worden!) Vervolgens moet je ook nog iets vooruit betalen. Geen handelsgeest hebben noem ik dat. Kijk en dan is er een ander die daar geweldig gebruik maakt van dat gat in de markt. Zo van, joh, laten jullie dit liggen? Pakken wij wel op hoor, blijven jullie maar lekker achter je lege kassa staan met je praatjes. Dat zijn ondernemingen met miljarden omzetten geworden.

In een discussie hierover met een van de gasten van Le Mouton Qui Rit werd zuinigjes aangestipt dat het de economie van de EU ondergroef door niet uit het EU domein te kopen. Mijn repliek was dat wat wij deden volledig in de filosofie van de EU paste. Namelijk: daar te produceren waar dat het goedkoopste kan om het goedje voor de laagst mogelijke prijs aan te kunnen bieden. Alleen dat laatste is een beetje misgelopen door allerlei EU regeltjes. Met een X bedrag aan vrij besteedbaar inkomen, waarbij X zo langzamerhand nadert tot nul voor velen, ga je webshoppen voor de beste deal. Niemand kan je vertellen een dief van eigen portemonnaie te zijn. Bovendien al die chauffeurs van al die bestelautootjes die de hele dag pakketjes aan het afleveren zijn, zijn toch echt fransjes hoor. Helemaal geen blikken Chinezen, Afghanen of Ivorianen zijn daar voor opengetrokken. Dat is waarschijnlijk wel weer goed verdienen en ze liggen niet aan de tiet van de bijstand, dat telt dus dubbel. Las ik laatst dat de posterijen er een goed belegde boterham aan verdienden, dus wat klaagt men. Iedereen blij, precies zoals het bij de EU bedoeld was. Geheid zullen er weer zeurpieten komen die dit weer kapot maken. Maar vraag nu niet hoe het kan, profiteer ervan.

Pech

Bestellingen die niet kloppen zijn hier tot nu toe niet voorgekomen. Van vrienden begrijp ik dat er best wel eens dingen aankomen die het gewoon niet doen. Dus het gaat ook wel eens mis. Eerder komt het volgens mij voor dat het voor een habbekrats gekochte ding net niet precies is wat je zocht, maar dat overkomt iedereen die wel eens via het web koopt.
Nu Wim en ik bezig zijn de SolarFarm te voorzien van allerlei metertjes, ledjes en indicatoren komen er met regelmaat een pakketjes uit Hongkong, China, India, VS, UK, DE.... aan. Beetje solderen, programmaatje schrijven en hop weer een deel van de SolarFarm onder controle.

Nu nog een beetje veel zon en we zijn weer helemaal tevreden.

Hsin-Chuen Lin

Hsin-Chuen Lin is een meester pottenbakker en publiceert met regelmaat via Youtube over zijn technieken. En dat doet ie steeds beter, die publicaties in ieder geval dan. Er zijn maar een paar pottenbakkers (M/V) die hun kunde en kennis op die manier over de bühne kunnen brengen zoals hij. De kwaliteit van de filmpjes is gewoon state of the art en sinds de laatste maanden is hij ook begonnen meer toelichting te geven op wat hij doet tijdens het potten draaien en waarom. Voor mij als amateur is dat van onschatbare waarde. Dat is ook de reden waarom ik zijn filmpjes bijna altijd bekijk.



In het hierop volgende filmpje werkt hij de pot verder af. Ook fascinerend is om naar te kijken hoe hij de zaak onder controle houdt. Bij mij zou die pot alle kanten opgaan.
In nummer 46 van zijn video's daar snijd hij er een in de lengte door. Om de wand van zo'n pot gelijkmatig dik te krijgen, daar moet je wat voor kunnen. Erg leerzaam is dat. Doe ik ook als ik een pot of zo draai, die snij ik dan door midden om naar de wanddikte te kijken.
Onvermijdelijk zie je tussen zijn videootjes soms dingen zitten die al eens eerder qua vorm zijn gepasseerd, bijvoorbeeld #125, net met een iets andere techniek.
Hsin-Chuen Lin is van Koreaanse origine en gelukkig, maar dat is mijn smaak dan, komen de Koreaanse vormen in zijn kunst meer dan terug. Hij maakt uiteraard ook minder traditionele stukken, want er moet natuurlijk ook brood op de plank komen. Mensen die tegenwoordig keramiek kopen zoeken toch meer iets speciaals en vernieuwends. Althans mijn vermoeden is dat niet iedereen traditionele vormen kan waarderen. Tegelijkertijd is het erg knap dat hij moderne vormgeving weet te verweven met de traditionele vormen. Omdat ik hem al meer dan drie jaar volg merk ik wel dat hij steeds bekender wordt, ook buiten zijn keramiek wereldje, dat vind ik dan weer geweldig.
Als iemand deze pottenbakker aan het werk ziet roept deze al snel, “Hé dat gaat vrij soepel. Moet ik ook kunnen.” Niets is natuurlijk minder waar. Voor het gemak vergeet men dat dit het resultaat is van een leven lang op professioneel niveau met klei werken.
Zo'n smalle hals op een pot draaien als alles wat daaronder zit al min of meer is afgewerkt zou mij geheid het hart in de keel doen kloppen van de spanning. Dan gaat het werkstuk, très sûrement et totalement de mist in. Bij hem lijkt het alsof dat smalle halsje moeiteloos omhoog getrokken en afgewerkt wordt. Dat het voor hem ook niet zomaar gaat zie je aan zijn concentratie tijdens de laatste minuten.
Dat filmpje wordt zeker nog een tiental keren bekeken. Vaak probeer je de gebaren voor je PC-tje na te doen. Een soort droog oefenen zeg maar. Voor die “klauw” greep om het halsje is echt nogal wat techniek voor nodig, het lijkt makkelijk maar voor dat je het weet trek je die hals zo van de pot af.
Af en toe komen wat van zijn eindproducten in beeld na de glazuur brand, en daar blijkt vaak dat elke stap in het proces je eindresultaat kan beïnvloeden. Soms doe ik ugh, voor mij is minder mooier, ook dat is een smaak kwestie. Bekijk #115 maar eens voor wat van zijn gereed zijnde werk.
Mooi bij zijn videootjes vind ik dan ook weer dat achteraf praatje. In de bovenstaande zegt hij bijvoorbeeld dat je voor dit soort dunne hoge dingen beter wat zwaardere klei kunt nemen en de draaitafel een tikkie sneller moet laten draaien als je met het halsje begint. Nu zag ik aan het begin dat de klei wel heel erg soepel was dus die opmerking is denk ik meer voor ons amateurs bedoeld schat ik zo. Meer dan 20 duizend mensen volgen hem op de voet op youtube. Voor een pottenbakker is dat een astronomisch getal. Sommigen van zijn filmpies worden zelfs een paar honderdduizend keer bekeken!
Je zou kunnen zeggen dat er vast en zeker wel pottenbakkers zullen zijn die nog veel mooiere spullen maken dan hij. Er zijn er echter maar heel weinig die de techniek van draaien op een dergelijk duidelijke manier voor het voetlicht kunnen brengen.
Beïnvloed je zoiets? Zeker. Na meer dan drie jaar naar hem gekeken te hebben zie je technieken en vormen in mijn schaaltjes terugkomen die rechtstreeks naar hem toe wijzen. Dat is toch weer iets moois, zit je 10.000 km uit elkaar dan breng je nóg je kennis over.
Het is bijna winter en het wordt weer tijd om de klei uit de kist te halen en te gaan beginnen met mijn eigen potjes.

SolarFarm

De SolarFarm werkt behoorlijk soepel. Toch blijf je proberen de zaak steeds stabieler en efficiënter te maken. Dat was een van mijn vroegere, soms hinderlijke trekjes. Ik probeerde altijd het uiterste uit de software te halen. Zo ook nu weer. De programmeertaal die wordt gebruikt: Python. Nieuw voor mij. Sinds vorige herfst/winter ben ik daarmee begonnen. In de lente/zomer uiteraard lag dat stil. Deze herfst is het verhaal weer opgepakt en de handel draait nu eigenlijk vol-automatisch.

De momenten dat er geschakeld wordt of hout bijgeladen zie je duidelijk terug in de grafiek.
Omdat het kriebelt begin je uiteraard na te denken over beveiliging, de stabiliteit van software en hardware, de kinderziektes en de module die zelf de momenten van aan of uitzetten van de SolarFarm moet optimaliseren etc. Want als het fout gaat klapt de zaak uit elkaar, en dat wil je niet.
Aan de hand van de gegevens van eerdere dagen wordt berekend wat het beste moment is om de kleppen open te zetten zodat het water sneller in temperatuur stijgt. Dat moment leek zich te verplaatsen naar een later tijdstip dan eerder empirisch door mij was geobserveerd. Het maken van dit stukje programma gaat erg moeizaam. Temeer omdat er van alles tussendoor komt dat ook nodig opgelost moet worden. Zoals: waarom zie je een van de stukjes programmatuur wel draaien op je Raspi maar doet het verder weinig (grafiekje maken bijvoorbeeld). Of, waarom duurt het maken van een rapportje zolang. Want het zijn echt geen gigabytes aan meet gegevens.

2014-11-25 12:24:50 | drieweg klep in stand B

2014-11-25 14:23:11 | drieweg klep in stand A

2014-11-25 14:23:35 | kleppen 5 en 6 dicht

2014-11-25 14:23:42 | kleppen 7 en 8 dicht

2014-11-25 14:52:50 | kleppen 7 en 8 open

2014-11-25 14:52:55 | kleppen 5 en 6 open

2014-11-25 14:53:02 | drieweg klep in stand B

2014-11-25 15:54:49 | logfile SF getoond

2014-11-25 15:55:02 | drieweg klep in stand A

Sensor      Date /Time            Max   Min  Avg

-------------------------------|------|-----|-----|

SolarFarm                      |      |     |16.0 |

   SF max  2014-11-24|13:20:25 | 32.7 |     |     |

   SF min  2014-11-24|08:56:48 |      | 8.9 |     |

Outside                        |      |     |10.6 |

   OS max  2014-11-24|13:31:20 | 17.5 |     |     |

   OS min  2014-11-24|09:08:46 |      | 5.4 |     |

Kachel                         |      |     |27.6 |

   KA max  2014-11-24|19:58:20 | 59.9 |     |     |

   KA min  2014-11-25|08:59:57 |      |16.5 |     |

-------------------------------|------|-----|-----|

Gelukkig heb ik heel aardige vrienden die het geduld op kunnen brengen mij als nitwit de ontbrekende kennis bij te brengen.

PID

Huh PID? Dat is een regel proces dat oorspronkelijk uit de scheepvaart komt. Bijvoorbeeld hoeveel gas moet je geven om op een bepaalde snelheid te komen en wanneer moet je vaart minderen en gaan remmen om bij het volgende stoplicht op tijd stil te staan.

Zo'n module had ik ook nodig vond ik, maar dan anders.

Het stukje software wat ik nodig denk te hebben heeft iets te maken met de relatieve stijging per tijdseenheid en met verschillen in temperaturen ten opzichte van elkaar; temperatuur van het CV water en de temperatuur van het water uit de SolarFarm. Daar moest ik de differentiaal- en integraalrekening voor van stal halen. Oeps, kennis van meer dan 30 jaar terug. Ja, dat deed pijn in het hoofd. Niet gewanhoopt, ook hier kun je de ontbrekende of vergeten kennis gewoon weer van het internet plukken. Nog meer hoofdpijn. Er zijn zelfs complete cursussen voor op het interwebz. Verhip ook de goniometrie kwam weer aan bod. Iets van een uitdovende golf.

uit dovende golf - bron wikipedia

Hé, dát kan ik toevallig uitleggen: denk aan een echo die steeds zachter wordt.
Dat is een uitdovende (geluids)golf.

Het probleem voor het regelen van de SolarFarm is dat je verschillende van die “echo's” moet combineren om het optimale moment van openen of sluiten van de kleppen te krijgen. Stel je voor dat drie personen op verschillende bergtoppen iets naar elkaar roepen. De geluidsgolven ontmoeten elkaar ergens. Als je ergens op een willekeurige plek tussen die drie bergtoppen staat kan het lijken alsof de ene lokroep die van de ander als het ware onderdrukt, sterker nog, uitdoofd. Het programma moet nu uitrekenen waar je je het beste kunt opstellen om alle drie de roeptoeters het beste te kunnen verstaan. Allerlei factoren spelen daarbij uiteraard een rol: de wind, relatieve vochtigheid, begroeiing, de hoogte, de vorm van het landschap, luchtdruk...

Roeptoeters - collage: CRT

Nou ja je zult wel denken, die gosert is een nerd. Hm, ja.

De afgelopen weken was het dus zweten achter mijn toetsenbordje om dat allemaal in een programmaatje te bakken, en nee het is nog verre van klaar. Denk nu niet dat hier een wiskunde bolleboos aan de gang is, verre van dat. Volhardend, dat ben ik dan wel. Alles is te leren. Gewoon stukje bij beetje uitvlooien hoe het precies in elkaar zit. Soms zit je dan op je kruintje te krabben, begrijp je er drie keer niets van om dan het zaakje maar weer even aan de kant te mikken. Dan ga je maar aan een ander deeltje werken, of gewoon een lollig filmpje bekijken in je luie stoel. De volgende avond kom je weer een stukje verder of las je even een pauze avond in en zo komt het uiteindelijk vanzelf af.

Ja, echt waar, dit is een typisch voorbeeld van het wiel opnieuw uitvinden.