Dat internet is voor mij een soort wereldwijde bieb. Verslaafd? Nee bijna altijd zoek ik erg gericht: een probleem, vraag: antwoord. Zo zocht ik een antwoord op hoe die earthship flessenwand nu in elkaar zit. En binnen no time heb je het gevonden. Gewoon die flessen snijden en aan elkaar verbinden met tape, had ik al wel bedacht, doch zeker is maar zeker. Nu nog ff proberen hoe je die flessen snijdt en klaar om een meer serieus verhaal aan te pakken.
Meestal begin ik de dag met een rondje (internet)kranten lezen. Ha ha, een jaar geleden deed ik dat om 4 uur in de ochtend, en nu gewoon op een normale tijd tegen 7-en. Het landelijke leven begint toe te slaan!
Maar ja als je balorig wordt, je nog geen koffie hebt gehad, en het weekend is, kun je het niet laten. En klik ik gewoon een uurtje heen en weer. En dan vind je al snel iets lolligs als dit hier:
Mjin kar wrdot bennepasn met een bluaw doek. Wnaara het wcirethadt gaekmat wdort met svcaeehnpt.
Er stond:
Mijn kar wordt bespannen met een blauw doek. Waarna het waterdicht gemaakt wordt met schapenvet.
Ok slecht nederlands, het gaat dan ook om het geintje.
Dit prikkelde mijn nieuwsgierigheid omdat ik nog altijd in encryptie geïnteresseerd ben en dit een van de oudste vormen is: husselen met lettervolgorde. Mijn verdere uitje op het internet zal ik jullie besparen. Omdat al snel 20 of meer vensters open staan, om in heen en weer te flipperen. Wiskunde, statistieken, en ja hoor quantum mechanica, DNA achtige polymorfe encryptie,...
Want natuurlijk ga je dan weer checken op nieuwe encryptie spullen en M&T's. Maar dat terzijde.
Heerlijk! Gewoon wild weg om je heen graaien op dat internet. Tsja je bent niet nieuwsgierig maar wil gewoon graag alles weten.
FLESSEN
Toch is mijn vraag van die flessen niet helemaal bevredigend beantwoord. Op een van die foto's waren de flessen met, in mijn ogen, nogal veel lagen tape aan elkaar geplakt. Zou een laag niet voldoende zijn, en waarom niet? Die tape wordt uiteindelijk poreus onder invloed van het klimaat. Vocht vindt dan zijn weg de flessen in, krijg je dan te maken met condens vorming en vervolgens algen en zo? En dat laatste vaagt dan het esthetisch aspect weg: het licht effect in die bojems.
Hm, waterglas (soort silicaat) door die cement heen om de handel waterdicht te krijgen? Dat goedje maakt het ook harder: scheuren in de wand. Spulletje van Wim erdoor om extreme krimp te voorkomen? Wat is daar dan weer het effect van... OK we zijn weer terug bij af: vragen roepen vragen op, antwoorden ook overigens.
7 februari 2009
6 februari 2009
Keuken en Honing
Vanochtend weer eens op bezoek bij Schmidt, de keukenboer in Vesoul. Zou ik meteen daarna door naar de grootgrutter kunnen. Uiteraard had ie niets voorbereid en was daar een beetje zenuwachtig over. De manier waarop hij zijn nieuwe chef voorstelde, en deze later zijn klanten afspraken kwam controleren gaf me te raden dat 't met de werkverhouding en of waardering niet helemaal jofel zit. Nou ja niet mijn probleem uiteindelijk. Maar toch, eindelijk weer eens iemand die op een degelijke manier samen met de klant een keuken probeert te ontwerpen. Dat is een wereld van verschil met het pusherige ventje Vincent. Zelfs Fannie gooide haar kont tegen de krib met die gast - zie ergens vorige jaar augustus in deze blog voor de details.
Maar dit ging erg plezierig en zelfs redelijk ontspannen. Niet eerst de apparatuur en de kleur van de deurtjes uitkiezen. En dan ook maar meteen het blad en de hengsels. Nee eerst maar eens naar vorm en opstelling kijken. Een verademing. Wat er uiteindelijk uitrolt weet ik niet maar een goed begin is gemaakt. In de gauwigheid zag ik ook dat onze boomerang kaarten niet meer op een keukenblad lagen maar op zijn buro. Nieuwe chef denk ik. Nog even subtiel gewezen op de blog (earthship experiment) en onze chambre d'hote site. En verrek! Hij had in augustus een bruiloft en of hij en zijn gezelschap dan bij ons kon overnachten, uiteraard geen probleem. Zolang er maar op tijd wordt gereserveerd.
TomTom revisited
Dan van Vesoul met de TomTom de kortste route terug naar de basis (MSP). En gezien de vorige ervaringen zal ik wel weer ergens met een slagboom geconfronteerd worden. En ja hoor! Dus weer een stukkie terug en dan maar rechtsaf, hemelsbreed zo'n beetje in de richting van MSP. Dan weer midden in een wei, shit, weer een stukkie terug. Nu ging het over een soort weg, waarop een normaal iemand niet het etiket verhard zou plakken. Maar dat spul tussen die gaten in leek toch verrekte veel op asfalt. TT deed net of er gevlogen werd en gaf die weg dan ook maar niet aan, of wel? Een paar kilometer verderop, verdomd, plotseling was er weer een weg op het schermpje. TT's wegen zijn letterlijk ondoorgrondelijk. Wel wegen aangevend die zelfs over erven van boeren heen gaan, dwars over beekjes of zelfs midden in een weiland eindigen. Maar een weggetje dat gewoon daar ligt en aansluit op de rest van het wegen netwerk. Tsja, dat is blijkbaar te moeilijk.
Las ik laatst dat ook andere leveranciers van navigatie dingen hiervoor de schuld aan de kaartenmakers geven. Nou ja zeg, zij verkopen toch een totaal product, voor mij zijn ze dan ook gewoon verantwoordelijk voor de kwaliteit ervan. Blijkbaar flikkeren ze de handel gewoon ongezien en ongetest bij hun klanten over de muur. En we pikken het ook nog. Want er wordt altijd een beetje spottend over gedaan, over de slechte kwaliteit van het product dan. Alsof het een leuke grap is. Nou ik vind het helemaal NIET GRAPPIG als je op een glibberig weggetje rijd van geen 2 meter breed, met links en rechts een overstroomde sloot en de wegkanten zijn een modderpoel. En dan keren!
Achteraf heb je dan dikke pret gehad want je komt door dorpjes, langs plekjes en over weggetjes heen waar je anders in je leven geen weet van zou hebben. Zoals je weet ben ik best wel een beetje gecharmeerd van het landschap van de Haute Saone, dus voor mij is dit een grote ontdekkingstocht. Het is daarom belist aan te raden: "korste route naar". Je moet wel de tijd hebben, dat wel, want je doet er met gemak twee keer zo lang over om thuis te komen. Je moet ook wel een vaag idee hebben waar je ongeveer zit en welke richting je op moet. Dat helpt bij het nemen van beslissingen: rechts, links, vliegen of omdraaien. Beetje op de zon richten en tsja waar is het noorden...
Damien 3
Een leuke feature van het internet in Frankrijk is dat je antwoord apparaat is geintegreerd. Je spreekt een flauw welkomst tekstje in, upload dat naar je provider en klaar is je antwoordapparaat. Bellen mensen op en spreken wat in dan komt dat gewoon via email binnen. Klik-Klik en je hoort de boodschap, ook het nummer is dan meteen zichtbaar.
Damien melde zich weer beter op die manier. Blij dat het alleen iets verzwikt is. En hij had een spalk gekregen zodat ie er mee kon lopen. Wilde ie deze middag weer aan het werk gaan, dat lijkt me niet zo handig met een kreupele voet. Afijn toch ff ons pilsje gedronken en heb hem meteen de flessenwand laten zien. Vond ie prachtig, met verdubbelde moed ging ie weer flessen sparen, zuipschuit.
Honing
Zitten we net de bodem van den bierfles te bestuderen komt er een stokoud ventje aan de deur. Begint een verhaal op te hangen over honing en of we daar belangstelling voor hebben. En hup gaat de achterklep van zijn autootje open en we zien een doos potten. Allemaal keurig verzorgd met etiket, leuk potje, allemaal dik in orde lijkt het. Begint ie nog te zwaaien met oorkondes, een aanvraag formlier voor het oprichten van een entreprise (soort ZZP-er) maar nergens een datum van oprichting te zien. En of ik frans kan lezen, zelfs snellezen lukt ook nog wel! Maar goed had ook een verzorgd visite kaartje, die enigszins zuinig uit een glimmend verchroomd doosje werd gevist. En ik splitste hem onze boomerang kaarten in de maag. Zo'n iemand moet je als bondgenoot hebben want die komt onder de mensen.
Vol trots vertelde hij dat zijn dochter onze postbode is, ach de wereld is klein.
Oh u bent Nederlander, tsja dat kun je dan echt wel mijlenver horen dacht ik zo, daarmee -1 kudo. Begint ie moelijk te doen over dat ie met een andere nederlander die een camping heeft in de buurt mot heeft gehad over een bijenkast die bij hem op de camping had mogen staan. U bent toch niet geassocieerd met hem he? Vroeg ie. Ja, want u bent anders, dat merk ik wel. Slijmjurk!
Lichtelijk geinteresseerd voor lokale producten zijnde, koop ik voor 3 euro een potje honing en probeer hem af te poeieren. Hij maar doorzagen over die nederlander, en dat ie daardoor een ander terrein had moeten huren, voor veel geld (tuurlijk!). Maar dat liep stijl af en daardoor had ie zo'n last van zijn knieen gekregen. Sure! En nu oogste hij de honing samen met zijn vrouw, maar ja die werd nogal gauw moe, slavendrijver! Hij had immers niemand anders om hem te helpen. Dus ikke meteen Damien pushen, oh maar deze jongeman kan wel komen werken bij u...
Honing oogsten lijkt mee een spannende bezigheid, dus ik zei dat ik ook wel wilde helpen. In mijn achterhoofd houdende dat er uiteindelijk toch ook een bijenvolk hier op het erf moest komen en het op die manier meteen kon leren. Gratis...
Na veel vijven en zessen eindelijk de honing meneer kunnen lozen, zucht. Je moest hem zowat van je afpellen. Maar ik schijn dit soort dingen nu eenmaal aan te trekken.
Tsjonge als ik zo oud moet worden dan pleeg ik harakiri.
Damien en ik slaan daarop aan het proeven, stukje stokbrood en maar deppen in die pot. Wel een beetje dun die honing, maar overrrrheerrrlijk. Merde, zoiets heb ik zelden geproefd. Daar moet ik meer van hebben, ook leuk voor de gasten zo'n honing uit de streek bedenk ik me. Bien, het kaartje hangt aan de koelkast dus die meneer hoort meer van me. Ga er een dezer dagen maar eens langs om de kennimaking te verstevigen, zo ook een beetje vertrouwen winnen. En wellicht mag ik dan meedoen met de honingroof ergens in mei.
Maar dit ging erg plezierig en zelfs redelijk ontspannen. Niet eerst de apparatuur en de kleur van de deurtjes uitkiezen. En dan ook maar meteen het blad en de hengsels. Nee eerst maar eens naar vorm en opstelling kijken. Een verademing. Wat er uiteindelijk uitrolt weet ik niet maar een goed begin is gemaakt. In de gauwigheid zag ik ook dat onze boomerang kaarten niet meer op een keukenblad lagen maar op zijn buro. Nieuwe chef denk ik. Nog even subtiel gewezen op de blog (earthship experiment) en onze chambre d'hote site. En verrek! Hij had in augustus een bruiloft en of hij en zijn gezelschap dan bij ons kon overnachten, uiteraard geen probleem. Zolang er maar op tijd wordt gereserveerd.
TomTom revisited
Dan van Vesoul met de TomTom de kortste route terug naar de basis (MSP). En gezien de vorige ervaringen zal ik wel weer ergens met een slagboom geconfronteerd worden. En ja hoor! Dus weer een stukkie terug en dan maar rechtsaf, hemelsbreed zo'n beetje in de richting van MSP. Dan weer midden in een wei, shit, weer een stukkie terug. Nu ging het over een soort weg, waarop een normaal iemand niet het etiket verhard zou plakken. Maar dat spul tussen die gaten in leek toch verrekte veel op asfalt. TT deed net of er gevlogen werd en gaf die weg dan ook maar niet aan, of wel? Een paar kilometer verderop, verdomd, plotseling was er weer een weg op het schermpje. TT's wegen zijn letterlijk ondoorgrondelijk. Wel wegen aangevend die zelfs over erven van boeren heen gaan, dwars over beekjes of zelfs midden in een weiland eindigen. Maar een weggetje dat gewoon daar ligt en aansluit op de rest van het wegen netwerk. Tsja, dat is blijkbaar te moeilijk.
Las ik laatst dat ook andere leveranciers van navigatie dingen hiervoor de schuld aan de kaartenmakers geven. Nou ja zeg, zij verkopen toch een totaal product, voor mij zijn ze dan ook gewoon verantwoordelijk voor de kwaliteit ervan. Blijkbaar flikkeren ze de handel gewoon ongezien en ongetest bij hun klanten over de muur. En we pikken het ook nog. Want er wordt altijd een beetje spottend over gedaan, over de slechte kwaliteit van het product dan. Alsof het een leuke grap is. Nou ik vind het helemaal NIET GRAPPIG als je op een glibberig weggetje rijd van geen 2 meter breed, met links en rechts een overstroomde sloot en de wegkanten zijn een modderpoel. En dan keren!
Achteraf heb je dan dikke pret gehad want je komt door dorpjes, langs plekjes en over weggetjes heen waar je anders in je leven geen weet van zou hebben. Zoals je weet ben ik best wel een beetje gecharmeerd van het landschap van de Haute Saone, dus voor mij is dit een grote ontdekkingstocht. Het is daarom belist aan te raden: "korste route naar". Je moet wel de tijd hebben, dat wel, want je doet er met gemak twee keer zo lang over om thuis te komen. Je moet ook wel een vaag idee hebben waar je ongeveer zit en welke richting je op moet. Dat helpt bij het nemen van beslissingen: rechts, links, vliegen of omdraaien. Beetje op de zon richten en tsja waar is het noorden...
Damien 3
Een leuke feature van het internet in Frankrijk is dat je antwoord apparaat is geintegreerd. Je spreekt een flauw welkomst tekstje in, upload dat naar je provider en klaar is je antwoordapparaat. Bellen mensen op en spreken wat in dan komt dat gewoon via email binnen. Klik-Klik en je hoort de boodschap, ook het nummer is dan meteen zichtbaar.
Damien melde zich weer beter op die manier. Blij dat het alleen iets verzwikt is. En hij had een spalk gekregen zodat ie er mee kon lopen. Wilde ie deze middag weer aan het werk gaan, dat lijkt me niet zo handig met een kreupele voet. Afijn toch ff ons pilsje gedronken en heb hem meteen de flessenwand laten zien. Vond ie prachtig, met verdubbelde moed ging ie weer flessen sparen, zuipschuit.
Honing
Zitten we net de bodem van den bierfles te bestuderen komt er een stokoud ventje aan de deur. Begint een verhaal op te hangen over honing en of we daar belangstelling voor hebben. En hup gaat de achterklep van zijn autootje open en we zien een doos potten. Allemaal keurig verzorgd met etiket, leuk potje, allemaal dik in orde lijkt het. Begint ie nog te zwaaien met oorkondes, een aanvraag formlier voor het oprichten van een entreprise (soort ZZP-er) maar nergens een datum van oprichting te zien. En of ik frans kan lezen, zelfs snellezen lukt ook nog wel! Maar goed had ook een verzorgd visite kaartje, die enigszins zuinig uit een glimmend verchroomd doosje werd gevist. En ik splitste hem onze boomerang kaarten in de maag. Zo'n iemand moet je als bondgenoot hebben want die komt onder de mensen.
Vol trots vertelde hij dat zijn dochter onze postbode is, ach de wereld is klein.
Oh u bent Nederlander, tsja dat kun je dan echt wel mijlenver horen dacht ik zo, daarmee -1 kudo. Begint ie moelijk te doen over dat ie met een andere nederlander die een camping heeft in de buurt mot heeft gehad over een bijenkast die bij hem op de camping had mogen staan. U bent toch niet geassocieerd met hem he? Vroeg ie. Ja, want u bent anders, dat merk ik wel. Slijmjurk!
Lichtelijk geinteresseerd voor lokale producten zijnde, koop ik voor 3 euro een potje honing en probeer hem af te poeieren. Hij maar doorzagen over die nederlander, en dat ie daardoor een ander terrein had moeten huren, voor veel geld (tuurlijk!). Maar dat liep stijl af en daardoor had ie zo'n last van zijn knieen gekregen. Sure! En nu oogste hij de honing samen met zijn vrouw, maar ja die werd nogal gauw moe, slavendrijver! Hij had immers niemand anders om hem te helpen. Dus ikke meteen Damien pushen, oh maar deze jongeman kan wel komen werken bij u...
Honing oogsten lijkt mee een spannende bezigheid, dus ik zei dat ik ook wel wilde helpen. In mijn achterhoofd houdende dat er uiteindelijk toch ook een bijenvolk hier op het erf moest komen en het op die manier meteen kon leren. Gratis...
Na veel vijven en zessen eindelijk de honing meneer kunnen lozen, zucht. Je moest hem zowat van je afpellen. Maar ik schijn dit soort dingen nu eenmaal aan te trekken.
Tsjonge als ik zo oud moet worden dan pleeg ik harakiri.
Damien en ik slaan daarop aan het proeven, stukje stokbrood en maar deppen in die pot. Wel een beetje dun die honing, maar overrrrheerrrlijk. Merde, zoiets heb ik zelden geproefd. Daar moet ik meer van hebben, ook leuk voor de gasten zo'n honing uit de streek bedenk ik me. Bien, het kaartje hangt aan de koelkast dus die meneer hoort meer van me. Ga er een dezer dagen maar eens langs om de kennimaking te verstevigen, zo ook een beetje vertrouwen winnen. En wellicht mag ik dan meedoen met de honingroof ergens in mei.
5 februari 2009
Verrek
Trek ik een nieuwe zak brokkies open voor de schapen zie ik ineens een tas met lege flessen staan. Die kunnen alleen maar van Damien afkomstig zijn denk ik dan. Thanks jong! W.S. net niet genoeg om het af te maken denk ik maar we kunnen weer een paar laagjes leggen zo. Ach en zo bouw je voort. Vanochtend keek ik er nog eens kritisch naar met alle TL's aan, zo onafgewerkt ziet het muurtje er niet uit dus dat moet absoluut gevoegd worden en zo alleen de bodems nog zichtbaar blijven. Dan is het strakker.
Wim zegt dat je met een diamant zaagblad die halzen van de flessen moet kunnen krijgen, nou eens ff kijken of dat dan met die tegelzaagmachine kan. Bril op handschoenen aan, mooi klusje voor in het weekeinde. Dat zal wel de nodige flessen kosten voordat ik het in de vingers krijg, letterlijk en figuurlijk. Zal de verbanddoos alvast maar klaar zetten.
Vanochtend kwam de regen bij bakken uit de lucht zetten. Het water blijft in plassen op het land staan. Zodra de zon weer doorkwam, ikke dus hout halen. En jawel hoor ik ging op mijn bek. Verradelijk als de bodem bevroren is en alleen het bovenste laagje van een centimeter ondooid is. De leemgrond hier is dan nog gladder dan groenezeep op een paal. Wat een vette toestand, maar de enigen die konden lachen waren de schapen. Zelf zou ik het in mijn broek gedaan hebben als ik zoiets gezien zou hebben. Afijn onder de douche mijn chagrijn weggespoeld en weer aan het klussen. Zometeen die flessen ff wegwerken en dan als het helemaal af is komt er wel weer een fotootje.
Wim zegt dat je met een diamant zaagblad die halzen van de flessen moet kunnen krijgen, nou eens ff kijken of dat dan met die tegelzaagmachine kan. Bril op handschoenen aan, mooi klusje voor in het weekeinde. Dat zal wel de nodige flessen kosten voordat ik het in de vingers krijg, letterlijk en figuurlijk. Zal de verbanddoos alvast maar klaar zetten.
Vanochtend kwam de regen bij bakken uit de lucht zetten. Het water blijft in plassen op het land staan. Zodra de zon weer doorkwam, ikke dus hout halen. En jawel hoor ik ging op mijn bek. Verradelijk als de bodem bevroren is en alleen het bovenste laagje van een centimeter ondooid is. De leemgrond hier is dan nog gladder dan groenezeep op een paal. Wat een vette toestand, maar de enigen die konden lachen waren de schapen. Zelf zou ik het in mijn broek gedaan hebben als ik zoiets gezien zou hebben. Afijn onder de douche mijn chagrijn weggespoeld en weer aan het klussen. Zometeen die flessen ff wegwerken en dan als het helemaal af is komt er wel weer een fotootje.
4 februari 2009
Earthship
Een maand of wat geleden had ik het over Earthship (flimpie, site). Een denkwijze, wellicht een beweging, die met (herbruikbaar) afval huizen bouwt. Wanden van autobanden gevuld met leem, flessen voor sierwandjes, (bier)blikjes voor in de wanden, leem voor binnen wanden, zonneenergie, herbruiken van afvalwater, opvangen van regenwater...
Daar werd ik wel warm van, o nee ik ben geen miljeu freak want dat is nogal politiek geladen en opgeklopt pandoer, voornamelijk om meer belasting te heffen, niks voor mij dus. Nee, ik vind het gewoon een prettig idee om dingen die je anders weg zou gooien toch nog een bruikbaar doel te geven. En dan, je hebt er immers al voor betaald... voor die verpakking en zo.
Dus we zijn flessen gaan bewaren.
Het eerste project: een wandje van flessen. Bij wijze van proef eerst maar eens een klein beetje experi- menteren. Er ontstaan meteen vragen als: hoe nat moet je het cement maken, hoeveel ruimte je tussen de flessen moet laten en hoe je die handel een beetje uitgelijnd krijgt. En natuurlijk hoeveel flessen heb je eigenlijk nodig voor een vierkante meter. Nou dat is simpel: heel veel.
Bevindingen:
Het cement (1 op 3) moet vrij droog zijn, geen dikke drab anders duw je de onderliggende flessen weer weg bij het inbedden van een nieuwe laag. Ook weer niet te dun want dan loopt het cement tussen de flessen weg bij het wassen. Nou ja een kwestie van uitproberen. Bij de witte flessen en potten moet je de etiketten eraf weken, dat staat netter, de deksels ook eraf halen, leek eerst een goede truuk maar je ziet ze zitten en dat is lelijk. Met een lat langs de muur schuif je langs de flessen, je drukt ze tegen de lat aan en voila een rechte lijn. Het is handiger om dat meteen na iedere laag te doen, na een paar minuten kleeft het cement al behoorlijk aan de flessen. Elke laag flessen wordt afgewerkt met een extra cementlaagje van een cm of 3-4, dat compenseert voor de verschillende diktes van de flessen, en is ook bedoeld om regelmaat voor een volgende laag te krijgen. Tussen de flessen in een beetje ruimte laten voor cement, dat geeft een beter verband. Wel de flessen iets uit het cement laten steken anders wordt het voegen erg moeilijk. Met je vinger krab je het teveel gewoon er tussen uit.
Op foto's van andere projecten zie je een wild verband, dat vind ik minder. Wel heb ik flessen van verschillende maten maar dat wordt dan weer met die afdek laag van cement gelijk gemaakt.
En na een uurtje knoeien ziet het er dan zo uit. Licht uit spot aan!
Dit zie je normaal (ongevoegd nog), redelijk regelmatig,
En zo bij tegenlicht.
Ik vind het wel grappig zo. Het kost ff moeite, en je moet de flesbodems meteen schoonmaken anders blijf je een cementzweem zien. Maar dan heb je ook wat. Als Fannie de volgende lading flessen meeneemt dan kan dit plekkie afgemaakt worden. Dan nog even afvoegen en dat experiment is ook klaar. Fannie mag dan beslissen of dit ook in andere delen van het huis gedaan kan worden of niet. Zij is per slot de smaakmaker.
CHARLEY
Het lijkt er warempel op dat alle schapen drachtig zijn! Ze hebben allemaal die typische peervormige vorm aangenomen, bij twee is het nog niet zo erg duidelijk te zien dus ff afwachten. Maar het lijkt erop dat Charley mag blijven voor nog een lichting volgend jaar. Tsja en wat doe je dan met het overschot, lammetjes vlees is natuurlijk errug lekker. Afijn we zien wel als het zover is. In ieder geval gaat het meest schichtige schaap de pot in, want ze moeten natuurlijk wel mak zijn voor de aaibaarheid.
DAMIEN
Die heeft dus een ernstige verzwikking, dat is balen voor die jongen. Heeft ie net een maand vakantie gehad en zit ie nu al weer in de ziektewet. Alweer geen inkomen. Da's natuurlijk behoorlijk balen voor die jongen.
Daar werd ik wel warm van, o nee ik ben geen miljeu freak want dat is nogal politiek geladen en opgeklopt pandoer, voornamelijk om meer belasting te heffen, niks voor mij dus. Nee, ik vind het gewoon een prettig idee om dingen die je anders weg zou gooien toch nog een bruikbaar doel te geven. En dan, je hebt er immers al voor betaald... voor die verpakking en zo.
Dus we zijn flessen gaan bewaren.
Het eerste project: een wandje van flessen. Bij wijze van proef eerst maar eens een klein beetje experi- menteren. Er ontstaan meteen vragen als: hoe nat moet je het cement maken, hoeveel ruimte je tussen de flessen moet laten en hoe je die handel een beetje uitgelijnd krijgt. En natuurlijk hoeveel flessen heb je eigenlijk nodig voor een vierkante meter. Nou dat is simpel: heel veel.Bevindingen:
Het cement (1 op 3) moet vrij droog zijn, geen dikke drab anders duw je de onderliggende flessen weer weg bij het inbedden van een nieuwe laag. Ook weer niet te dun want dan loopt het cement tussen de flessen weg bij het wassen. Nou ja een kwestie van uitproberen. Bij de witte flessen en potten moet je de etiketten eraf weken, dat staat netter, de deksels ook eraf halen, leek eerst een goede truuk maar je ziet ze zitten en dat is lelijk. Met een lat langs de muur schuif je langs de flessen, je drukt ze tegen de lat aan en voila een rechte lijn. Het is handiger om dat meteen na iedere laag te doen, na een paar minuten kleeft het cement al behoorlijk aan de flessen. Elke laag flessen wordt afgewerkt met een extra cementlaagje van een cm of 3-4, dat compenseert voor de verschillende diktes van de flessen, en is ook bedoeld om regelmaat voor een volgende laag te krijgen. Tussen de flessen in een beetje ruimte laten voor cement, dat geeft een beter verband. Wel de flessen iets uit het cement laten steken anders wordt het voegen erg moeilijk. Met je vinger krab je het teveel gewoon er tussen uit.
Op foto's van andere projecten zie je een wild verband, dat vind ik minder. Wel heb ik flessen van verschillende maten maar dat wordt dan weer met die afdek laag van cement gelijk gemaakt.
En na een uurtje knoeien ziet het er dan zo uit. Licht uit spot aan!
Half af nog wel, maar de flessen zijn op ;=)
Dit zie je normaal (ongevoegd nog), redelijk regelmatig,
En zo bij tegenlicht.
Ik vind het wel grappig zo. Het kost ff moeite, en je moet de flesbodems meteen schoonmaken anders blijf je een cementzweem zien. Maar dan heb je ook wat. Als Fannie de volgende lading flessen meeneemt dan kan dit plekkie afgemaakt worden. Dan nog even afvoegen en dat experiment is ook klaar. Fannie mag dan beslissen of dit ook in andere delen van het huis gedaan kan worden of niet. Zij is per slot de smaakmaker.
CHARLEY
Het lijkt er warempel op dat alle schapen drachtig zijn! Ze hebben allemaal die typische peervormige vorm aangenomen, bij twee is het nog niet zo erg duidelijk te zien dus ff afwachten. Maar het lijkt erop dat Charley mag blijven voor nog een lichting volgend jaar. Tsja en wat doe je dan met het overschot, lammetjes vlees is natuurlijk errug lekker. Afijn we zien wel als het zover is. In ieder geval gaat het meest schichtige schaap de pot in, want ze moeten natuurlijk wel mak zijn voor de aaibaarheid.
DAMIEN
Die heeft dus een ernstige verzwikking, dat is balen voor die jongen. Heeft ie net een maand vakantie gehad en zit ie nu al weer in de ziektewet. Alweer geen inkomen. Da's natuurlijk behoorlijk balen voor die jongen.
3 februari 2009
Oeps!
Gisteren is Damien op zijn gezicht gegaan. Die maakte een smak toen ie uit kamer 1 stapte en vergeten was dat we het tijdelijke trappetje daar hadden weggehaald. Dus de vloer lag 20 cm lager dan verwacht, en daar zijn ons soort benen nog steeds niet op gemaakt, dus lag ie languit op de vloer. Hij keek een beetje beteutert, maar was niet gewond of zo.
Vanochtend bleek er iets meer aan de hand te zijn volgens zijn zus die hem kwam afmelden, en is ie naar de eerste hulp van het ziekenhuis gegaan om foto's van zijn voet te laten maken. Verzwikt of zo denk ik. Hopelijk is het inderdaad alleen maar verzwikt.
Dus die traptredes vandaag maar terug gemetseld dan kunnen er geen ongelukjes meer gebeuren. Is alleen jammer dat dat meer dan 40 cm diep is, is die tegel net een paar cm te klein en moeten we weer snijden. Ook ff rekening gehouden met een doorvoer kanaaltje onder de trede zodat ook in de toekomst er nog kabels in weggewerkt kunnen worden. Denk ik alleen maar aan de netkabels voor de werkplekken aan het einde van de corridoor.
Keuken
De Neff kookplaat is naar zijn grootje, kortsluiting of zo, en die zou vandaag gerepareerd worden, maar niemand komen he. Gebeld met Schmidt en die gaan proberen het service centre proberen te activeren. De lamp van de oven heeft het ook begeven dus dat meteen ook maar doorgegeven. Nou ja after sales service is toch een zooitje hier dus ik verwacht er niets van. Volgende week zou er weer iemand langskomen om de laatste dingen te monteren, maar ook dat zal wel weer niet helemaal kloppen. Die keukenboer heeft geen benul wat dat allemaal kost als een monteur voor een 5e keer moet langskomen. Maar goed Vincent probeert het tenminste voor elkaar te krijgen.
Vandaag verder gegaan met de lambrizering in kamer 1 om het abomidabele stucwerk weg te moffelen. Staat zeer strak, waar constructielijm al niet goed voor is, de andere slecht afgewerkte vlakken ook maar op die manier verbeteren.
Net belde Ina Bosselaar op of zij haar gasten naar ons open atelier kon sturen voor een dagdeel als ze dat eens wilden doen op een regenachtige dag. Haar groepsaccomodatie Freland ligt hier een paar honderd meter verderop aan de rand van het bos. Dat was natuurlijk een ja. Prijs afgesproken en weer een business kans.
Wie schets mijn verbazing, Neff komt volgendeweek dinsdagmiddag de zaak repareren, hoppa!
Vanochtend bleek er iets meer aan de hand te zijn volgens zijn zus die hem kwam afmelden, en is ie naar de eerste hulp van het ziekenhuis gegaan om foto's van zijn voet te laten maken. Verzwikt of zo denk ik. Hopelijk is het inderdaad alleen maar verzwikt.
Dus die traptredes vandaag maar terug gemetseld dan kunnen er geen ongelukjes meer gebeuren. Is alleen jammer dat dat meer dan 40 cm diep is, is die tegel net een paar cm te klein en moeten we weer snijden. Ook ff rekening gehouden met een doorvoer kanaaltje onder de trede zodat ook in de toekomst er nog kabels in weggewerkt kunnen worden. Denk ik alleen maar aan de netkabels voor de werkplekken aan het einde van de corridoor.
Keuken
De Neff kookplaat is naar zijn grootje, kortsluiting of zo, en die zou vandaag gerepareerd worden, maar niemand komen he. Gebeld met Schmidt en die gaan proberen het service centre proberen te activeren. De lamp van de oven heeft het ook begeven dus dat meteen ook maar doorgegeven. Nou ja after sales service is toch een zooitje hier dus ik verwacht er niets van. Volgende week zou er weer iemand langskomen om de laatste dingen te monteren, maar ook dat zal wel weer niet helemaal kloppen. Die keukenboer heeft geen benul wat dat allemaal kost als een monteur voor een 5e keer moet langskomen. Maar goed Vincent probeert het tenminste voor elkaar te krijgen.
Vandaag verder gegaan met de lambrizering in kamer 1 om het abomidabele stucwerk weg te moffelen. Staat zeer strak, waar constructielijm al niet goed voor is, de andere slecht afgewerkte vlakken ook maar op die manier verbeteren.
Net belde Ina Bosselaar op of zij haar gasten naar ons open atelier kon sturen voor een dagdeel als ze dat eens wilden doen op een regenachtige dag. Haar groepsaccomodatie Freland ligt hier een paar honderd meter verderop aan de rand van het bos. Dat was natuurlijk een ja. Prijs afgesproken en weer een business kans.
Wie schets mijn verbazing, Neff komt volgendeweek dinsdagmiddag de zaak repareren, hoppa!
2 februari 2009
Brrrr
Het pakken van de auto was een beetje problematisch, na drie keer overladen paste het maximum aan bagage erin. Het gewicht van die tegels zo gelijkmatig mogelijk tussen de assen verdeeld. Toch weer een pak steen van 50 cm hoog! Het karretje ging bijna door zijn hoeven. Dus er is nogal wat blijven staan in Maurik. De papagaai Floppy en Bios de kat vonden toch nog een plekkie dus de kermis was klaar om te vertrekken. Bij de pomp meteen de banden op - hogere - spanning gebracht en toen waren die rare "glijdende" effecten weg. Het leek net alsof je over een dikke laag modder reed.
Over winterbanden
Winterbanden reageren minder nauwkeurig op het stuur. Moet je vaker op spanning brengen. Hebben dus totaal andere rij-eigenschappen. Voornamelijk de wegligging is merkwaardig, je wobbelt een beetje door de bochten heen. Minder strak rijwerk dus. Want met normale banden ga je toch met nettjes 80-90 km over de kleine bochtige landweggetjes hier, dat moet je met winterbanden dus NIET proberen. Alsof je door een zandbak rijdt, een beetje glibberig voelt de weg dan aan en je waggelt een beetje door de bochten heen...
Knarren maar
Daar gaan we dan, ons huis in Mailleroncourt-Saint-Pances ligt precies 598km vanaf ons huis in Maurik. Tot aan Epinal zit je op de snelweg en op zondag kun je dan doorknarren met een bijna constante snelheid tussen de 130-140 km. OK 1000 kilo aan bagage merk je echtwel, de heuvel op leek wel of je in een 2CV cabriolet reed. En stoppen doe je ook niet zomaar. Maar op zondag rijden is zeer prettig, praktisch geen vrachtverkeer, veel minder auto's, geen opstoppingen bij invoegstroken -wil nogal eens bij Thionville en Luxemburg gebeuren. Ik besluit er by Nomexy (afslag D6A) toch af te gaan, dan rechtsaf richting Mazely over de D6. Dit is de kortere (schilderachtige) route binnendoor. Ook al is het donker maar ja, ik wilde naar huis en had geen zin om een half uur langer te moeten rijden. Een ander gunstig effect is dat je adrenaline omhoog gaat, je kunt in het donker geen risico's nemen, overstekend wild, korte haakse bochten, of zit je plotseling midden in een dorp. Oppassen geblazen dus. En dat houdt je wakker, want na 500 km of zo verslap je een beetje en wordt je duf of slaperig. En die 10 minuten pause voor het tanken in LUX houdt ook niet over.
Al snel merk je het effect van het bos. Lichtbevroren wegdek op onbeschutte plekjes, behoorlijk link dus, maar rijden deed ik toch al niet te hard met bijna 1000kg bagage achterin. Na het passeren van Fontenoys le Chateau (waar het pittoreske Canal de l'Est doorloopt) begint het stevig te sneeuwen, bijna thuis en dat dit! Shit! Met een slakkegangetje de laatse km's gereden. Heel fijn poedersneeuw was het. Gelukkig geen tegenliggers te bekennnen want dan moet je ook nog de berm in. Wat wel eens problematisch zou kunnen worden met zo'n zware vracht.
Thuis
Zo da's kaut! Drie-en-halve-graad hier in huis. Maar de maatregelen die getroffen waren tegen bevriezing hebben perfect gewerkt. Water, alles werkte nog, geen bevroren boilers of WC's, beetje glycol in gegoten ;=)
Oppervlakkig gezien lijkt alles dan zo primitief: afsluiten, ontwateren en ga zo maar door. Je moet veel meer met de natuur rekening houden in een huis als dit met een op hout gestookte verwarming die gewoon uitgaat als er geen hout meer te verbranden is. Water dat afgesloten moet worden, verwarmingsysteem met glycol vullen, vertrekken die je goed dicht moet doen. Kortom iets als een groot huis als dit winterklaar maken moet je niet al te lichtvaardig opvatten. Je leest alleen maar enge verhalen over huizen die door de bewoners tijdens de winter verlaten zijn om teruggevonden te worden met wateroverstroomde kamers, bevroren wc's, kortsluiting... Alle getroffen maatregelen waren misschien extreem, zo van: "dat zal me niet gebeuren". Wat nu wel en niet noodzakelijk was, ik heb nog geen idee. Maar voorkomen is beter... Afijn de volgende winters zullen leren wat wel en wat niet nodig is. En uiteindelijk wordt het routine, wel echt wennen na een leven met betrekkelijke luxe als gasverwarming die nooit uitgaat. In de ochtend is het hier altijd behoorlijk koud, maar dat went ook wel.
Vandaag eerst met Damien een plan trekken hoe we de gang voor elkaar krijgen.
Over winterbanden
Winterbanden reageren minder nauwkeurig op het stuur. Moet je vaker op spanning brengen. Hebben dus totaal andere rij-eigenschappen. Voornamelijk de wegligging is merkwaardig, je wobbelt een beetje door de bochten heen. Minder strak rijwerk dus. Want met normale banden ga je toch met nettjes 80-90 km over de kleine bochtige landweggetjes hier, dat moet je met winterbanden dus NIET proberen. Alsof je door een zandbak rijdt, een beetje glibberig voelt de weg dan aan en je waggelt een beetje door de bochten heen...
Knarren maar
Daar gaan we dan, ons huis in Mailleroncourt-Saint-Pances ligt precies 598km vanaf ons huis in Maurik. Tot aan Epinal zit je op de snelweg en op zondag kun je dan doorknarren met een bijna constante snelheid tussen de 130-140 km. OK 1000 kilo aan bagage merk je echtwel, de heuvel op leek wel of je in een 2CV cabriolet reed. En stoppen doe je ook niet zomaar. Maar op zondag rijden is zeer prettig, praktisch geen vrachtverkeer, veel minder auto's, geen opstoppingen bij invoegstroken -wil nogal eens bij Thionville en Luxemburg gebeuren. Ik besluit er by Nomexy (afslag D6A) toch af te gaan, dan rechtsaf richting Mazely over de D6. Dit is de kortere (schilderachtige) route binnendoor. Ook al is het donker maar ja, ik wilde naar huis en had geen zin om een half uur langer te moeten rijden. Een ander gunstig effect is dat je adrenaline omhoog gaat, je kunt in het donker geen risico's nemen, overstekend wild, korte haakse bochten, of zit je plotseling midden in een dorp. Oppassen geblazen dus. En dat houdt je wakker, want na 500 km of zo verslap je een beetje en wordt je duf of slaperig. En die 10 minuten pause voor het tanken in LUX houdt ook niet over.
Al snel merk je het effect van het bos. Lichtbevroren wegdek op onbeschutte plekjes, behoorlijk link dus, maar rijden deed ik toch al niet te hard met bijna 1000kg bagage achterin. Na het passeren van Fontenoys le Chateau (waar het pittoreske Canal de l'Est doorloopt) begint het stevig te sneeuwen, bijna thuis en dat dit! Shit! Met een slakkegangetje de laatse km's gereden. Heel fijn poedersneeuw was het. Gelukkig geen tegenliggers te bekennnen want dan moet je ook nog de berm in. Wat wel eens problematisch zou kunnen worden met zo'n zware vracht.
Thuis
Zo da's kaut! Drie-en-halve-graad hier in huis. Maar de maatregelen die getroffen waren tegen bevriezing hebben perfect gewerkt. Water, alles werkte nog, geen bevroren boilers of WC's, beetje glycol in gegoten ;=)
Oppervlakkig gezien lijkt alles dan zo primitief: afsluiten, ontwateren en ga zo maar door. Je moet veel meer met de natuur rekening houden in een huis als dit met een op hout gestookte verwarming die gewoon uitgaat als er geen hout meer te verbranden is. Water dat afgesloten moet worden, verwarmingsysteem met glycol vullen, vertrekken die je goed dicht moet doen. Kortom iets als een groot huis als dit winterklaar maken moet je niet al te lichtvaardig opvatten. Je leest alleen maar enge verhalen over huizen die door de bewoners tijdens de winter verlaten zijn om teruggevonden te worden met wateroverstroomde kamers, bevroren wc's, kortsluiting... Alle getroffen maatregelen waren misschien extreem, zo van: "dat zal me niet gebeuren". Wat nu wel en niet noodzakelijk was, ik heb nog geen idee. Maar voorkomen is beter... Afijn de volgende winters zullen leren wat wel en wat niet nodig is. En uiteindelijk wordt het routine, wel echt wennen na een leven met betrekkelijke luxe als gasverwarming die nooit uitgaat. In de ochtend is het hier altijd behoorlijk koud, maar dat went ook wel.
Vandaag eerst met Damien een plan trekken hoe we de gang voor elkaar krijgen.
1 februari 2009
Nieuw begin nieuwe kansen
Zo de winterpause zit er weer op en morgen begint het betere klussen weer. Ondanks de luxe van de afgelopen paar weken om niet continu met de kachel in de weer te zijn, zomaar, om het huis bijvoorbeeld warm te houden, en eens lekker met iedereen bij te kunnen kletsen, jeuken de handen weer om aan de slag te gaan.
De komende twee weken gaan we de corridoor aanpakken. Dat zal en gedaante verwisseling zijn. Van een grauwe betonnen vloer en muren waar de sporen van uitbreken en wegslopen nog in te zien zijn tot een strak vormgegeven gang met een heuse slijtvaste tegelvloer.
Gisteren zaten Fannie en ik over het patroon van de vloer te delibereren. Ruitvormig patroon, egaal witte vlakken, gemelleerd, striping, you name it. Heerlijk zo, achter een kop sterke koffie, je blote voeten verwarmd door de vloerverwarming, muziekje op de achtergrond, de papagaai die Bios nabrauwd, en Bios zelf die natuurlijk altijd blijft mekkeren zolang hij zich niet in je of op je kan nestelen op zoek naar nestwarmte. Tsja zo kun je oud worden denk je dan, geen stress over projecten die over tijd heen lopen, geen gejacht om op tijd naar een vergadering te komen, en helemaal al geen gedoe om compromissen te smeden tussen meerdere belangengroepen. De enige stress die je kent is een rood randje om een van de ogen van je schapen, en dat dat dan geen enge ziekte blijkt te zijn. Of een beetje hinkend schaap die naar achteraf blijkt gewoon zijn hoef heeft gestoten aan het tout venant (soort grof steengruis) voor het terras.
Van de week zag ik dat de Betuwe boeren hun fruitbomen al aan het snoeien zijn. Blijkbaar is het daar dus tijd voor: snoeien. Dat wordt opnieuw een leermoment om het vroeger geleerde in praktijk te brengen. Het is ff anders je eigen bomen te snoeien, niet onder het toeziend oog van een leraar plantenveredeling. Ach als er maar een paar liter calvados vanaf komt ben ik al tevreden. En zoniet dan weten Charlie & company (de schapen) er wel weg mee. De afgelopen herfst hebben ze de magen ook al kunnen volknauwen met dat spul. Morgen maar eens grote inspectie houden op het land en de beesten.
OK moet nu echt gaan pakken en op weg gaan naar le mouton qui rit. Het is een behoorlijke vracht deze keer, een kleine achthonderd kilo aan tegels. Ben benieuwd hoe de kar zich hieronder gaat houden zo tegen de heuvels op.
De komende twee weken gaan we de corridoor aanpakken. Dat zal en gedaante verwisseling zijn. Van een grauwe betonnen vloer en muren waar de sporen van uitbreken en wegslopen nog in te zien zijn tot een strak vormgegeven gang met een heuse slijtvaste tegelvloer.
Gisteren zaten Fannie en ik over het patroon van de vloer te delibereren. Ruitvormig patroon, egaal witte vlakken, gemelleerd, striping, you name it. Heerlijk zo, achter een kop sterke koffie, je blote voeten verwarmd door de vloerverwarming, muziekje op de achtergrond, de papagaai die Bios nabrauwd, en Bios zelf die natuurlijk altijd blijft mekkeren zolang hij zich niet in je of op je kan nestelen op zoek naar nestwarmte. Tsja zo kun je oud worden denk je dan, geen stress over projecten die over tijd heen lopen, geen gejacht om op tijd naar een vergadering te komen, en helemaal al geen gedoe om compromissen te smeden tussen meerdere belangengroepen. De enige stress die je kent is een rood randje om een van de ogen van je schapen, en dat dat dan geen enge ziekte blijkt te zijn. Of een beetje hinkend schaap die naar achteraf blijkt gewoon zijn hoef heeft gestoten aan het tout venant (soort grof steengruis) voor het terras.
Van de week zag ik dat de Betuwe boeren hun fruitbomen al aan het snoeien zijn. Blijkbaar is het daar dus tijd voor: snoeien. Dat wordt opnieuw een leermoment om het vroeger geleerde in praktijk te brengen. Het is ff anders je eigen bomen te snoeien, niet onder het toeziend oog van een leraar plantenveredeling. Ach als er maar een paar liter calvados vanaf komt ben ik al tevreden. En zoniet dan weten Charlie & company (de schapen) er wel weg mee. De afgelopen herfst hebben ze de magen ook al kunnen volknauwen met dat spul. Morgen maar eens grote inspectie houden op het land en de beesten.
OK moet nu echt gaan pakken en op weg gaan naar le mouton qui rit. Het is een behoorlijke vracht deze keer, een kleine achthonderd kilo aan tegels. Ben benieuwd hoe de kar zich hieronder gaat houden zo tegen de heuvels op.
Abonneren op:
Posts (Atom)