Le Mouton Qui Rit

Antenne Blue

2012-02-14T21:35:00.000+01:00

Op Antenne Blue, onderdeel van het nationale netwerk van Radio France, draait een programma van zoiets als: ken je plekje. Daar is een soort quiz omheen gefabriekt en kunnen de mensen inbellen om de vragen te beantwoorden. Dit keer is een nacht bij Le Mouton Qui Rit de hoofdprijs, ontbijtje, dineetje voor twee. En een dagdeel in het atelier. Maandag was het zover. Even na elven belde de redactie van Antenne Blue op, zoals afgesproken, en kondigde aan dat ik over een paar minuten later live in de uitzending zou komen. Live in de uitzending, oh gut, het ging echt gebeuren. Dankzij mijn ervaring bij radio Tiel gierden de zenuwen me niet echt door de keel heen. Alhoewel. Het is natuurlijk wel ff anders om op de radio in een vreemde taal je toko te promoten. In het voorgesprek, een paar weken geleden, hadden we de items al behandeld, de vragen waren dan ook bekend en had ik me een beetje voor kunnen bereiden. Toch ging alles nog verbluffend snel en waren mijn paar minuten wereld beroemdheid in Mailleroncourt Saint Pancras in een oogwenk voorbij. Een beetje jammer was dat de vragen een beetje teveel met ja en nee beantwoord werden. Fannie zei later dat ik iets meer had moeten ouwehoeren. Vrijdag de herkansing, dan praat ik live met de winnaar.

LIST EN BEDROG
Gistermiddag op aandringen van de reis check organisatie toch maar naar de politie gegaan om de valse checks in te leveren. Bij de pliesie verbazing allom. Een voor een kwamen de gendarmes bij de balie langs om die valse cheques te inspecteren. Niemand van hen had ooit een reis check gezien, maar nadat uitgelegd was dat de veiligheidskenmerken toch echt ontbraken was er een universeel AHA moment. De eenstreper die mijn aangifte opnam had erg scherpe ogen en ontdekte alsnog een vage indruk van een afgedrukte veiligheidsdraad. Nou ja, de eerder hier beschreven history werd keurig netjes vastgelegd in een proces verbaal. Na voorlezing verscheen er een bestempelde en ondertekende verklaring, heel officiëel allemaal. Als je aangifte doet krijg je ook een soort verklaring mee om te bewijzen dat je aangifte hebt gedaan. Dat heet dan RÈCEPISSÈ DE DÈPÔT DE PLAINTE, letterlijk: ontvangstbewijs van het indienen van een aangifte. Dat zou je dan aan de verzekering of zo kunnen geven waarmee die procedure dan in gang gezet kan worden. In dit geval ging het niet op, er is immers geen schade geleden. Op verzoek kreeg ik het procès verbal d`audition gestempeld en wel ook nog mee. Gevraagd werd om de uitgewisselde email op te sturen, dat is uiteraard ook gedaan. De mail terug lezende kwam ik een aantal verschillen tegen tussen het proces verbaal en de werkelijkheid. Is altijd zo, je beleving is meestal anders dan de werkelijkheid.
Zelf kwam de eenstreper nog met het idee om terug te schrijven dat het innen van de cheque niet gelukt was maar dat ze bij aankomst cash zouden kunnen afrekenen. Als ze zouden komen dan zou oom agent klaar staan om ze beleefd aan de tand te voelen waarom er valse checks waren uitgegeven. Dat schijnt strafbaar te zijn, vooral in dit land, waar veel van het betaalverkeer nog met cheques gaat.

LeMoutonQuiRit

2012-02-09T19:59:00.000+01:00

Zo na mijn middagdutje ontstaan er vaak de meest vreemde gedachten. Net alsof je uit een soort roes ontwaakt. In de winter is de behoefte aan een dutje tussen de middag niet zo aanwezig als in de zomer, en dat komt denk ik door de langere nachten. Bacchus zij dank dat de dagen nu weer merkbaar langer worden. In de zomer dan is het middagslaapje onontbeerlijk. Dan maken we ook met gemak dagen van 18 uur of langer. Dat begint al met het ontbijt, zo rond 0700, ritje naar de bakker, tafeldekken, ontbijten met de gasten, afrekenen, opruimen, afwassen, kamers schoonmaken. Dan een dutje, waarna de mallemolen weer begint. Soms duurt een diner tot diep in de avond, en rol je na het schoonmaken van de keuken enzo, doodmoe zo rond 1 uur in je bed. Maar het maakt me intens tevreden, nee een beter woord is: gelukkig, om je gasten blij en voldaan te zien vertrekken.
Soms blijven gasten wat langer en heb je meer tijd om met elkaar kennis te maken. Af en toe duiken we het atelier in en zie je ze de eerste dingen van de draaischijf halen. Een bijna ideaal leventje zou je zeggen. Voor mijn gevoel is het dat ook wel een beetje. Toch is niet alles zon en maneschijn. Als een schaap dood gaat, of als gasten het maar niet naar de zin te maken is, dat maakt me droevig. Soms heb je een gesprek met een gast wat me droevig maakt. Of maak je een zeer beklemmende situatie tussen gasten mee. Echt er gebeurt hier van alles. En dat maakt dit zo prachtig om te doen. Een luisterend oor hier, een lekker extra veel toetje daar, en een geintje op zijn tijd. De kids die eerst een beetje bang de schapies brokkies geven en dan zonder schroom de wei instruinen richting de fruitbomen om daar te scoren. Ouders die vreselijk lui kunnen zijn in het zwembad om dan `s avonds aan te schuiven aan het diner. De meest fantastische gesprekken ontstaan dan. Als de tafel vol zit houden we heel af en toe een wijnproeverij, zetten dan vijf verschillende wijnen op tafel. We kiezen daar wijnen voor uit met iets geks of opvallends in de naam, etiket, cepage, kleur fles... Gewoon om iets nieuws te ontdekken. Altijd die Luberon, hoe lekker ook, vraagt toch om een beetje afwisseling.
Voor het komend seizoen hebben we weer een paar lekkere recepten ontwikkeld, getest en geproefd. Dus dat belooft wat. We zijn er klaar voor. De komende maanden nog ff wat muurtjes een nieuwe verflaag geven, hier en daar een reparatie, en ook het huis is er weer klaar voor. In mei koppelen we de solar farm weer aan het zwembad en dan kan het dagelijkse zwemmen weer gaan gebeuren. Mis het wel, dat zwemmen.

FEESTCOMMISSIES
Wellicht komen de twee feestcommissies van Mailleroncourt-St-Pancras dit jaar ook eens van hun handen af en gaan eens iets organiseren, dat zou wat meer leven in de brouwerij geven. Doch dat is denk ik ijdele hoop. Louise heeft een bijna volledig programma aan de twee commissies aangeboden. Het animo was nul komma nul. Het is dan ook uiterst merkwaardig te noemen dat er voor een dorp met 200 mensen twee feestcommissies bestaan. En nog gebeurd er geen flikker. Oh ja, de 14e juli, le jour d`armistice, het kerstdiner voor de 65+ers en de jaarlijkse vide grenier op de eerste zondag van augustus. Dat is voor commissie een. De tweede commissie schijnt dan iets met het fête du lac te doen en daarna blijft het oorverdovend stil. Er schijnt nog iets als een spelletjes/hobby middag te zijn en dan hebben we nog het koor. Sterker nog, beide commissies ontvangen subsidies om het een en ander te organiseren. In de praktijk schijnt er nog moeite te zijn om het op te krijgen, dus is er dat jaarlijkse diner voor hen zelf. Naar wat me verteld is schijnen de feestelijkheden of andere activiteiten iedere keer door ruziemakers verstoord te zijn geworden, waardoor het animo naar 0 zonk om nog iets te organiseren of bij te wonen. Waarop, denk ik, die 2 commissies ontstonden om in ieder geval de officiële dingen te blijven doen. De rest werd dan aan de andere fractie over gelaten. Zo zal dat wel gegroeid zijn. Er schijnen ook twee, of wellicht meer, fracties in het dorp te zijn. Waar een klein dorp toch groot in is. Het lijkt wel het dorp van Don Camillo, om je te bescheuren! Die vijf films van Don Camillo zijn overigens zeer grappig, zwart wit weliswaar en uit de 60-er jaren, maar voor kleine dorpjes als het onze denk ik nog steeds actueel.

DUTJE

Waar ik deze blog mee begon, mijn middag dutje. Dat daarbij af een toe merkwaardige gedachten ontstonden na het ontwaken. Vanmiddag was dat dutje weer eens nodig vond ik. Overigens wordt er beweerd dat het doen van een middagdutje zeer gezond is.
Terug naar het topic.

Kijkt er iemand mee over mijn schouder naar welke achtergrond ik gekozen heb op mijn computerschermpje. En zegt dan: "Goh ik wist niet dat je die schilderijen van Monet, Lautrec, Renoir enzo mooi vond." Dit soort opmerkingen triggeren mij altijd om eens goed na te denken over een antwoord.

bron annedijon-art-vie.blogspot.com

Vind ik impressionisme mooi? Mooi als achtergrond op mijn scherm? Of mooi genoeg? Of niet mooi, maar de minst slechte van de mij geboden keuze? In dit geval het laatste. Bij de keuze van achtergronden vond ik deze het minst onaantrekkelijk. Om die nu meteen mooi te vinden, dat gaat me te ver. Op zich een voor de hand liggende conclusie. Er is zoveel van dit soort screen savers te vinden op het internet dat je net zo lang kunt zoeken totdat je iets vindt wat je echt mooi vindt. Dat je daar niet die moeite voor wilt doen en een snelle keuze maakt uit het onmiddellijk beschikbare, kwam bij mijn gesprekspartner niet op. Ook verklaarbaar. Een verkeerde conclusie van mijn gesprekspartner? Wellicht een net iets te oppervlakkige. Nog zoiets. Iedereen kent deze uitdrukking wel: voor eigen parochie preken. Wat zoveel wil zeggen als: voor gelijkgezinden je praatje houden. Denk hier eens over. Ik las laatst een column over een symposium dat over de nieuwe economie gaat. Groene economie. Iets over zonnepanelen, herbruikbare middelen en zo voort. Op de vraag aan de deelnemers of deze nieuwe economie een feit is, zegt een overgrote meerderheid dat dit zo is. Bij dit soort dingen gaat er bij mij dan een lampje branden. Er ontstaan vragen als:: Aan welke groep wordt deze vraag gesteld? Wat is de samenstelling van de groep? Allemaal mensen die in de scène zitten. Natuurlijk vinden deze medestanders dat de nieuwe economie een feit is. Ze kunnen niet anders dan dat antwoorden. Maar of je kunt concluderen dat het werkelijk zo is? Dan moet je toch eerst kunnen vaststellen of de nieuwe economie de mainstream van de bestaande economie is geworden, daarvoor ontbreken mij sowieso de gegevens. De conclusie die men trekt is net zo oppervlakkig als die van het stellen dat Renoir en Lautrec`s schilderijen dùs: Monet`s werk mooi vinden als je die bij toeval op je scherm hebt staan.
In de winter heb je gemiddeld iets meer tijd de kranten en fora uit te spellen dan in de zomer. En daarbij valt het me op dat er nogal eens conclusie worden getrokken die komen uit een betoog waarbij de onderliggende feiten nogal eens eenzijdig zijn samengesteld. Vervolgens ontstaat er dan een soort halleluja verhaal, dat het allemaal zo is als beweerd wordt. De argeloze lezer weet niet beter en vindt dat dan ook. Zo worden fabels geboren. Die nieuwe economie heeft naar mijn mening nog een lange weg te gaan.

bron: verpakkingsmanagement

Een hele lange weg. Het verhandelen van CO2 contracten maakt de wereld echt niet méér vrij van CO2. Integendeel, dergelijk handelen lijkt wel bijna een vrijbrief om dan maar te gaan stoken. Net zo`n onzin is de bewering dat het op houtstoken CO2 arm zou zijn. Nonsens natuurlijk. Loopt maar eens door het dorp hier bij een koude dag als alle kachels het hout per kubieke meter aan het opfikken zijn. Roet en as en allerlei stofjes (fenolen) die bij een BBQ vrijkomen ruik je zeer sterk. Hernieuwbare energie? Kul!
Hernieuwbaar is als je iets terugwint en daarmee nieuwe producten kan fabrieken. Hout gaat de lucht in bij verbranding, daar kun je niets aan liegen. Net als die zogenaamde groenestroom onzin. Verbranden van huisvuil om stroom op te wekken of wijken te verwarmen is groen? Kom nou! Ga eens uitgebreid boven zo`n pijp hangen, hoe lang denk je dat je blijft even? Niet lang denk ik. Zo giftig als wat die rook.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat beweringen gedaan worden, waaraan men een zeker geloof wil hechten, die vaak zonder onderbouwing met de juiste argumenten of feiten gedaan worden. Waarna men ze brengt als waarheden.

De twee boven beschreven incidenten spreken daarbij voor zich zelf.

Bij het opstaan van mijn middagdutje schoot me dat even door het brein. Daarna ben ik de openhaard in ons appartement weer flink met hout gaan laden en de nieuwe economie gaan steunen door de solarfarm te schakelen aan de CV installatie.

Spuug

2012-02-06T22:52:00.002+01:00

Gisteravond liep een van de schapen me van de voeten. Het beest ramde de stal in, niets ontziend, alles en iedereen omver lopend, om maar als eerste bij die brokkies in de voedergoot te komen. Onbewust strek je toch je hand uit voor steun. Zinloos, te ver van de muur weg, maar tikte nog wel net even de muur aan. Deze jongen viel uiteraard vol in een net gelegde vette keutel. Net op tijd voor de rest van de aanstormende schapen krabbelde ik weer overeind en sprong uit de weg van de kudde. Behoorlijk veel kracht hebben die beesten, daar vergis je je toch iedere keer weer in. Af en toe zijn het net tanks, niet te stoppen. Dan kijk je eens naar het kleine schrammetje en likt daar eens met voldoende spuug over heen. Spuug heeft volgens mij een licht antisceptische werking. Je wonden likken heet dat. Het zette me aan het denken over spuug. Beesten likken ook hun wonden schoon, en bepaalde beesten hebben spuug met bijzondere antisceptische werking, heb ik ergens gelezen. Spuug, speeksel of wat ook, heeft bijzondere werkingen. Het helpt in de eerste stage van de vertering, daarom moet je ook goed kauwen. "Kompt het goed in je bloed tereg", zeiden de Koot en de Bie ooit eens. Ook bij het drinken van water komt er een behoorlijke sloot speeksel met het water mee. Als je last van maagzuur hebt helpt het ook wel eens om zeer veel te slikken, speeksel is een base en dat helpt het zuur in de maag te compenseren. Als je een muggenbeet hebt helpt het erover te likken. Werkt als pijnstiller en het ontsmet meteen. Bij een lichte verbranding werkt dat ook zo. Enerzijds verkoelt het een beetje en anderzijds ontsmet het. Spuug werkt ook als smaakverbeteraar. Men zegt ook wel: goed kauwen dan proef je het beter. Namelijk als je vaak genoeg kauwt, zeg elke hap minimaal 15 keer, dan komt veel speeksel in je eten en begint het voorverteringsproces al. De echte nuances van de bestanddelen komen dan veel beter tot hun recht. Spuug is dus goed voor heel veel dingen. Ontsmetting, smaak, vertering, pijnverzachtend… Alles met nuance uiteraard, de kracht van speeksel moet ook weer niet overdreven worden. Ik bedenk altijd maar, als we het niet nodig zouden hebben dan zou het wel weg-geëvolueerd zijn. Moet er niet aan denken een kurkdroge hap door mijn slokdarm te moeten persen.

bron: wikipedia.nl

En je ziet, we hebben een hele batterij aan dat soort klieren in ons hoofd zitten. HIER meer info.

Zoals je mag verwachten bestaat er ook een Nederlands Speekselcentrum, een dikke stapel proefschriften met vermelding van allerlei enge ziektes die je daar weer mee kunt hebben, en tenslotte een bak met andere sites die over speeksel gaan. Over de heilzame werking van speeksel vind ik zo snel niets, maar dat zal ongetwijfeld ook ruim voorhanden zijn. De mens is toch een nijver beessie, door al die informatie op het web te plempen ;=)

Dus als je iemand in zijn gezicht spuugt, onthou dan dat je hem of haar daar helemaal niet mee beledigt. In tegendeel je zou zelfs mogen concluderen, na het bovenstaande, dat je hem of haar juist een gezond leven toewenst. Vette grijns bij het zien van al die spugende of likkende mensen morgen. Alleen ben ik bang dat een bepaalde tak van mensen met deze veranderde instelling wellicht niet blij zal zijn. Ach het zal wat.

SPUUG EROVER

Er bestaan eigenlijk nergens zoveel negatieve uitdrukkingen als over spuug trouwens. Om er maar een handje te noemen:

Ik ben het spuug zat, ik spuug erop, spuuglelijk, spuug vervelend, zijn gal spugen, met spuug en paktouw aan elkaar hangen, spuug is in jargoens: jodenlijm en dat heeft geen positieve betekenis…

Ik denk dat als je echt gaat zoeken naar uitdrukkingen, gezegden en spreekwoorden met spuug erin, wordt die lijst opvallend lang. Uiteraard zijn er best wel positieve uitdrukkingen over spuug te vinden. Zoek die zelf maar eens op in het ethymologisch woordenboek, staat er vol van. Dit stukje is alleen geschreven vanuit mijn verwondering over hoe iets als spuug, zoiets alledaags, zo diep in ons gedrag en handelen zit. Verbazend niet?
toegevoegd 20120207

Koud hè

2012-02-04T14:14:00.002+01:00

Het vriest hier 12°. Voelt aan als: heel koud. Er staat een straffe wind, en naar buiten gaan is dan ook geen pretje. Het leven bestaat met deze kou uit: hout halen, kachel aan de praat houden, schapen twee of drie keer per dag checken. `s Avonds brokkies in de voedergoot, en hooi in de ruif proppen. En dan weer gauw voor de haard kruipen met een, op dit moment moeilijk verteerbaar, boek.

De zonnefarm doet het geweldig. Water van bijna 60° komt er naar naar binnen en je merkt het aan de binnen temperatuur dat de echte koude uit het huis blijft. Omdat nog niet alles is geautomatiseerd moet ik veel met de hand schakelen, dat is het project voor dit jaar. Dan komt het fijn tunen, alles computer gestuurd. Ik denk daarvoor een Raspberry in te gaan zetten. Alles zit er op en er aan, maar het past wel in een sigarendoosje. Klein maar fijn. Soon for sale: 35€. Sla de eerste batch toch maar even over, de kinder ziektes, je weet wel.

SCHAPEN
Volgende week moeten de eerste ooien uitgeteld zijn, ik ben benieuwd. Drie ervan zijn duidelijk drachtig met 2 jongen, van de anderen is het nog moeilijk te zien, de tweede batch zo te zeggen. Mijn hoop is dat we alles levend houden. OK, er is elk jaar wel een miskraam, een zware worp waarbij ingrijpen onontkoombaar is. Vorig jaar is echt een rampjaar geweest wat dat betreft. Dit jaar is er nog een extra factor bij gekomen, zijn de ooien vrij gebleven van de besmetting van dat vliegje.

Opnieuw tobben met een flesje om een lam in leven te houden staat bepaald niet hoog op mijn lijstje. Zeker, het was zeer bevredigend la Bouf toch te zien groeien, en het rond te zien dartelen. Iedereen vond het een geweldig dat lam met de fles te voeden. Leuk om te zien hoe de kinderen er mee omgingen. Maar flessen lammeren maken praktisch geen kans om het te halen. Of je zou ze vol met antibiotica moeten spuiten en er bovenop zitten, constant in de gaten houden en op het minste ziekte signaal de spuit weer pakken. Tegen beter weten in probeerde ik het met la Bouf toch, helaas is la Bouf vorig jaar aan een long ontsteking ter ziele gegaan. Dus maak ik me gedachten of ik daar weer aan wil beginnen. Of, in het geval een ooi het niet gaat redden, het lam mee te laten versterven. Je kan het een paar maanden extra in leven houden, en dan wat? Aan het mes rijgen na vier maanden? Ik weet er zijn mensen gek op dat vlees, het schijnt ook supermals te zijn. Is het de moeite waard? Al ware het alleen al om het respect voor ieder levend wezen dat een essentieel deel van mijn denken is. Ga je niet iedere keer als je de fles geeft denken, over 4, 3, 2, 1, maand rijgt iemand je aan het mes. Zo zinloos dan die oefening. Goed, die beslissing hoeft nog niet genomen te worden. Aan de andere kant heb ik met schapen die hier 2 of 3 jaar dienst hebben gedaan geen moeite om te verkopen, en ieder jaar wordt de ram verkocht. Dit jaar ga ik trouwens proberen met een andere hobby boer rammen te ruilen, geeft toch een beter gevoel zoiets. Zinvoller dan na slechts een seizoen naar de slachtbank, al weet je met je verstand dat dat tijdstip er gewoon aankomt.

Voorlopig kijk ik met arendsogen naar de schapies of er al geworpen gaat worden, en check het hok een paar keer per dag.

Pruimensaus

2012-01-29T15:07:00.001+01:00

De bij de beef Wellington geserveerde pruimensaus was een gelukkige greep.

Men neme:

Tools:

Steelpan, roerspaan, koksmes en snijplank

Ingrediënten:

250 gr ontpitte (gedroogde) pruimen
1 teentje knoflook
2 plakjes ui
klont (±25gr.) roomboter
mespuntje zout
1 eetlepel rietsuiker
scheut rode port, tawny
1/2 L water

Bereiding:

Snij de knoflook en ui zeer fijn en bak ze in de roomboter net niet bruin, iets verder dan glazig dus
Mik de pruimen, suiker, en zout erbij en meng goed
Voeg water toe en laat het mengsel aan de kook komen
Na 5 min koken pan van vuur en met staafmixer de grootste stukken fijn maken, niet pureren!
Terug op vuur, en saus laten indikken totdat het geheel half vloeibaar is, een beetje appelmoes consistentie
Vuur laag zetten om saus warm te houden
Net voor opdienen rode port toevoegen, als de saus te dik is kun je iets water toevoegen

Notes:

De saus heeft geen erg aantrekkelijk uiterlijk, mede omdat het geen gladde saus is. Bij het opdienen zou je er iets als een rode gekonfijte kers op een schijfje sinaasappel of zo als versiering op kunnen doen. Neem een rond ondiep schaaltje voor het visuele effect.
Als je de saus koud laat worden dan geeft de afgekoelde boter in de saus er een beetje vettige smaak aan, houdt de saus dus op temperatuur om dat te verhinderen.
Pas op dat je het vlees niet te veel aanbraad, eventjes dicht schroeien is meer dan voldoende. Daarmee blijven de sappen voldoende in het vlees zitten

Het bijzondere van de combinatie van de beef Wellington, de wortels gesauteerd in door citroensap aangezuurde botersaus, en de pruimenbrei is dat hier een paar zeer contrasterende smaken op een bord samen komen. In de deegkorst zitten nog de overblijfselen van de sinaasappel. Het zure van de wortels, het zoete van de pruimen, het hartige sinaasappel van de korst en de vleessmaak van de filet Mignon met als vulling halfgegaarde uien (beetje zoetig) en knoflook. Heel apart. Met opzet heb ik er geen aardappelen of andere vulling bij geserveerd, dat zou het effect volgens mij verstoord hebben.

De keuze van filet Mignon als vlees was niet erg gelukkig, de sinaasappelsmaak drong niet goed genoeg het vlees in. Varkenshaasje is natuurlijk beter. Of misschien doet kalkoen het beter, en dat is hier ruim voorhanden. Wat voor vlees zou een varkenshaasje in Frankrijk eigenlijk zijn? Een filet de porc, maar bij de slager zag dat er totaal anders uit dan wat ik in mijn hoofd had.
Hoog tijd om eens een nauwkeuriger studie van de Franse slagerij te maken. Heb altijd al het gevoel gehad dat het prepareren van het vlees bij de Franse slager net ff iets anders gaat dan in NL.

Kruidenthee

2012-01-28T14:04:00.001+01:00

Achter in de middag kwamen Willem en Yvette met zoon langs zwaaien. Bakkie gedaan, de nieuwste roddels uitgewisseld en een afspraak voor ons nieuwbakken kook kluppie voor volgende week. Es ff met Louise gaan kwekken wanneer dat het beste uitkomt. Vrijdagavond lijkt me wel iets.

Zo rond zessen arriveerden onze gasten. Het is al donker. Zie ik een hand uit het donker komen om de deur open te doen, met in de andere hand zo`n MaxiCozy. De herkenning was onmiddellijk, gasten van vorig jaar. En ze hebben net een kind gekregen. Sta je toch van te kijken hoeveel je dan wel niet mee moet nemen voor zo`n nieuwe wereldburger. Het bleef maar komen die bagage. Leek wel een complete verhuizing. Poedelhond met het nodige erbij topte het geheel helemaal af. Tja, dan heb je wel een Caddy max nodig dacht ik nog.

Gisteravond een nieuwe variant van Boeuf Bourguignon uitgeprobeerd. Vlees met nauwelijks vet en een Merlot als wijn ipv de Grenache die er normaal ingaat. Ook het verhaal bij een lagere temperatuur laten garen: 125°C i.p.v. 175 en dat 5 uur lang. Had ergens gelezen dat het (magere) vlees daardoor sappiger zou blijven. En dat klopte. Lekker zoals die geur van de wijn door de keuken zweefde. En de neusjes gingen dan ook meteen de hoogte in, snuif, snuif. Nu stond me wel bij dat een van de familie vegetarisch was, en dat dochterlief het niet erg vond om vlees te eten. BB was misschien net iets tè. Maar goed, de aantekeningen weer bijgewerkt dat vegetarisch de voorkeur heeft. Vertelde wat de plannen waren voor morgenavond (beef Wellington), maar dat was geen probleem. Gelukkig, voorgerecht toch maar aangepast naar een kruiden soepje en toetje wordt dan fruit cocktail. Moet ik nog wel ff honing gaan scoren vanmiddag. Het menu wordt dan: kruidensoep, beef Wellington met een saus van pruimen en worteltjes geblancheerd in botersaus, dessert fruitcocktail. Klopt helemaal zo, met kleuren en smaak contrasten. Bitter en zoet, lichte en donkere kleuren. Grappig hoe je daar op bent gaan letten. Een paar jaar geleden ging het alleen maar om: als het maar lekker is.

Ontbijt. Paar croissantjes, pain fariné, koffie, thee. Zoet en hartig beleg, eitjes erbij. Afijn een Hollands ontbijt met Franse ingrediënten, zoals we dat hier gewoon zijn geraakt. Dat geurt zo lekker dat verse brood en de koffiegeur die in de kamer hangt. De ochtend wandeling hadden ze al achter de rug. Vaders had het kleine manneke in een lap tegen zijn borst hangen. Koddig gezicht, dat kleine snoetje dat er nog net bovenuit stak, met een enorme muts op dat kleine koppie.

THEE
Ze hadden een heel apart soort thee bij zich. Thee voor jonge moeders die hun kind de borst geven. Een mengsel van anijs, dille, majoraan, melisse, venkelbloem/blad, zwarte komijn. Neem van alles 30 gram, goed mengen, en 10 minuten laten trekken. Het ruikt heerlijk. Men gebruikt dit al sinds generaties in de familie zegt manlief. Volgens Fannie is het onzin. Aan de andere kant, zegt ze, weet men relatief maar heel weinig van de exacte samenstelling van kruiden. Waarschijnlijk zit er veel foliumzuur in, dat kan dat effect hebben. Nou ja zelf volg ik vooral mijn neus, en wat voor werking het ook moge hebben het ruikt heerlijk. In de lente maar eens uit gaan zaaien. Hebben we weer eens wat anders voor mensen die liever kruidenthee hebben. Dat Rooibos vind ik maar niks.

Alle afbeeldingen van: kruidenlexicon een zeer gedegen duitstalige site.

List&Bedrog

2012-01-27T22:03:00.003+01:00

We krijgen elk jaar weer de nodige boekingen/reserveringen uit landen met een ongewisse reputatie op het gebied van witwaspraktijken en valse cheques. Omwille van het spel, want meer is het niet voor mij, speel ik het spelletje mee en wacht ik af tot hoever men gaat. Slechts een keer kreeg ik daadwerkelijk een cheque opgestuurd, die uiteraard vals bleek te zijn. Een goede kopie, maar om in een vervalsing ook nog een schrijffaut te laten zitten is nogal dom.
Op dit moment is weer zo`n spelletje aan de gang. Men belooft een cheque te sturen en doet net alsof het geen probleem is te wachten tot de cheque is geïnd en geratificeerd. Uiteraard weten `zij` niet dat ik een meer dan gemiddelde kennis heb over hoe dat toegaat in een banksysteem. In het hypothetische geval dat de cheque echt is, geïnd kan worden en het bedrag op je rekening staat, moet je nog een drietal weken wachten totdat het geld onherroepbaar van jou is. Want in die tussentijd kan er nog altijd een soort terugboeking verlangd worden. Hoe dat precies kan is me door het bankpiepeltje een keer uitgelegd. Het het geld is dus meer dan een maand niet echt van jou. Dat het tot die tijd in een soort limbo vertoeft en de bank daar allerlei leuke dingen mee kan doen om gratis geld te verdienen, is iets waar dan schouderophalend op gereageerd wordt. Een van die voorbeelden van een soort `legale` diefstal. Grappig die uitdrukking, diefstal is per definitie iets illegaals, hoe kan dat dan legaal worden? Kwestie van: wie heeft de beste advocaten en het meeste geld, denk ik dan weer.
Niettemin kreeg ik dit keer een reservering voor een paar weken. In het Frans gesteld nog wel! Tuurlijk weer met die typische taalfauten, die je het bruine vermoeden geven dat de aanvraag weer eens een nieuw spel zou kunnen betekenen. Uiteraard reageer ik daar serieus op en geef aan hoe ze hun boeking definitief kunnen maken. Sommige van die aanvragen lijken namelijk behoorlijk echt. Doch bij de tweede email is het kristalhelder een list en bedrog gevalletje. Je gaat via het internet googelen om eens fijn uit te zoeken van wie dat telefoonnummer echt is, en of het adres wel bestaat. Bij die laatste controle blijkt onveranderlijk dat het huis of te huur of te koop staat. Op zich is er niets verkeerds aan dat een huis te huur of te koop staat. Maar gecombineerd met een telefoonnummer dat van een bedrijf is (geen particulier nummer) of zelfs op het internet al via fora aangegeven wordt als van een duistere oorsprong, dan weet je het natuurlijk zeker.

<spel modus aan>

Je schrijft terug dat alle gegevens die ze nodig hebben op je site staan, ook de IBAN nummers, de adresgegevens, de naam telefoon enz. Die laatste gegevens staan ook als footer in de mail, maar dat wordt eigenlijk nooit door dergelijke briefschrijvers opgemerkt. Dat zou kunnen wijzen op robot programma`s die de terug komende mail filteren. De volgende stap van de tegenstander is een soort verificatie ronde. Men vraagt nogmaals om de gegevens. Dat er een abnormaal lange tijd tussen een volgende fase zit voor iemand die probeert te boeken, hoort natuurlijk ook een belletje te laten afgaan.
Steevast komt er dan een verhaal met gedoe over het vrijgemaakte budget, dat daar hun/hem/haar`s reisgeld en verblijfskosten inzit en dat de secretaresse, baas, kantoor maar één enkele cheque wil uitschrijven. Of wij daarom het teveel aan geld maar even terug willen storten. Hoe debiel denken die mensen dat je bent? Uiteraard schrijf ik dan weer terug dat dat geen probleem is zodra het geld op de rekening staat. Waarop dan weer een mailtje terug komt dat dit geen enkel probleem is en de check de week daarop op de post gaat.

<spelmodus uit>

In afwachting van die cheque krijg ik soms een mailtje of ik nog steeds geïnteresseerd ben. Uiteraard ben ik dat. Vaak blijft het daarbij. Heel af en toe is er nog een mailtje of ik dan toch maar niet iets voor kan schieten of zo. Mijn antwoord is steevast dat de cheque nog niet is aangekomen en het geld dus niet beschikbaar is. Deze keer lijkt het er op dat ik echt een heuse valse cheque in ontvangst mag nemen. Ik ben benieuwd. Het interessante van dit kat en muis spelletje is om de spelregels te achterhalen hoe je de verzameling valse cheques zo gladjes mogelijk kunt uitbreiden zonder al te veel argwaan te wekken. Met andere woorden wat zijn zo de beste reacties om te geven. Een psychologisch tik tak spelletje dus.
updated 20120129

TWEE WEKEN LATER
En jawel hoor. Daar zijn ze. Een prachtstel van valse cheques: American Express en 6 heuse cheques van 500 flappen. Zelfs in euries. En ik moet zeggen, het is heel knap gedaan. Maar ze zijn vals, uiteraard.

click op pic voor vergroting

Die laserprinters kunnen er wat van. Als ik me het goed herinner zit er in elke laserprinter tegenwoordig een soort handtekening - een aantal pixels op specifieke plekken. Die fungeren als een soort "watermerk" en door het menselijk oog is dat niet te zien. Een soort vingerafdruk van de printer. Noemt men ook wel steganografie, (link) iets verbergen in een afbeelding. Op die manier wellicht door oom agent te achterhalen aan wie die printer oorspronkelijk verkocht is. De bovenste afbeelding bevat zowaar een soort hologram sticker-achtig iets, maar het zegel verkleurt niet als je het uit verschillende hoeken bekijkt. Dat is dus een stukje alu folie dat met zo`n klein persje erin is geperst. Eerst maar eens een visuele check: geen veiligheidsdraad, watermerk is er op geprint. Oppervlakkig gezien, wel knap gedaan. In de serie nummers zitten vraagtekens = verkeerde karakterset in het software programma. Spelfauten op de achterkant, helemaal in het Duits vertelde onze gast. Slordig is dat. En als klap op de vuurpijl de inkt was geen opdruk en het papier is te dun en te geel.
Wie hier nog in tuint moet daarom echt zijn schoolgeld terughalen. Echter, blijkbaar zijn er best nog wel veel die dat dus doen, anders stopt men er niet zoveel werk in.
Zoals het hoort heb ik een bevestiging van ontvangst gemaild, waarop ik voor mijn eerlijkheid en transparantie gecomplimenteerd wordt. Sure!

AKTIE Nu is het dus zaak om via bank en politie het spel uit te spelen, ook al was het maar om geen gedoe met die jongens te krijgen. Een cheque is nu eenmaal echt of niet, simpel. Maar je moet het spel wel zuiver weten te spelen.

Wordt vervolgd.

Schapies 2012

2012-01-26T23:35:00.000+01:00

Een van de ooien staat op springen. Ze zondert zich al een beetje af van de groep, dus dit kan elke dag gaan gebeuren. Steeds meer ooien vertonen verschijnselen van drachtig te zijn. De jongsten (gelukkig) nog niet. Maar als je zag hoe Flash zijn pogingen tot dekking ondernam bij die kleinen!. Dat was zeer koddig om te zien. Op een gegeven moment werd meneer zo wanhopig dat ie maar gewoon een sprong nam. Dan stapte de ooi een paar stapjes naar voren en stond Flash beduusd te kijken waar dat lekkere achterwerk gebleven was.
Huh? Zo net nog vlak voor zijn snuitert! Een beetje onhandig dus. Die wanhoop is ook wel te verklaren. Als de hormonen door je brein razen dan lijkt ineens al het onmogelijke uitvoerbaar. Een beetje een handicap heeft Flash natuurlijk wel. Hij staat iets lager op de pootjes dan het Texelse ras. Moet ie hoger springen. En reken maar dat ie dat gedaan heeft! We gaan het de komende twee maanden zien in hoeverre hij geslaagd is die verleidelijke achtersten van de dames te bestijgen

hier hopen we dan weer op

In de schaaphouderij is het lammeren al begonnen. Dat dit meer gepland gegaan is dan bij ons mag duidelijk zijn. Daar heb je van die kleurstempels voor die je onder de buik van een ram kan hangen met een tuigje. Als een schaap gedekt wordt dan geeft het dekblok af en zie je op het achterste een grote kleurvlek. Je hebt geloof ik drie kleuren. Die kun je dan om de 3 of 4 weken wisselen zodat je weet in welke tijd een ooi gedekt is. Hier laat ik de natuur gewoon zijn gang gaan. Om de drie weken zijn schapen tochtig, tot zo`n beetje december. Op die tijdstippen zag je Flash dan ook heftig in de weer zijn. Vanzelfsprekend houd je het een beetje in de gaten tijdens de herfst en zie je vanzelf welke schapen niet meer besnuffeld worden door de ram. Er zijn maar 7 ooien, makkelijk uit elkaar te houden. De draagtijd is tussen de 144 en 155 dagen. Daarmee kun je een schatting maken wanneer er op zijn vroegst geworpen zou kunnen worden. Vanaf halverwege januari ga ik dan ook elke dag even de stal in, en tijdens de dag de verrekijker erbij om ze te volgen. Uiteraard is dat een heel onzekere methode, maar ik ben geen schapen bedrijf. Bovendien vind ik het eigenlijk veel spannender zo.

BREEDBAND

Oh, en wil je de breedband eindelijk eens in beeld hebben op een minder empirische manier, ga dan hierheen en schrijf je in. Een onderzoek wordt door de EU uitgevoerd in hoeverre de providers werkelijk leveren wat ze beloven. De procedure is een beetje krom, bevestiging van een bevestiging. Echt Europees, zo omslachtig. Maar dan heb ik tenminste gegevens in de hand waarmee Orange weer ff geplaagd kan worden. Je krijgt dan een apparaatje dat je tussen je modem en de breedbandlijn moet zetten. Volgens SamKnows meten ze alleen als er geen netwerk verkeer is, m.a.w. als jij niets doet. Daar ga ik dan wel ff een monitor overheen zetten. Vertrouwen is goed maar controle is beter, niet waar?

Telefoon 10

2012-01-23T18:25:00.000+01:00

We zijn aangeland bij episode tien eerste seizoen.
De klucht wordt vervolgd.

NETSPEED < 8MB
De mooie beloften van 8Mb worden door Orange uiteraard niet waargemaakt. Twee Mb komt eerder. En dat kan ik onderbouwen met 2 maanden metingen. De eerste week was het dicht in de buurt van 5, de week erna tussen 3 en 4 en de laatste vier weken komt het tooltje niet hoger dan 2. Twee komma nul twee om precies te zijn. Net zo laag als SFR op topdagen. We zij er wel iets op vooruit gegaan, maar 8Mb No Way José. Herinner me nog het akkefietje dat die telefoonjuf keihard volhield: "U heeft 8Mb", terwijl ik aan mijn kant iets van 4.5 meette. Stoïcijns herhaalde de juf: "U heeft 8 Mb. Drukt u maar op de link links boven in de pagina", waarna na enige vertraging 8 hele Megabits als getal verscheen. Natuurlijk verwees ik die test naar de prullebak, iedereen kan wel een scrippie achter zo`n link hangen dat na 2 seconden met een mooie tekst terugkomt: "de bij u gemeten snelheid is: 8Mb". "Onbetrouwbaar", zei ik toen "Nee hoor wij meten 8Mb", kwam het antwoord. Ik kon toen mijn lachen niet inhouden. Zo ongeloofwaardig was dat. Na twee maanden gebruik concludeer ik dat ze een truuc uithaalden met de snelheid. Je kan immers binnen de 8 dagen je contract ontbinden als je niet tevreden bent. Door iemand een hoge `net` prioriteit te geven gaat het dataverkeer natuurlijk veel sneller en ben je tevreden en ga je niet je kontrakt opzeggen binnen die termijn. Dan denk je: "Mooi snel die verbinding", voor Franse begrippen dan hè. Edoch. Meten is weten en dat heb ik de afgelopen weken een paar keer per week gedaan via Speedtest. En om objectiviteit te waarborgen ook af en toe andere testtooltjes gebruikt, en verschillende meetsites aangevinkt. Met min of meer zelfde resultaat. Min of meer, omdat de metingen niet tegelijkertijd werden gedaan met de verschillende tooltjes. Test-wetenschappelijk is dit dus niet. Dat Orange de kluit belazert staat voor mij echter als een paal boven water. Maar ja, dat zal mijn paranoïde geest wel zijn die ze daarvan verdenkt.

AFLEVERING 10

Wat is de aanleiding van dit stukje dit keer? Uiteraard verwacht je dat SFR nog komt met een eind afrekening. Had ik ze al tot het einde van december het restant gelaten. Maar nee, hebberig als ze zijn willen ze nog twee maanden extra innen. Die automatische afschrijving had ik al geblokkeerd bij de bank, en dat werkt prima. Ieder maand wordt keurig netjes het bedrag weer gestorneerd (teruggeboekt). Daar geen hoofdpijn van. Komt SFR eerst met een mailtje dat ik een betalings achterstand heb. Doen het nog eens dunnetjes over met een brief. Vervolgens dreigen ze me af te sluiten als ik niet betaal. Afsluiten waarvan? Ik neem toch geen diensten meer van hun af, dacht ik zo. Dus het zal wel meevallen. Toch roept dat om ff indekken. Alhoewel de mailbox functioneel zou blijven, toch maar ff snel alle mail die nog naar of via Neuf komt omgeleid, abo`s en mailnglists idem, logins bij de diverse fora, webdiensten ook maar gewijzigd. Ook leveranciers van het nieuwe email adres (info@lemoutonquirit.eu) op de hoogte gesteld. Je staat ervan versteld hoeveel je aan dat Neuf adres hebt gekoppeld denk je dan achteraf. Echt tientallen! Toch een goed idee geweest om een encrypted file-tje bij te houden waar, hoe en waarmee ik me ergens geregistreed heb. Zal wel wat gemist hebben maar daar kom ik de komende dagen nog wel achter.
Als klap op de vuurpijl komt ook Orange er nog eens dunnetjes overheen. Ze willen een RIB hebben om het abo af te kunnen schrijven. Hoe vaak moet ik dat opgeven? Dat had ik bij het aanmelden toch al gedaan? "We moeten uw RIB hebben", klinkt het dan weer alsof je tegen een muur aan kletst. Een RIB is zoiets als een soort IBAN code maar dan op zijn Frans.


bron BNP

Met die code kun je bedrijven machtigen geld van je rekening te halen. Een automatische incasso dus.
Nou ja dat ook maar weer voor elkaar maken. Van die Neuf broeders zijn we nog even niet af.

DataAnarchie

2012-01-20T12:43:00.002+01:00

Jaren en jaren geleden ooit eens een serie kleine artikeltjes geschreven over data-anarchie (DA). Een begrip om je privacy zo goed en zo kwaad als het kan te beschermen tegen al te nieuwsgierige oogjes. In een van die artikeltjes gaf ik ook wat manieren aan om dat voortdurende gevraag naar jouw gegevens te omzeilen met antwoorden die net buiten het domein van het waarschijnlijke maar toch mogelijke liggen. Lekker cryptisch voor: je kunt straffeloos liegen dat het gedrukt staat. En wel, omdat in een goede leugen altijd een stukje waarheid zit. Je liegt dus niet, eigenlijk, maar je stelt de zaken in een ander licht.

Wat wil nu het geval. Een nieuw jaar is aangebroken en de Franse callcenters zijn weer met een schone lei begonnen. Prompt beginnen de kandidaten voor gratis spraaklessen zich dus weer aan te dienen. Ook een nieuwe ronde omdat de belastingwetgeving met betrekking tot de crédit d`impots weer nieuwe kansen biedt. Namelijk, je mag ongeveer 10K per vijf jaar aftrekken van de belasting (impots). Dat geld moet je dan besteed hebben aan verbouwing, isolatie, dubbelglas, verwarming of zo iets. De werkzaamheden moeten dan wel door een professional uitgevoerd zijn. Waarmee je jouw crédit d`impots rechtstreeks in de zakken van die professional laat vloeien. En daar is het ook om begonnen. Weinigen houden zich bezig met de vraag of dat dan wel zoveel voordeliger is. In ieder geval worden je projecten dan niet door de eerste de beste beunhaas uitgevoerd, en kun je je altijd op een soort van garantie beroepen. Afijn. Ben je een jaar verder dan mag je ook weer voor een deel gebruik maken van die crédit d`impots regeling. Gebruik maken van de CDI heeft naar mijn mening alleen zin bij werkzaamheden die je zelf niet (alleen) kunt doen, en bij grotere projecten.

BELMEVROUW
Zoals gezegd beginnen de campagnes van de fransjes dus weer te lopen. Database gevuld, adressen ontdubbeld, product afspraken OK? Check! We gaan, bonne chance. En hop in het hele land rinkelen weer de telefoons. Die fransjes zijn er zeer bedreven in om je het hemd van het lijf te vragen. Even de vragen die naar de bekende weg vragen daar gelaten. Welgeteld gingen 5 vragen over het product dat ze verkochten en meer dan 20 waren off topic. In dit soort gesprekken hebben bijna zonder uitzondering noch de vragen zelf, noch de antwoorden een toegevoegde waarde aan het onderhavige onderwerp.

Dat wil ik ff uitleggen. Waarom zijn die bel-mevrouwen zo geïnteresseerd in van alles en nog wat over je? Ook al hebben die vragen geen jota te maken met waar ze je op een zeker moment over bellen? Simpelweg omdat ze daarmee een database vullen en er dan zogenoemde profilers bezig gaan om uit te vlooien welke producten ze nog meer aan je zouden kunnen slijten. Net zoals Appie Heijn met je bonus kaart gaat doen, ook al hielden ze jaren vol dat er niets mee gedaan zou worden; geloof jij dat? Geef je aan dat je bij een bepaalde mobiel provider zit, dan kun je geheid verwachten dat je aantrekkelijke aanbiedingen krijgt om over te stappen. Of als je zegt dat je geen lening hebt uitstaan, wordt je gewoon belaagd met aanbiedingen om toch vooral een lening te nemen. Je moet dus oppassen met wat je zo verteld aan die dames. Enne, omdat alles afgeluisterd wordt, opgeslagen en verwerkt verschijnt jou profiel uiteindelijk ook bij BigBrother in de databases (échelon project, weet je nog?).

Na de eerste off topic vraag ging mijn DA alarm af en loog ik dat het gedrukt stond. De vraag over hoe oud ik was kreeg meer dan 60 mee, de vraag over of ik gehuwd was bleek ik plots weduwe te zijn, en of ik kinderen had? Ach vandaag een stuk of 4. Mijn mobiel nummer, ah die heb ik niet. Waarop stom verbaasd gereageerd werd, van iedereen heeft toch een mobiel? Welk werk ik deed, vandaag was ik PDG (président directeur géneral = een soort CEO) van AsjeMeNou een buitenlandse onderneming. Zeer geloofwaardig met mijn tijdens het gesprek steeds heftiger wordend accent. Verdere vragen beantwoordde ik niet zei ik, omdat die alleen maar dienen om uw database te vullen. Ik wilde wel eens die afspraak met mijn conversatie leraar hebben. "Nog even over de oriëntatie van uw dak, is dat zuid?" "Nee, die is zuidzuid ten oosten". "Is dat zuidoost of zuid west of noord", klonk het. "Ja de as van het huis ligt min of meer op het zuiden." En eindelijk, eindelijk kwam die afspraak. Nee die meneer die bij u in de buurt is en binnen een uur bij mij kon zijn is niet meer beschikbaar, wie had dat nu gedacht. Maar past het u... Een paar data volgden, en we enigden ons uiteraard op een voor mij goede dag en tijd, vrijdag 1800.

LOL
Gescoord!!! Weer een gratis spraakles. Waarom tuinen die gasten daar toch iedere keer weer in. Na de vier bezoeken (lessen) van vorig jaar zouden ze toch wijzer moeten zijn geworden. Het geeft voor mij alleen maar aan dat er niets wordt vastgelegd over de gesprekken / bezoeken en of ik nu een klant wordt of alleen maar een suspect (mogelijke klant) ben.
Je lacht je toch te barsten. Wel beleefd blijven tijdens zo`n gesprek hoor, prent ik me altijd in. Het heeft absoluut geen zin om zo`n belmevrouw onbeschoft te behandelen. Dat doet men in LDF maar al te graag, zo`n dame afblaffen. Zolang die dame maar onzichtbaar is en zich niet kan verdedigen met een snedige opmerking naar de klant toe, dan durft een gemiddeld fransje wel. Ja, het laagje beschaving is bij de mens zonder uitzondering microscopisch dun. Voor mij is het een plezier die mensen aan de praat te houden. De volgende keer maar eens een smartlappen verhaal ophangen, kijken hoe ze daar op reageren. Ach, het is winter, en deze kleine pleziertjes gun ik me dan. Stoor ik u? Nee hoor helemàààààl niet.

NOTE

DA is geen geintje waar je een of twee keer gebruik van maakt. Wat eenmaal in een computerbestand staat komt er nooit meer uit. De kunst is dan ook om zo vaak als mogelijk de techniek toe te passen door de vragers met onmogelijke antwoorden te voorzien. Daarmee wordt je profiel onbetrouwbaar en wordt het niet gebruikt. Het is ook niet belangrijk om te onthouden wat je de vorige keer hebt verteld, verzin gewoon iets nieuws. Helemaal lollig wordt het als je antwoord niet in een lijstje past en de beldame of belheer je een suggestie doet, die neem je dan omdat die dan altijd fout is. Daarmee prikkel je de analyse programmatuur je profiel als onbetrouwbaar te kenmerken. (een programma is niet slimmer dan zijn makers en dat zijn ook maar mensen) En dat is precies wat je wilt. Niet meer lastig gevallen te worden door al die formulieren, bellers etc.
Jarenlang praktiseren in NL zorgde ervoor dat we eigenlijk nooit gebeld werden door telefonische verkopers. En indien toch, vooral aan de praat houden. Hoe langer een gesprek duurt des te groter de kans is dat je uiteindelijk op een lijst van niet te bellen nummers komt te staan. En hoe tegenstrijdiger de gegevens zijn die over je zijn opgeslagen, ditto.
Overigens op formulieren die erg officieel lijken staan ook altijd vaak impertinente vragen. Vul gewoon iets in, omdat ze je anders dingen gaan weigeren. Vragen op een formulier die je naar eer een geweten moet invullen anders zwaait er wat, kun je altijd met n.v.t. wegkomen. Enerzijds omdat het niet met de materie te maken heeft of omdat het je privacy schendt. Je kunt gerust van me aannemen dat wat zo`n agent beweert van dit moet anders kan of mag het niet, in 99;99% van de gevallen gewoon gezwam is. Je mag er ook van uit gaan dat je meer deskundig bent dan de gemiddelde baliekluivert van een instelling. Helemaal als het een bank betreft. Zonder uitzondering kom je de laatste jaren slecht opgeleide en onvoldoend getraind personeel tegen bij de balies. Daar kun je als DA-er natuurlijk handig gebruik van maken door de zaak aan elkaar te breien met halve juistheden of klinklare leugens. Niemand die het kan controleren, als dat überhaupt al gebeurd. Happy DA-sme!

Wintertime

2012-01-19T12:55:00.001+01:00

zicht op Vauvillers

De route tussen Epinal en MSP geeft me altijd een kadootje. Nooit is die rit het zelfde. Mag je ook wel een beetje verwachten met de natuur, het is iets wat groeit, sterft, en bloeit. Maar toch. Bij Fontenoy stonden de bomen volop in hun wintertooi, vet in de rijp. Het is zwaar bewolkt maar op de een of andere manier doet het weinige licht dat er nog is die bomen er uit springen. Mezelf uitfoeterend dat ik vergeten had een nieuw geheugenkaartje in de camera te doen, besluit ik om dat morgen even dunnetjes over te doen. Vervolgens rij ik, genietend van dit uitzicht en flink om me heen koekeloerend, slingerend over het weggetje naar Vauvillers. Thuis gekomen gauw even op het weerbericht gekeken en dat geeft hoop op een redelijk weer voor morgen. Het is fris in huis, dus hop de fik in de haard en in no time loeit het vuur hoog op. Ik installeer me er pal voor in een gemakkelijke stoel, maar is het al snel niet meer te harden zo dicht bij. Morgen maar eens de grote kachel aansteken. Dan wordt het hele huis weer eens warm, altijd goed tegen van alles en nog wat.
Balen! Vanochtend kijk ik nog slaapdronken uit het raam en zie dat de wolken van gisteren toch maar besloten hebben hun lading te laten vallen. Een volgende keer maar weer. Leermoment: altijd een geladen camera meenemen.

OOK-WEER-ZO-WAT

Onderweg zet ik of France Musique of France Culture op. De rest is mij een beetje te schreeuwerig. De eerste zou je erg veel musique op verwachten maar dat is het niet. En bij de tweede een goede mix ervan, maar dat is het ook niet. Beiden zenden erg weinig musique uit, wel wordt er erg veel gezwamd. Praatzenders noem je dat. Prima voor mijn luistervaardigheid, maar als je gewoon een stukkie muziek wilt horen moet je dat echt van je eigen CD`tjes hebben. Op een CDtje past bijna 8 uur muziek dus er staat altijd wel iets op waar je stemming dan naar staat. Een beetje moeilijk en link om die CD uit het handschoenenkastje te graaien tijdens het rijden besloot ik toch maar FM aan te zetten.

foto: toutelaculture.com

Wie schets mijn verbazing echter dat het ineens een hele middag over Gustav Leonhardt ging. Een van oorsprong Nederlandse clavecinist, organist, arrangeur, leider van een van de bekendste Barok ensembles ter wereld enz enz. Maar bovenal dé muzikant die Bach opnieuw op de kaart heeft gezet. En diens muziek zo authentiek mogelijk wilde uitvoeren, zo mogelijk op originele instrumenten. Dat de wereld draait door het diezelfde avond alleen over Piet Römer heeft is frappant. Heeft die Mathijs toch ff iets gemist. Een wereld beroemde medelander heeft op dezelfde dag als Römer de pijp aan maarten gegeven. Zelfs de New York Times besteedde er aandacht aan. Dus hop op het internet maar eens naar uitvoeringen gezocht. Nou ja, met respect voor Leonardt`s monumentale bijdragen aan de muziek, hij had al veel eerder moeten stoppen met muziek maken. Oude en de meest recente opnames laten een duidelijk verschil horen in techniek en uitvoering. Zijn jongste uitvoeringen zijn bijna niet om aan te horen. Zijn vroegere opnamen zijn virtuoos. Duidelijk is de stramheid der jaren erin geslopen. Vooral bij een instrument als het clavecimbel is dat goed te horen, jammer. Waarschijnlijk besefte hij dat ook zelf toen hij enkele weken geleden aankondigde er definitief mee te stoppen. Toch is het een reus geweest. Je krijgt niet voor niets 8 ere doctoraten op je borst gespeld, niet?

GASTEN

Opnieuw, je kunt er geen pijl op trekken. De aanvragen kwamen vorig jaar pas laat op gang, reserveringen en boekingen realiseerden we pas rond april. Nu hebben we de eerste gasten alweer gehad en volgende week weer gasten. Zo vroeg in het jaar hebben we nog nooit gasten mogen verwelkomen. Heb zelfs mijn spreadsheet voor de boekingen moeten aanpassen ;=) dat begon pas in april. De eerste boekingen voor juni-juli zijn ook al gemaakt. Veelbelovend allemaal. Natuurlijk maak je je gedachten over de crisis. Want als er één soort business gevoelig voor is, dan is het de hotellerie wel. Vooral iets dat nog maar 4 jaar draait zoals ons B&B. Alhoewel er veel geruchten gaan dat mensen het wat dichterbij huis willen zoeken. Voor ons goede signalen.

Het is slechts een stevige morgen rijden naar ons toe. Als je zo vanuit NL rond 10 uur vertrekt dan zit je tussen 4 en 5 al achter je eerste glas sap aan de rand van het zwembad. Vanuit Brussel is het nog een uurtje korter. En in Luxemburg is de brandstof altijd nog minimaal een dubbeltje minder duur dan in NL. Sla je bij D6A bij Nomexy af het binnenland in dan rij je het laatste uurtje door een stukje prachtig Frankrijk heen. Onderweg ff bij een bakker stoppen voor een croisantje of pain chocolat of gewoon een verse baguette is natuurlijk een must! Als je een beetje oplet in die dorpjes waar je doorheen rijdt, dan is er altijd wel ergens een bakker open. Of een supermarkt, maar het brood daar is niet zo smakelijk en krokant. Je kunt ook ter hoogte van Nancy van de grote weg af, maar dan moet je een redelijk recente kaart in je navigator hebben zitten om dat zonder al te veel gedoe te rijden. Het stukje Nancy -> Epinal vraagt iets meer rijtijd, maar is wel erg mooi. Het stukje Nomexy -> MSP bekort de totale rijtijd zeker met 15 min zonder dat je nu direct aan het racen bent. Wil je toch over de grote wegen blijven rijden, dan kom je ook wel aan je trekken, maar het is minder spectaculair. Een uitgebreide routebeschrijving staat op onze B&B site.

Lekker weertje

2012-01-17T11:10:00.000+01:00

bevroren gras foto: Le Fan Belforta

Opvallend genoeg hoor je hier in MSP eigenlijk nooit iemand uitgesproken kankeren over het weer. Erger dan "nat hè?" wordt het niet echt, en dan plenst het al dagen. Deze vond ik ook sterk: "beetje triest weer" en dan hing er al een week een grauwe deken van bewolking boven ons hoofd. Bij ons Nederlanders is het al snel, takkeweer. Is het aanhoudend nat dan komt het: "met bakken tegelijk de lucht uit". Bij een paar graden hoger dan 22° is het "tropisch" weer en bij aanhoudende lichte vorst is het een "ijstijd".
Nog niet zo lang geleden kondigden de Nederlandse media de winter der winters aan, het zou een "doodswinter" worden. Een winter waarbij zelfs de adem je in de keel zou bevriezen, zo`n winter dus. Nu moet ik niet meteen gaan zeggen daar komt niets van terecht, want de koudste maanden moeten nog komen. Op zich is dat best wel vreemd. De dagen verlengen zich met 1 3/4 minuut per dag, er is relatief meer zon, en toch wordt het gemiddeld kouder. Wie legt me dat eens uit. Feit is dat een fransje zich veel milder over het weer uitlaat dan een gemiddelde `Ollander

KLIMAAT
Door de hier wonende NLers wordt op het weer een stuk minder gekankerd, valt me op. De buurman stak laatst nog zelfs de lof trompet over het weer ter plaatse. Dat we helemaal niet zo slecht af waren met het weertype. En dat voor een volbloed Nederlander, mag bijzonder heten. Op de paar zeer trieste weken van de laatste december maand na, is het weer gemiddeld ook prima de luxe.

Wim, onze hof fotograaf aan het werk

Het klimaat is niet al te extreem in deze streek. Eigenlijk wel prettig te noemen. Geen bakken sneeuw zoals zo`n driehonderd kilometer zuidelijker van ons in de franse alpen. In de winter is het gemiddeld ietsjes kouder dan in NL, en in de zomer kan het kwik oplopen tot ruim boven de 35°C. Als het sneeuwt dan ligt er al snel een laagje van een cm of tien, maar de afgelopen jaren was dat na een paar dagen wel weer weg uit de wei.
Volgens meteorologen ligt deze streek in een soort micro klimaat dat Atlantisch genoemd wordt. Iets zachter dan de omliggende provincies. De koude die uit het noorden via de Ardenne de Vogezen instroomt in de winter, blijft meestal net op de grens met de Vogezen hangen. Mailleroncourt-Saint-Pancras grenst aan de uitlopers van de Vogezen en ligt op bijna 300 meter hoogte. De kou voelt hier ook beslist anders aan dan in NL, en de temperaturen boven de 30° doen je echt niet puffen van ellende. Prima te harden.
Als echter de buien uit het zuidwesten komen, zijn we aan de beurt. Dan kan het dagen achtereen triest en miezerig weer zijn. Zelden waait het dan en komt de regen loodrecht uit de lucht naar beneden. Net een soort tropische regenbui dus. Het kan ook wel eens een paar dagen zwaar bewolkt blijven. Een deken van stilte daalt dan over het dorp bij die aanhoudende triestheid. Alsof iedereen dan maar knus in zijn bed blijft liggen. Nee een echt levendig dorp is MSP dan niet. Daarna zijn er dan ineens een paar dagen prachtige zonnige dagen. In de zomer is het weer veel bestendiger. Een stevige regenbui en dan weer zon en warmte. Ik geloof dat we zelfs een droge en een natte tijd hebben. Althans zo komt dat op mij over.

INFRASTRUCTUUR

Vauvillers

In het verleden was er veel meer leven in de brouwerij. Het dorp lag op een kruising van twee redelijk belangrijke handelswegen en had daar vanzelfsprekend de nodige negotie van. Er waren naar verluid een of meerdere bars en een restaurant, zelfs een heus hotel. Toe maar! Dat was lang, lang geleden. Het was in een tijd dat de ijzer industrie floreerde en de cokes nog in de bossen van de omgeving gebrand werd. Meer dan een eeuw geleden dus. Daarna is de industrie in de omgeving steeds minder geworden en teruggevallen tot een agrarische economie. Je ziet zelfs een heuse ruilhandel die is ontstaan; dienst en wederdienst. De streek ontvolkte vanaf die tijd. De scheepvaart op het canal de l`est is nu puur toeristisch, terwijl het in het verleden altijd een aanvoerkanaal was van brandstof, erts en eindproducten. Het is wat dat betreft einde verhaal in deze streek. Heden ten dage is de Haute-Saône een van die provincies met het laagste aantal bewoners per km2 geworden.

Canal de l`est à Fontenoys le Chateau

Die ontvolking heeft een aantal consequenties gekregen. Echte winkelcentra zijn er niet. Bakkers, slagers, kruideniers, winkels van sinkels vind je alleen nog in de grotere dorpen. Bijna alle spoorlijnen zijn gesloopt. Aansluitingen met interregionaal verkeer gaan over slechts een paar hoofdwegen, en vierbaanswegen zijn al een tiental jaren onder constructie. Met het tempo van de afgelopen jaren zal dat nog wel een tiental jaren duren voordat het vierbaans wegennet in het noorden aansluit op dat van het zuiden. Busdiensten zijn verwaarloosbaar, en voor het dichts bijzijnde boemeltreintje moet je toch al snel 40km knarren. De aansluiting voor de TGV ligt in Epinal op 50km afstand of je moet al snel naar Montbeliard (het nieuwste station) op 85km gaan.

Betancourt St Pancras

MEDAILLE
Is alles kommer en kwel dan? Nee integendeel. Zoals onze profeet heeft gezegd: "Elk nadeel heb zijn voordeel". De medaille heeft een keerzijde. In dit geval een mooie keerzijde. Door het ontbreken van industrie is de streek intact gebleven. De natuur heeft geen kaalslag ondergaan. Juist door het uitblijven van grootschalige economische activiteit is het aanzicht van de streek authentiek gebleven.
Kortom, een ideaal gebied voor reizigers die het niet zo op de Côte d`Azur hebben begrepen. Of gewoon eens een paar dagen willen komen onthaasten. Er is rust hier, veel groen, stilte, en veel authentieke dorpjes zijn nog in tact. Als je hier gaat wandelen in de bosrijke omgeving kan het zomaar voorkomen dat je tijdenlang geen auto ziet. Over mede wandelaars maar gezwegen. Als je in de morgen of namiddag een tour met de auto door de omgeving maakt lijkt het uitgestorven in de dorpjes. Je kunt in alle rust aan een klein vennetje gaan zitten zonder bang voor storing te hoeven te zijn.

avondschemer bij Frizon

Typischer wijze wordt het rond twaalven even iets drukker omdat dan iedereen naar de lunch moet, het Midi. Daarna keert de stilte weer terug. Als de avond valt, valt ook meteen de stilte over de omgeving. Heel af en toe hoor je een auto over de provinciale weg, maar na 20:00 is ook dat eigenlijk wel afgelopen. De pomp van het zwembad valt ook stil rond achten en dan is het echt doodstil. Daarbij lijkt het loeien van een koe al een heel kabaal. Je hoort ze zelfs grazen!

De nazomer is hier een periode dat het aantal gasten begint af te nemen en valt er wel eens een dagje open. Ik pak dan vaak een boekje en ga op een bankje aan de rand van het bos, of een kanaal zitten. Flesje water onder handbereik, soms een lunch mee in de auto en een paar uur lang waan je je in het paradijs. Op de meest onverwachte plekken staan bankjes, soms midden in het grote niets. In geen velden of wegen een dorp te bekennen en dan staat er ineens toch weer een bankje. Dat zijn de kleine kadootjes van het leven op het platteland

INTERNET
Oh en nog even lezen hoe vrij het eigenlijk is op het internet? Onlangs is er een uitspraak gedaan dat NL providers inhoud van het internet moeten blokkeren op last van een organisatie als BREIN. Nota bene! Blijkbaar snappen die vertnekken in de politiek en de rechterlijke macht echt geen bal van wat het betekent om een neutraal en onafhankelijk internet te hebben en te houden. Een beetje gisse persoon omzeilt die blokkades eenvoudig natuurlijk, maar 99% van de gebruikers wordt opnieuw richting de middeleeuwen gedreven. Lees HIER welke landen het net censureren. Er zitten ook minder voor de hand liggende landen bij. Persoonlijk vind ik monitoren van jouw prive mail ook niet te verteren maar liever dat dan inhoud af te blokken. Daar gaan we, down the drain, met het ongebreideld kennis vergaren via het internet.

updated 20120118:0900

Site

2012-01-16T10:15:00.001+01:00

Terwijl ik bezig ben met het vernieuwen van onze site heb ik ook even gekeken naar de snelheid waarmee deze op een scherm verschijnt. En natuurlijk wil je weten hoe goed je daarin bent geslaagd. Dat kun je meten met bijvoorbeeld de page speedtest van Goochel - zoals de nieuwe Nederlanders bij ons dit uitspreken ;=)

huidige frontpage 2011

Ikke niet nieuwsgierig maar wil graag alles weten, en hop het webadres van Le Mouton ingevuld. Ik ben niet ontevreden.

Here are the results - Ici les résultats

Overview

The page Le Mouton Qui Rit Bed & Breakfast Mai... got an overall Page Speed Score of 72 (out of 100). Learn more

Suggestion Summary

Click on the rule names to see suggestions for improvement.
High priority. These suggestions represent the largest potential performance wins for the least development effort. However, there are no high priority suggestions for this site. Good job!
Medium priority. These suggestions may represent smaller wins or much more work to implement. You should address these items next:
Optimise images, Leverage browser caching
Low priority. These suggestions represent the smallest wins. You should only be concerned with these items after you've handled the higher-priority ones:
Prefer asynchronous resources, Avoid bad requests, Enable compression, Serve scaled images, Minify HTML, Minify JavaScript, Minify CSS, Specify a character set, Specify a Vary: Accept-Encoding header
Already done!. There are no suggestions for these rules, since this page already follows these best practices. Good job!

Good job! Niet gek voor een amateurtje vind ik dan weer. Dat van die plaatjes optimaliseren ga ik dan nog even oppakken. En caching (bewaren van delen van pagina`s op je compu) heb ik nu juist met opzet uitgezet ;=)

POTTENBAKKEN

Vandaag ook weer eens lekker aan de keukentafel gezeten om mijn handvorm kundigheid een beetje verder op te krikken. Veel gasten willen namelijk liever handvormen dan draaien en dan is het leuk om wat voorbeelden op de plank te hebben staan de komende zomer. Gewoon om wat ideeën op te doen. Geïnspireerd door de uitzendingen op het journaal van de kerst crêches in december uit de Provence eens wat schetsjes van torentjes gemaakt. Hier en daar een sausje Gaudi erover, en de idee om er twee of drie aan elkaar de monteren leek ook wel leuk.

schertsjes

Dan ga je, ter voorbereiding, over wat praktische dingen nadenken. Zoals. Hoe hoog moet je die dingen dan maken? Het totaal moet ook weer niet te massief worden. De eerste serie maar niet hoger dan 30cm maken, dat houdt het hanteer- en draagbaar. De maten moet je uiteraard afstemmen op de grootte van de oven. Twee dan wel drie tegelijk in een batch lijkt me goed te gaan. Het moet ook weer geen priegelwerk worden. De torentjes moeten een zekere symmetrie houden, sjablonen dan maar. Ook een lichte vervreemding van de werkelijkheid, gewoon een fantasie dingetje. Ah en de gulden snede, ook rekening mee houden. Glazuren? Ook weer zoiets. De kleurtjes maken of breken je werk. Eerst maar eens een stel van die torentjes gaan maken en biscuit bakken (eerste brand op 900°C) , daarna zien we wel weer.

een fundament

Dus hop een paar pakken boetseerklei gepakt en aan het werk. Daar ging wel iets meer tijd inzitten dan ik dacht. Gebrek aan routine. Dit is, bedacht ik me, ook meteen een goede voorbereiding voor mijn projectje om de meest markante huizen van het dorp en omgeving na te maken en dat op de vide grenier (rommel markt) op de eerste zondag van augustus te gaan verkopen. Tsja en dan is het lollig om mijn techniek even ietsjes bij te slijpen en routine op te bouwen.
Zo na een uurtje of acht klooien, poetsen en fatsoeneren is dit het dan geworden. Voor de raampjes en schoorstenen heb ik me door Gaudi laten inspireren. Best wel gepiel die schoorstenen een beetje vervormd te krijgen.

Toch aardig gelukt, dit betere monteerwerk. Nu nog de andere ontwerpjes. Elke week maar eens eentje oppakken.

updated 20120116:2230

TERRA NEGRA
En dan lonken die twee pakken Terra Negra klei naar me die ik al een tijdje geleden heb gekocht. Klei die na het bakken op +1200° een ruwe oppervlakte krijgt en dan inktzwart wordt. Misschien transparant glanzend glazuren, lijkt me een knaller te worden. Er zit 30% chamotte van 0.2 mm in. Typisch een boetseer klei. En met een beetje goede wil ook nog wel te draaien. Fannie wil al een paar schaaltjes hebben voor haar orchideën, dat lijkt me een aparte combinatie te worden, spierwitte orchidee in een zwarte ruwe schaal.

Leven

2012-01-12T12:05:00.000+01:00

In een goed leven gaan twee dingen volgens mijn filosofie altijd samen. Boeken en eten. Twee van mijn favoriete onderwerpen op dit blog. Gisteren een nieuw recept aan mijn schatje gevoederd dat zeer in de smaak viel. Eerst over die boeken, want misschien ga ik een mooie slag slaan voor de bieb van LMQR.

BOEKEN
Tijdens de nieuwjaars receptie had de burgemeester (BM) het ook over de bibliotheek die elke maandag open zou zijn. Een bieb in ons dorp? Da`s een nieuwe dacht ik. Vaag herinnerde ik me echter dat Louise het daar ook al eens over gehad heeft, maar het precieze er niet van wist. En kijk! Tijdens de verre d`amitié (glaasje onder vrienden) bood een van de dorpsbewoners zijn bibliotheek aan ter aanvulling van de bieb. Het scheen nogal veel te zijn, en ook boeken met verzamelwaarde. Uiteraard werd mijn nieuwsgierigheid, en hebberigheid, meteen geprikkeld en spitste ik mijn oren. Dat kon namelijk ook wel eens iets zijn voor LMQR`s bescheiden biebje. Begint die burgemeester met afwerende, bijna bezwerende, bewoordingen een betoog waar de honden nog geen brood van lusten. Nee dat moesten we vooral niet willen, en waar moeten we dat dan opslaan, nee dat is niks voor ons. De bieb van het departement wisselt van tijd tot tijd de collectie en dat moet dan voldoende zijn. Nu ken ik de collectie niet, dus heb geen oordeel daar over.
Mijn verbazing stijgt echter, tijdens het afluisteren van het gesprek, met de seconde. Dit gaat niet volgens de regels der franse politesse (beleefdheid), een beetje erg bot zelfs. Waarom de man niet uitbundig bedanken voor zijn aanbod en hem doorverwijzen naar de organisatie die die bibliotheek beheerd? Dat was enerzijds veel minder confronterend, anderzijds legde je het probleem van afwijzing bij de bieb. Daarmee de onderlinge vrede weer bewarend, iedereen weer tevreden. En de regels van de etikette zijn gevolgd, perfect zo dus. De BM zou zelfs kunnen aanbieden dat aanbod voor te leggen aan de bieb. Niets van dit alles. Ik vond dit gedrag ook niet echt bij de BM passen, daar moest meer achter steken.
De goede man stond er totaal bedremmeld bij. Afgezeken, zouden we in mooi Nederlands zeggen. Het zou kunnen zijn dat de man zijn collectie wilde verkopen en de BM daarom een beetje bits was. Kan ook door diens eerdere ervaring met de man komen dat de bedoelingen van deze niet altruïstisch waren. Zelfs een eerder conflict tussen die twee zou het gedrag van de BM kunnen verklaren, overpeinsde ik nog. Maar de lichaamstaal tussen hen gaf geen agressie te zien, meer een soort neutraliteit gemengd met dat stukje respect wat er bij fransjes ingebakken zit voor functionarissen. Met grote zelfbeheersing wachtte ik het verloop van het gesprek "rustig" af. Toen de burgemeester uit gefulmineerd was en weg liep, sloeg ik vervolgens mijn slag. Klein intrigantje? Welnee!
Tien (kijk), zei ik, als de gemeente niet wil dan ben ik wel geïnteresseerd in een paar boeken. Altijd bescheiden blijven hè. "Voor onze gasten", zei ik nog. De man reageerde eerst nog een beetje terughoudend, maar raakte zijn reservering snel kwijt. "Ik kan over week of zo eens komen kijken. Gewoon om u te bevrijden van de prettig leesbare boeken, niet de verzamelboeken, dan komen we er wel uit." Beheers je nu, dacht ik, dring je niet op. Nadenkend nog dat het hem natuurlijk om die laatste soort boeken ging. Hierop voegde zijn vrouw zich bij de discussie en was positief over mijn voorstel. "Ach", zegt ze tegen haar man "die boeken liggen nu ook maar in de grange in dozen, daar kunnen we er best een paar van kwijt". Om niet al te hebberig te lijken lichtte ik mijn belangstelling nog toe, naar welk soort boeken ik zocht. "Iets van Stendhal, Zola, Diderot", zei ik. "Maar ook lekker weglezende dingen als detectives. Heeft u dat?" Naar de top tien auteurs, bijvoorbeeld de meest gelezen uit 2009, vroeg ik maar niet. Als die meneer een bibliofiel was, dan zouden dit soort titels niet in zijn collectie voorkomen. Maar je weet maar nooit hoe een vlieg een koe vangt nietwaar? Met enige moeite wrong ik zijn adres uit hem, nummer 13, en we gingen uit elkaar.
Waarom fransjes altijd zo moeilijk doen over adressen, ik heb geen flauw idee. Het is altijd zoiets van: schuin tegenover dit of dat, direct na het roze huis van huppeldepup, of achter het monument links omhoog. In plaats van naam straat en huisnummer. Het zal wel zijn omdat pas recentelijk àlle steegjes, weggetjes, straten en wegen een naam hebben en huizen zowaar nummers hebben gekregen. Hierdoor behelpt men zich maar met: het huis achter de boomgaard van Philippe, en zoek dan maar eens uit wie die Philippe dan wel niet mag zijn. En waar die dan nu weer zijn boomgaard heeft
Onze buurvrouw gaf me nog een tip om niet zomaar binnen te vallen maar eerst ff aan te bellen en een afspraak maken. "Fransjes houden ervan om dingen te kunnen voorbereiden", zei ze nog. Dat wist ik eigenlijk wel, zomaar binnenvallen kun je echt niet bij een gemiddeld fransje. Toch even een goede herinnering. Volgende week maar eens aankloppen en een afspraak maken.

ETEN

Het tweede goede ding uit het leven is eten. Lekker eten. Dit keer had ik iets voorbij zien flitsen van een kookshow. Iets met kip, gewikkeld in ontbijtspek. Daar ga ik dan mee aan de slag, ik zoek namelijk nog naar wat nieuwe recepten voor het komend seizoen. Lees wat om me heen, ga eens kijken op Marmiton en andere kook sites. Gemixed met een dosis fantasie, de weinige ervaring die ik de laatste 4 jaar heb opgebouwd, en de hints en tips van Fannie. Dan rolt er uiteindelijk iets als een recept uit.

Dit is het basis recept geworden. Meer een recept om mee te beginnen, omdat er best nog wel aan gesleuteld kan worden voordat het iets is voor onze gasten. Sleutelen aan dingetjes erbij, opmaak, trancheren of niet, hoeveel per persoon etc.

Tools

kleine ovenschaal met deksel, keukenmes, snijplank

Ingrediënten

2 stukjes kipfilet
4 kruidnagels
snufje nootmuskaat
1/2 ui
1 teentje knoflook
1 ons gesneden onbijtspek
zout en peper

Bereiding

Hak de ui en knoflook in hele kleine stukjes, kruimeltjes bijna
Snijd de filets overlangs open en vouw de stukjes uit elkaar.
Prik aan elk van de uiteinden, ongeveer 3 cm uit de kant een kruidnagel in het vlees
rasp een klein beetje nootmuskaat er over
Strooi een deel van het ui en knoflook haksel op een van de helften, en vouw het dicht
Wikkel het geheel in ontbijtspek, en leg het in de ovenschaal
Oven (voorverwarmen) op 200°C, zet toegedekte schaal erin. Na 30 minuten deksel eraf en nog 15 minuten nagaren.

Hints

Opdienen meteen uit de oven
Let op, nootmuskaat overheerst snel, wees er bescheiden mee
500 gram blijkt meer dan voldoende voor 4 personen
Fannie legde eerst een laagje ontbijtspek in de schaal, en daarna de filet er bovenop, vouwde vervolgens het ontbijtspek om de filet heen, ook een prima manier. Zelf wikkel ik het spek meestal om dit soort dingen heen om een stevig pakketje te krijgen, ieder heeft zo zijn werkwijze, niet verkeerds aan.
Bij de meeste winkels kun je ook vragen om het spek net iets dikker te snijden, doe ik vaak. Dit omdat het dan wat makkelijker gaat met wikkelen en het vlees net iets sappiger blijft
De smaak van de combinatie nootmuskaat en kruidnagel door het vlees heen is heel subtiel, niet zomaar dingen toevoegen dus.
Om op te dienen kun je het vlees trancheren in plakjes van ruim een centimeter. Let op, het is heet en het vlees is zeer gaar, een scherp mes nemen! Kun je meteen de kruidnagels eruit proberen te halen. Waarschuw je gasten er even voor om die kruidnagels eruit te vissen voordat ze toehappen als je niet alles gevonden hebt. Kauwt iemand op een kruidnagel dan blijft die smaak erg lang in de mond hangen en kan daardoor het gerecht verpesten.
Garneren om het geheel een klein beetje meer body te geven, het oog wil immers ook wat. Er omheen of erbij kun je dan wat aardappels uit de oven doen. Een slaatje bla, wat kersen tomaten, wellicht. Of omdat het winter is: Paddo`s! Trompets de mort, met gebakken spekkies erbij desnoods; lijkt me een goede keuze. Dan krijgt het geheel een mooi uiterlijk, het halve eten gaat ook via het oog. Gelet op de kleur van het vlees zou je naar contrasten moeten zoeken in de garnering.
De smaak van het vlees is een heel klein beetje aan de bittere kant, ik denk daarom aan een saus van pruimen met een snufje kaneel en/of een ietsje pietsje honing erin.
Suggesties? Klik hier voor je opmerkingen of suggesties.

VOETNOOT

Die tien meestgelezen francophone auteurs? Om jullie alvast voor te zijn:

Marc Levy, Guillaume Musso, Katherine Pancol, Anna Gavalda, Fred Vargas (la reine des romans policiers), Muriel Barbery, Amélie Nothomb, Bernard Werber, Eric Emmanuel Schmitt, Marie N’Diaye

En deze drie ook nog ff in de gaten houden:

Tatiana de Rosnay, Michel Houellebecq, Maxime Chattam

Die behoren tot de groep meest verkochte auteurs hier in LDF. Marc Levy staat voorlopig nog eenzaam bovenaan in alle lijstjes. Voor elk wat wils. Mijn favorieten zijn Werber, Houellebecq en Loevenbruck. Maar ja, ik ben nog maar net begonnen me in de franse literatuur/ lectuur te verdiepen. En daarom kies ik ook voor de meest makkelijk te verteren boekskes, voorlopig dan maar. Hoewel het nasnuffelen van zo`n lijstje altijd weer een uitnodiging is om dieper te graven. Ook de url`s er maar aan toegevoegd voor de nieuwsgierigen onder ons.

Taal

2012-01-09T14:00:00.002+01:00

Zit ik in de auto naar France Culture te luisteren, mijn meest geliefde bezigheid in de kar. Ik luister naar een gemixed groepje van taalkundigen, journalisten en wetenschappers. Die hebben het uitgebreid over hoe taal geleerd en gebruikt wordt. En vanzelfsprekend komt de nadruk op de taal van politici te liggen. Na die discussie ga je zitten nadenken terwijl je op autopiloot verder rijdt. Ik ben op weg naar Dijon, dus tijd zat.

OERTAAL

Dit is wat ik uit mijn geheugen opgraaf.

Als kind leren we de taal door onze ouders na te papegaaien. Door verdere training, interactie met het gedoe om ons heen, en opleiding, verdiept zich onze kennis van de taal. Dat taal tegelijkertijd speelgoed en handelswaar is zijn we ons niet zozeer bewust maar zit ingebakken in onze cognitieve vermogens. We kunnen immers smeken, bedelen, liefkozen, dichten, onderhandelen, pijnigen, en plezieren met taal. Om maar een paar kenmerken te noemen. Zowel emoties als rationele zaken kunnen we er mee uitdrukken. Dat maakt taal als middel iets unieks. Taal is een van de belangrijkste stukken gereedschap in onze gereedschapskist waarmee we ons handhaven in de maatschappij. Hiermee komen we op de maatschappelijke ladder plaatsen resp. hoger of lager te staan. Tegelijkertijd is taal ook een verschrikkelijk stuk gereedschap waaraan we voortdurend sleutelen om aan de steeds veranderende eisen die er aan gesteld worden, te kunnen blijven voldoen. Taal is sterk gekleurd door sociale, politieke, weten-, en maatschappelijke invloeden. Hoor ik roepen: allemaal open deuren! Ja, dat is zo. Ik graai het slechts even bij elkaar als een inleiding voor het volgende.

TAALVORMING

Dan zak ik weg in beschouwingen.

Door je moedertaal wordt je gevormd. Van je manier van denken tot aan de manier waarop je dingen doet. De logica van een fransje is ook niet de logica van een `ollander. De maatschappijen waarin we opgroeien zijn anders gevormd daardoor. Onze gewoonten verschillen, onze omgevingen zijn anders ingericht en onze levenshoudingen zijn daardoor ook anders. Soms ontstaan daardoor onverenigbare inzichten en dan is het pats boom knokken geblazen. Zo wordt bijvoorbeeld het Duits makkelijker uitgelegd als een soort militaire taal dan bijvoorbeeld het Frans of Italiaans, dat vaak wordt versleten als de talen van de liefde. Als luisteraar associëren we een duitstalige toespraak eerder met agressie dan een italiaans klinkend verhaal. Ook al verstaan we van beide talen geen jota. Een pracht van een voorbeeld hoe je een en dezelfde taal kunt gebruiken voor verschillende doeleinden, is te beluisteren via de noord en zuid koreaanse televisie (via satelliet) De Noord Koreanen drukken zonder meer een militaristisch stempel op hun taal dat kortaf, bijna schreeuwerig, en hanig wordt gebracht, als om te imponeren. De zuid koreaanse televisie brengt de taal meer als zakelijke taal. De laatsten presenteren een bijna neutrale verzoenende uiting. Althans, zo klinkt het in de oren, want verstaan doe je er geen syllabe van. Een heel verschil. Binnen elke taal bestaan uiteraard ook variaties op het thema liefde, krijgszucht, verzoenen, en spanning. Zoveel andere mogelijkheden openen zich met een nieuwe taal. Vandaar dat een nieuwe taal leren als het openen van een schatkist is. Al die nieuwe inzichten en ervaringen die je daardoor leert en ervaart, zijn een enorme verrijking voor je geest. Na bijna vier jaar ondergedompeld te zijn in de franse wereld kan ik dat alleen maar bevestigen. Naarmate je dieper doordringt in het Frans, de subtiliteiten in de taal en gedrag begint te bevroeden, besef je dat wat je in NL als vanzelfsprekend aanvoelt, je hier in LDF echt moeite moet doen om een gesprek volgens de franse regels der kunst te voeren. Je lichaamstaal wijkt te sterk af van die van de fransjes, waardoor ze je ook nog eens minder goed begrijpen. Je woordkeus is anders, je zinsopbouw en procedures waarmee je tot een doel komt, alles is anders voor de fransjes. Vergeleken dan met waaraan ze gewend zijn.

TAAL MAKEN
Is een taal maakbaar? Vraag ik me dan af.

Om al die moeilijkheden als misverstanden en zo uit de weg te gaan zijn er verschillende pogingen gedaan om een universele taal te creëren. Een van de bekendste is het Esperanto. Dat was een zoeken naar een vereenvoudiging van taal structuren. Zo is het Bahassa Indonesia ook voor een deel kunstmatig vereenvoudigd met als doel een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen in de door tientallen dialecten en talen geteisterd land waardoor er onvermijdelijke, wellicht bloedige, ruzies zouden ontstaan. Bahassa is een succes gebleken. Esperanto is een grotendeels mislukt experiment, in tegenstelling tot Bahassa staat Esperanto te ver van de levende talen af. Ook al is het een intelligente mix van bestaande talen en een vereenvoudiging daarvan. HIER meer over kunstmatige talen. Daar kun je lezen dat een van de eerste geregistreerde pogingen van een kunstmatige taal al in 1827 plaatsvond. Er zijn tientallen van dit soort talen gemaakt. En blijkbaar is er behoefte aan talen te creëren die voldoen aan een speciaal doel.

TAALSOORTEN

Als je alles in de blender mikt, wat krijg je dan?

Zou je alle talen van de wereld op een hoop gooien, wat vergelijkende linguïsten doen, dan ontdek je families, zeg maar stambomen, in talen die in de wereld gesproken worden. Zo leiden linguïsten ook de herkomst van talen of woorden af. De oorsprong van sommige talen, zoals het Cherokees, Fins, Portugees, om er een paar te noemen, zal altijd wel een raadsel blijven. Verreweg de meesten zijn op de een of andere manier wel aan andere talen en een voorganger ervan te koppelen. Soorten of groepen kun je binnen talen soms wel onderscheiden Elke taal heeft ook weer haar specifieke eigenschappen. Je kunt in iedere taal ook specifieke idiomen (woord groepen) ontdekken, die soms een internationale dekking hebben. Je hebt idioom voor doctoren, ingenieurs, informatici, psychologen en ga zo maar door. Daar waar een vakgroep voor bestaat ontstaat als vanzelf een idioom specifiek voor die groep gebruikers. Kijk maar eens naar scheepstermen, een mooi voorbeeld van idioom dat in veel talen terecht is gekomen: mast, fokzeil, bakboord, stuurboord....

Taalgebruik is ook zoiets. Sommigen verschuilen zich op een twijfelachtige manier achter een taalmuur van Babylonische proporties, zoals politici en diplomaten. Ze bedoelen of de zaak te versluieren, of braken zinnen uit waar een gewone man geen touw aan vast kan knopen. En dat lijkt veelal de bedoeling. Want als je denkt het begrepen te hebben, ontkent een gemiddelde politicus dat. Je hebt het dan niet in de juiste context geplaatst, en als hij of zij het zo gezegd had dan was het niet zo bedoeld. Dat hoor je maar al te vaak. Gewoon met Ja of Nee antwoorden kunnen dergelijke mensen ook niet. Ze kunnen hun antwoord slechts "duiden" zoals dat in politieke taal zo mooi heet.

Op de radiozender France culture beluisterde ik, zoals ik hierboven schreef, een discussie die precies over dit soort zaken ging. Heel subtiel werd het politieke taalgebruik als leugenachtig neergezet. De conclusie was verrassend. Men had, zei men, behoefte aan `de taal van de waarheid`. Een taal die ondubbelzinnig was, sterker nog, waarbij liegen onmogelijk zou zijn. Dat zou toch wat wezen. Vraag iemand het in de taal van de waarheid te vertellen en je weet dan 100% zeker dat het de waarheid is.

ROBOTTAAL

Een taal van de waarheid, een taal voor robots.

Nu kennen we natuurlijk ook programmeertalen voor computers zoals Algol, Basic, Fortran, Lisp, C, Java om er maar een paar te noemen. Allen hebben gemeen dat ze een minimum aan idioom hebben van pak weg 300 woorden. Sommigen veel minder, en bij sommigen kun je woorden toevoegen of constructies maken die een soortgelijke functie krijgen, zoals dat in moderne computertalen gebruikelijk is. Als je daarmee nog van een computertaal kunt spreken.

Dergelijke constructies zien er bijna uit als een piramide. Een recept zeg maar. De naam van het gerecht staat bovenaan, de top. Onderaan staan de ingrediënten, de basis. En daar tussenin gebeurt van alles, inkopen, snijden, hakken, mixen, koken, braden, versieren en opdienen. De standaard zaken, even snel door de bocht.
Dat gebeurt allemaal onder de motorkap. De gebruiker van zo`n taal spreekt alleen maar de naam van het gerecht uit, de nitty gritty wordt onzichtbaar voor de programmeur door de machine gedaan. Daardoor lijkt het een zeer moderne taal, maar in werkelijkheid zijn het nog steeds de ouderwetse boutjes en moertjes, bitjes en byte-jes. Er is dus nog steeds geen revolutionaire vooruitgang in computertalen geboekt sinds de 90-er jaren van de vorige eeuw. Alleen een extra cosmetisch laagje aangebracht. Een suikerlaagje.

De laatste twee decennia heeft robotica een enorme vlucht genomen. Wie kent niet het robothondje Aibo, of het kleine kunstmannetje Asimo? En dus zijn er sinds een paar jaar wetenschappers bezig een speciale taal voor robots te ontwikkelen. Of het tot een universele robot taal komt is koffiedik kijken. Gezien het gedrag van wetenschappers zal er altijd wel weer een groepje zijn die weer net iets anders `net iets beters`vindt. Dus voorlopig zal het daar ook wel niet van komen en raken we behept met een pletoria aan robot talen en je zoiets fictiefs als 3CPIO nodig zult hebben om je weg te vinden tussen robots. Wat natuurlijk een waste of time is.

Als gedachten oefening heb ik op de terugweg daar eens mee zitten experimenteren. Hoe zou de taal er uit kunnen zien? Even voorbijgaand aan alle pogingen tot kunstmatige intelligentie. Een taal die alleen tussen robots gebruikt gaat worden, en in zeldzame gevallen tussen robot en mens.

Streep alles eens weg, alle franje uit de taal. Elke dubbelzinnigheid, elke emotie. Dan houd je alleen de fysieke wereld om ons heen over. Elk object zijn eigen unieke betekenis en beschrijving. In het programma zou je, net als bij IBM`s Watson Jeopardy (2011) programma, een betrouwbaarheid van het goede of ware antwoord moeten inbakken.

Zou je dan in robottaal termen gesproken kunnen liegen?

Een geconstrueerde taal zal alleen met druk van bovenaf als lingua franca ingevoerd kunnen worden. Er zal een gemeenschappelijke factor moeten zijn als communicatie met en door robots om daar iets van te bakken. En de taal zal voldoende eenvoudig moeten zijn in gebruik.

Conversatie met een robot:

Ik: Vervoer Amsterdam snelst

onder de motor kap worden de plaatselijke GPS coordinaten vergeleken met de bestemming
mogelijke middelen van beschikbaar vervoer en de snelste manier van verplaatsing
verkeersgegevens, meteo
worden de meest frequent bezochte adressen in Amsterdam klaargezet
kijkt waar je het laatst naar hebt gezocht op het internet
of welk adres je hebt geraadpleegd via je tablet of zo
maakt een weging van betrouwbaarheid en komt met een suggestie

Robot: Bestemming Rokin10?

Waarop je slechts hoeft te bevestigen of een nieuw adres te geven

Ik: OK

als auto de snelste is wordt dat aangegeven en je navigator wordt dan met de route geladen

Robot: Auto, route geladen, parkeerplaats gereserveerd

Dat is de interactie robot - mens

Tussen robots gaat het anders - even met grote stappen:

Domein: regio, coordinaten
destination: Amsterdam
connect
info: laatste zoekopdracht, Rokin 10
transmit <> GPS
restrictions: afstand bestemming > 10KM, file A10, regen A2
connect
Domein: vervoer: private
middellen: select: auto
connect: data
permission: OK
execution: route in navigator, reservering parking
communication: Auto, route geladen, parkeerplaats gereserveerd

Er wordt met verschillende robots verbinding gezocht: route, vervoer, meteo, verkeer en parking. ID`s, bestemming en voorwaarden worden uitgewisseld. En ikke kan in no time vertrekken naar het museum. Hier heb ik met opzet een heel eenvoudig voorbeeld genomen. Het geeft redelijk weer waar we mee te maken krijgen. Interactie mens robot, en robot robot. Is er een nieuwe taal nodig? Nee, alleen het rigoreus wegsnijden van franjes, en toevoegen van wat ze nu augmented reality noemen, een soort transparantje met gegevens over de werkelijkheid heen. Voor robots zullen ze een andere manier van voorsorteren van gegevens moeten opzetten, en robots met van alles en nog wat verbinden. Met andere woorden, het kan nu al met de bestaande middelen gemaakt worden. Dus hop techneuten, aan het werk!

Tsja, in de auto heb je zeeën van tijd, dan volg je nogal eens wat breinkronkels.

Receptie

2012-01-08T01:00:00.000+01:00

Het werd niet echt licht vanochtend en dan werkt mijn biologische wekker niet echt goed. Pas laat in de ochtend gingen de luiken open en logde ik weer in. In, in een nieuwe dag. Bakkie koffie, mijn schatje ff bellen, een lekker vettig ontbijtje: gebakken eieren met ontbijtspek. Geen crêpes dit keer op zondag morgen, een zeer, zeer druilerige morgen. Het miezerde maar door. Chippie eerst maar eens naar buiten geschoven, af en toe moet je hem ook op gang helpen, kon ie weer op jacht. Vorige week had ie nog een flinke rat te pakken gekregen, ik bedoel maar. Na een half uurtje hield die het ook voor gezien en kermde `ie totaal verregend aan de deur. Nou ja voeten vegen kan ie niet, dus staan die pootjes door het hele appartement heen nu.
Het is weer om zwaar depri in je bed te blijven liggen en een flimpie te gaan bekijken. Dus het vuur lekker hoog opgestookt, onderuit in de leesstoel, toch maar dat flimpie, boekje, mijn lijfbladen Klei en Mainson et Traveaux, kranten op het internet gescanned. En dan is het tijd voor de nieuwjaarsreceptie van het dorp.

Natuurlijk heb ik de auto met onze sluikreclame erop pal voor de deur gezet ;=) Hoe bewuster de mensen uit het dorp van onze aanwezigheid worden des te meer bekendheid in de streek we krijgen, en dat betekent weer klanten.

RECEPTIE

de bourmaitre steekt van wal

Die geduchte nieuwjaarsreceptie hebben we ook weer overleefd. Uiteraard waren er maar een paar mensen op de aangegeven tijd aanwezig. De bourmaitre, zijn pappenheimers kennende, wachtte daarop nog een stijf kwartierke en vroeg ons vervolgens plaats te nemen. Nu is de goede man nogal breedsprakerig. Maar dat viel nu heel erg mee, niet ieder poppetje op de slide werd benoemd, zijn vrouw drukte vol overtuiging de slides er in hoog tempo door en wees met de cursor aan wat manlief nog even moest aanstippen. Dat ging goed, heel erg goed. De opkomst was een beetje magertjes, maar dan moest het maar niet zo miezeren.
Eindelijk, eindelijk! De bourmaitre plaatst een opmerking over het aantal ruïnes in het dorp. De grote verrassing voor ons (LMQR) is dat de ruïne en face afgebroken gaat worden. Nu is het officieel. Die procedure zal wel een jaartje of zo duren, maar het gaat gebeuren. De aanvraag voor de vergunning ligt bij de Architect de France!
Na de toespraak stelt zich gewoonlijk de voltallige gemeenteraad op, als een stel schoothondjes staan ze dan braaf te wachten op de burgemeester zijn ding gedaan heeft. Dit jaar gebeurde dat niet, wellicht omdat er teveel van de leden afwezig waren. De Meilleure Voeux (beste wensen) werden nog even herhaald en dan werd het hoognodig tijd voor une verre d`amitié (lett. een glas van de vriendschap). Het glas wordt geheven.

Didier in functie, geroutineerd

de Bourmaitre, meilleure voeux

fève

De traditionele lekkerheid bij het nieuwjaaar: Galette du Roi leverde mij zowaar een fève op. Zo`n piepklein poppetje die in een taart verstopt wordt en waarvan de vinder een kroon op zijn/haar hoofd gedrukt krijgt. Dat kon ik gelukkig ontwijken, maar traditie hè. Zo`n galette is eigenlijk niets anders dan twee ronde plakken feuilletée deeg met daartussen een soort amandelspijs brij. Lekker, vooral dat eigen gemaakte spul. En de koffie was ook nog eens niet zo slecht van smaak, zou mijn palette zich dan aan het aanpassen zijn? `K zie me nog geen tripes, tête de boeuf of andouilles eten, maar aan de koffie begin ik blijkbaar te wennen. Goede zet geweest dus om om te schakelen naar zwarte koffie.
En dan staat ie ineens voor me, het factotum. Dorpelingen zeggen dat ie getikt is, voor mij is ie gewoon een beetje simpel. Groet altijd, nooit zonder een flesje bier onder handbereik. Zit bij een beetje weer de hele dag buiten op een stoeltje. En ja hij is een beetje simpel, maar dat is ook weer eens iets anders dan de `intelligentia` uit het dorp, toch? Al jaren zit ik er op te vlassen hem eens op de plaat te zetten en dat is me nu gelukt. Prachtige kop toch? Zo met dat vilten petje. Toegegeven, het is technisch niet de mooiste plaat.


eindelijk die foto van ons dorps factotum

Jammer dat het licht niet echt meewerkte. Wel bij bestaand licht genomen, ISO 800, F3.5, beetje gefotosjopped en voilà. Daar ga ik nog eens iets beters voor schieten als zich een nieuwe kans voordoet.

De drank wordt uitgeschonken door de feestcommissie en het zoep`n kan beginnen


drank, en jammie

oud burgemeester

buurtjes

Leuk hoor die folklore. Of heet dat couleure locale?

Wat me dit keer bewust werd was dat ik in 2009 van de toespraak niet zo veel verstond. Nu begreep ik zelfs de grapjes. Het gaat vooruit met mijn frans mag ik stellen.

NEDERLANDS
Bij het oplopen met de burgemeester naar binnen ontstaat uiteraard een beetje smalltalk tussen ons. En zowaar kwam er bijna verstaanbaar een woord engels uit diens mond! Struikelde ik er bijna van, ozo verbaasd, en geef hem natuurlijk direct een complimentje. Hij glunderen. De beleefdheid frases die je altijd uitwisselt tussen elkaar, passeerden uiteraard ook. Het lijkt dan wel een heel gesprek te zijn, maar het is gewoon een ritueel dat zich voltrekt. Een soort draaiboek dat je afwerkt, meer niet. Dan komen de nieuwe Nederlanders ter sprake en ik merk hierbij op dat die groep nu toch behoorlijk groot wordt in het dorp. Gekscherend zeg ik nog: "Het wordt misschien tijd om nederlands te leren". En verrek daar reageert ie ook nog serieus op door de zeggen dat ze nu een woordenboek in het gemeentehuis hebben liggen. Voor het vertalen van de formulieren en zo, zegt ie. Dat maakt alles een stuk gemakkelijker. Die burgemeester toch. Vol verbazing steek ik nogmaals de loftrompet. Hij glunderen natuurlijk, het is zo`n op en top fransje, gewoon vertederend om te zien hoe hij op prikkels als complimentjes reageert.

TIP! Wil je een goede (werkbare) relatie met een fransje opbouwen? Leer de smalltalk en maak af en toe een complimentje naar je gesprekspartner toe. Al is het maar over hoe schoon zijn stoepje vandaag weer blinkt. Het hoort gewoon bij de hoffelijkheid die men hier zo waardeert.
Kleine moeite, groot plezier.

Kopisme

2012-01-07T19:40:00.001+01:00

logo kopisten

De naam verraadt het al: kopiëren is hun ding. Dit heeft te maken met de onvrede over hoe de media maffia omgaat met het thuiskopiëren en alles wat daar bij hoort. En door de link met staat en kerk te leggen maken ze handig gebruik van een maatschappelijke loophole. Dan mag het ineens wel. Het Kopisme is sinds 4 januari namelijk een officiële religie, in Zweden dan. Copycat gedrag, uiteindelijk wel. Is het een oplossing? Voorlopig ook. Maar ik zie zo het smoel van de gemeente ambtenaar al voor me als ze in de gemeente registers kinderen met als godstdienst Kopisme in (moeten) gaan schrijven.
Ik kan me de scenes uit begin 90-er jaren nog voor de geest halen dat we met een vrachtje floppies en externe floppy disk drives richting een copy-party togen, ergens in Schiedam en Maassluis geloof ik. De zalen waren bijna zonder uitzondering schimmig verlicht, en je kon er alleen in als je lid was of op de een of andere manier ervoor werd uitgenodigd. Dan hackte je een 100 tal van die floppies vol met spul waar je w.s. nooit meer naar keek. Het was ook meer voor de hep.Vergelijk dit met de hoogmis van de Kopisten. Massale bijeenkomsten om dingen te kopiëren kan tot een religieuze ervaring leiden is hun legalisatie. Bien sûre, volkomen uit de duim gezogen en bedoeld om de media maffia ergens met hun neus in te drukken.

logo Flying Spaghetti Monster

Net zoals de aanhang dat doet van het Vliegende Spaghetti Monster, met HIER hun bijbel. FSM is echter een parodie op het nogal nadrukkelijk creationisme in de VS. Daar mag namelijk in bepaalde staten alleen iets over het scheppingsverhaal onderwezen worden. Door een nieuwe religie te creëren konden de aanhangers vervolgens volgens de grondwet eisen dat er ook iets over het Pastafarisme onderwezen moest worden als een erkende godsdienst.

logo Piraten Partei

De Piratenpartij heeft geen religieuze insteek maar schuurt dicht tegen de Bits of Freedom aan: internet neutraliteit en het recht op vrijheid van internet. Zoiets van vrijheid van denken en spreken, een basis recht in de vrije wereld maar dan ff nadrukkelijk voor het internet. De Piraten partij heeft bijna 9% van de stemmen in DE gehaald bij de europese verkiezingen, en daardoor een aantal zetels in het europese parlement! Het wordt steeds leuker in onze decadente wereld.

Terug naar de Kopisten. Hier een quote uit de Toronto webkrant:

“I think that more people will have the courage to step out as Kopimists,” says Isak Gerson who founded The Missionary Church of Kopimism in 2010. “A lot of people still worry about going to jail when copying and remixing. I hope in the name of Kopimi that this will change.”

Het Kopisme heeft als kredo: « Kopieer, dowload, deel »,
Hun site HIER maar die schijnt al te roken wegens overweldigende belangstelling.

De media maffia probeert - tegen beter weten in - uit alle macht tegen te gaan dat er voor eigen gebruik iets gedownload of gekopiëerd kan worden. Maar hoe kan het dan dat er een toenemende verkoop van CD`s is gemeten, terwijl het downloaden ook toeneemt. Juist dat is het argument voor al die anti download wetten, dat er bij downloaden minder verkocht zou worden!

PROBLEEM
De bovenstaande bewegingen reageren allen op een bepaald probleem, wat zich uit als reactie op de manier waarop overheden menen onze rechten te moeten inperken. Overheden van welke signatuur dan ook. Het probleem is dat ons fundamenteel recht op vrijheid van meningsuiting steeds meer geweld aan wordt gedaan. In sommige landen is dat recht zelfs tot 0,0 teruggebracht. Opvallend is dat de westerse, zogenoemde vrije staten, hard op weg zijn diezelfde kant op te gaan. De afluister terreur is nog de minste. Alles wat door de lucht gaat, via het internet, alles wordt afgeluisterd. Mensen kunnen worden opgepakt zonder proces verbaal de bak indraaien. Men hoeft slechts te vermelden dat er een verdenking van terreur bestaat, of lid is van een criminele organisatie. Het zal dan ook niemand verbazen dat je tegenwoordig al heel snel lid bent van zo`n organisatie. Zit je in de cel je af te vragen:" Goh, ben ik daar lid van? Nooit geweten".

AFLUISTERPRAKTIJKEN
Zaken worden maar al te vaak opgeblazen of gewoon uit de duim gezogen. Gewoon om nog meer camera`s, microfoons, inkijkoperaties, software te mogen installeren bij burgers. Je mail, facebook pagina, twitter, je zondags wandelingetje in het park. Het wordt allemaal bekeken en beoordeeld. Als je in Amsterdam centraal loopt wordt je gedrag geanalyseerd en wordt je tot en met je plaats van bestemming via de video gevolgd. Rijd je Nederland in, staan er camera`s bij de grens, sta je bij een bushokje, hangt er een camera boven je knar. Die beelden worden door een oog van een vreemde bekeken, beoordeeld, en gewogen. Allemaal onder het mom van veiligheid. Er worden miljarden besteed aan video surveillance, software, opslag, computernetwerken ten behoeve van Echelon, FinTrac, ATE(S), CTU, SIE... Afijn, de lijst is erg lang. Ware het nog dat diensten samenwerkten om honderden miljoenen te besparen, niets werkt echt met elkaar samen. Cloak and dagger, weet je. Voor sommigen van die organisaties ontbreekt zelfs de grondwettelijke basis. Iets ministeriëeels wordt er dan van gemaakt, en dan mag het ineens. Privacy is het afgelopen decennium een zeldzaam diersoort geworden. De mate van toezicht is zo intens geworden dat je je eigenlijk niet meer kan onttrekken aan overheids observatie. Gelul van "je hebt toch niets te verbergen" is tegenwoordig een argument om dat maar over je heen te moeten laten gaan. Anders ben je een staatsvijand als je dit niet goed vindt en heb je vast en zéker wat te verbergen. Volledig voorbijgaand aan de verworven rechten waarvoor mensen hun leven hebben gegeven. Waarvoor mensen nu nog dood geknuppeld, opgehangen, doodgeschoten of opgesloten worden en de sleutel weggeworpen. Mensen die bij het roepen van iets, of het gooien van een waxine lichtje voor gek verklaard en opgeborgen worden of jarenlang, zonder noemenswaardig proces, laat staan een eerlijk proces, vastgehouden. Je kunt beter nog iemand in stukken hakken, dan sta je na een paar maanden weer buiten. Wist je dat? Je kunt, en als het kan dan gebeurd het ook, via je mobieltje door iedereen afgeluisterd worden. Ook gevolgd. Dus zit je in het park in plaats van op je werk dan is dat te zien. Ook al staat je mobieltje uit. Op alles waarop software staat / kan staan: mobiel, tablet, computer, kan een programmaatje geïnstalleerd zijn waardoor alles, maar dan ook alles, is af te lezen of af te luisteren. Je pincode, banknummer, het lieve briefje aan je schatje. Alles, alles, alles. De hamvraag is: willen we dat? Willen we dat een tot parlementariër gekozen koekenbakker onze intiemste gedachten zomaar mee kan lezen?

TERRORISTEN
De centrale overheden doen er alles aan zich te beveiligen. Beveiligen tegen wat? Ja, die terroristen. Al eentje gevangen de afgelopen 10 jaar? Neuh dat niet, maar het kan elk moment gebeuren hoor! Mijn vermoeden is dat het niet zozeer de terroristen zijn maar de gewone bevolking, waar ze bang voor lijken te zijn. Gewoon Stasi praktijken dus. Voor de vorm worden er af en toe wat acties gedaan. Oefeningen gehouden als de Schipholtunnel, een groepje schutters op de daken, parlement afgrendelen... Ook al jaagt juist dàt de bevolking meer angst aan dan de hypothetische aanwezigheid van terreurgroepen in ons landje. Die terreur dreiging wordt gebruikt om er wetjes doorheen te druken die 10 jaar geleden de hele politieke, en werkelijke wereld in rep en roer gebracht zouden hebben. Nu passeren die wetten de kamer als hamerstukken. En steeds meer wordt er van onze vrijheid opgeofferd. Dit, omdat er enkele zieke geesten in het overheids apparaat zitten die zelfs de kleur van iemands schaamhaar willen vastleggen. Hoe je met dat soort registraties aanslagen verijdelt zal zelfs de minst kritische geest zich toch op het kruintje doen krabben. En dat is slechts wat we via de kranten vernemen. Waarom raken ze zo in paniek als de roddel-prietpraat van diplomaten op straat komt te liggen? (wikileaks) Tot nog toe niets daarin gelezen waardoor levens bedreigd werden. Wel zijn de ego`s van sommige ambtenaren beschadigd omdat die nu ineens in de kijkerd staan!
Waarom schrok dat mens in de Tweede Kamer zo toen er een lamp naast haar op het buro viel? Totaal overstuur, vergadering werd geschorst. Of is zij een van die mensen die helemaal gek gepraat wordt door die schimmige diensten. Diensten die daar uiteraard hun bestaansrecht aan ontlenen. Maar diezelfden hebben gedurende de laatste 15 jaar de terreur dreiging ook weer niet aannemelijk kunnen maken in Nederland. Want die reactie was totaal uit de schaal van behoorlijk schrikken, buitensporige paniek dus. Geeft toch te denken.

Ik denk dan...
Aan de DDR met diens Stasi, communistisch Rusland? Het huidige Chinese bewind? En vlak de US niet uit. Nederland is helemaal losgeslagen. Een scriptie kreeg onlangs een tien omdat het Wilders en de geassocieerde gedoog regering als fascistisch kenmerkte. (Godwin verschijnsel) Toe maar, demonisering ten top! Of de schrijver is een tendentieuze opportunist of een goede analist. De historie zal het uitwijzen.
Er leeft dus een monster in ons midden, een veelkoppig monster dat hongert naar macht, geld en slaven. Een monster dat de macht door angst zaaien probeert te behouden. Of dat nu een politieke of religieuze oorsprong heeft, het maakt geen fluit uit. Ook niet of je links of rechts bent.

Overdrijf ik?

De geschiedenis laat immers telkens opnieuw zien dat dit soort machtsconstructies bloedig eindigen, heel bloedig… Persoonlijk vind ik dan dat dit niet het doel van een beschaving kan zijn. Dat we elkaar afslachten omwille van een klein groepje machtsgeile mini Machiavelli`s.

updated: 20120108

La Commerce

2012-01-04T22:16:00.003+01:00

Vanochtend met een van onze zwitserse gasten naar de bakker getogen. Het is woensdag, de bakker in Vauvillers is dan dicht. De bakker in Demangeville, een paar kilometer verderop, is dan wel open. Daar kun je ook een bakkie doen. Dat stelde ik onze gast ook voor, die was daar meteen voor te porren. Is ook leuk zoiets. De Couleur Locale ervaren is zondermeer prima. Dus hop wij in de bagnol naar de bakker. Komen we de winkel in, staat daar een dame met paarsgeverfd haar, zeer onzeker te doen. `t Zal wel een nieuwe kracht zijn denk ik dan. Ik bestel voor 8 ontbijten de nodige broodjes, stokbrood en ook twee koffie. Oh aarzelt ze, ff doorgeven naar achter. Komt de bazin uit de hoek met iets waar je broek van afzakt! Nee het kan niet meer. Na negen uur serveren we geen ontbijten meer. Stomverbaasd, of misschien een beetje teleurgesteld, zeg ik nog: "een bakkie koffie kun je toch geen ontbijt noemen, dus twee koffie graag". "Nee nee, het kan echt niet meer" klonk het. Toen kwam er nog: "ce sont les règles d`affaires" ( dat zijn de business regels). We keken elkaar stomverbaasd aan, pakte de bestelde broodwaren in en liepen met een strak gezicht naar buiten. Om aldaar gierend van de lach de auto in te stappen. Tsjonge jonge, dit land gaat echt naar de knoppen dacht ik. En mijn gast merkte nog op: "Hoe kun je nu met deze mentaliteit de crisis de baas worden?"
We besloten op de terugweg in Vauvillers dan maar een bakkie te doen in het Bureau de Tabac. Dat is zoiets van een kroegje met een zinken toog uit de jaren 30 van de vorige eeuw. De koffie was zowaar nog te pruimen ook. Met een schuin oog keek ik eens over de toog heen, en zag een vieze drab in de spoelbak, en een werkblad dat in geen dagen een schone lap had gezien. Daar moet je dus niet iets gaan eten of zo, was het eerste dat bij me opkwam. Griezelend keerde ik me naar mijn gast toe om het over iets anders te hebben dan de Franse misère. Dacht ik nog, een flinke scheut bleekwater en een stevige haal met een schoonmaakborstel zou veel goeds doen. Wat een smeerboel daar achter die toog. Dat zag er een half jaar geleden toch wel heel anders uit daar. Het leek wel alsof je rechtstreeks in een soort Filme Noir beland was.
Afijn zoals het hoort leun je met een elleboog nonchalant op de toog, een expresso in de hand, een klots suiker erin en nippend laat je dan alle problemen van de wereld de revue passeren. Opvoeding, de verbouwing van diens antroposofische zoon die hier in de buurt een huis heeft gekocht, het onderwijs dat in LDF toch wel erg strikt is en dat als je een plan A hebt, je toch ook een plan B moet hebben. Da`s toch logisch vond ie. Overduidelijk was hij bepaald niet zo gelukkig met de koers die zijn zoon voer. Toevallig ken ik ook de andere kant van het verhaal, dat zoonlief zijn eigen keuzes gemaakt heeft en dingen op zijn eigen manier aan het oplossen is. Dat die manier niet die van pa is blijkt tijdens het ontbijt als ze met knalrode koppen tegenover elkaar zitten en er ineens een heftige discussie ontbrandt. Blijkbaar ontplofte er iets dat al dagen broeide. Een diepe stilte valt. Ik grijp daarop omstandig de koffiekan en begin maar koffie in te schenken. Gelukkig ontlaadde de sfeer zich snel en het gezellige gekeuvel keerde weer terug. Pfoe, dat was ff heftig.

BUSINESS

LDF is een merkwaardig land om zaken te doen. Je hebt niet alleen kennis nodig van de zaken zelf, maar ook van hoe de mensen zich in zakelijk opzicht gedragen. Dat op zich is natuurlijk niet verschillend met andere landen. Alhoewel, het is toch weer anders dan je zou verwachten. Als je gesprekspartner je kent, regelmatig contact met je heeft, en je ineens begint te tutoyeren, dan zit je behoorlijk goed. Ook dat is niets nieuws. Maar dat iemand je tegen sluitingstijd op de valreep nog helpt, dat is wel iets bijzonders. En die rapheid, geen tiental handtekeningen of parafen en justifications (bewijzen dat je ergens woont enzo). Al spoedig klonk het, "Komt u vrijdag om 1030 maar terug, dan ligt alles ter ondertekening klaar." Een beetje bedremmeld lopen we het kantoor uit naar buiten. Stomverbaasd kijkt Fannie me in de auto aan en merkt op: "Dingen die in het begin van ons avontuur dagen en soms weken of zelfs maanden duurden, kunnen nu ineens binnen 30 minuten geregeld worden". Dit is meer dan bizar.
Als volbloed systeem-scepticus ben ik er niet echt gerust op. Wat wordt hier geritseld, welke adder zit zich hier in het gras een breuk te lachen? Wat, als ik dan vrijdag op het kantoor kom, zullen dan niet opnieuw de lijstjes met nog te leveren documenten op tafel komen? Werden we hier in de maling genomen? Je weet het maar nooit met die fransjes. Hun doen en laten is zò afhankelijk van hun stemmingen van het moment. Wat de ene dag totaal geen probleem is, blijkt een dag later een wereld probleem te zijn. Dingen zijn dan ineens onmogelijk, ook al is dat geen frans woord (c`est pas un mot français)
De mallemolen van de burocratie drijft je soms tot een zekere waanzin. Maar het help absoluut om je relaxed op te stellen, een beetje mee te geven om te overwinnen heet het. Begrip tonen voor de problemen die je voor de ambtenaar veroorzaakt en dat je dit heel erg spijt, is ook een goeie manier om de weerstand te breken. Je leert iedere keer weer bij. Geweldig zo die studie van een burocratie.

Mailleroncourt

2012-01-03T17:53:00.000+01:00

Van tijd tot tijd check ik de blog van Frans - prachtige foto`s en verhaaltjes. Zie ik een link staan die mij weer veel weetjes biedt over het dorp waar Le Mouton Qui Rit is gevestigd. Kijk HIER maar eens. Blijken de inwoners van Mailleroncourt-Saint-Pancras op de onderste plaats van het lijstje te staan met hun inkomen. Verklaart natuurlijk een hoop waarom we een straat hebben die in de volksmond Kosovo gedoopt is. Het verklaart ook waarom er in vergelijking met de omliggende dorpen, veel ruïnes in de dorpskern staan. Nu gaan er geruchten dat de gemeente eindelijk besloten heeft die krotten na meer dan 15 jaar plat te laten gooien. Maar goed, er moest natuurlijk eerst een kerk voor 1.000.000 euries verbouwd worden. Restauratie kun je het moeilijk noemen als je de hoopjes meel van de houtworm op de eiken kerkbanken ziet liggen, of de vochtplekken in de muren. Nou ja, riolering is er ook nog niet in het hele dorp. Een kerk is natuurlijk veel belangrijker. Ook al wordt er maar eens in de zes weken een dienst gehouden, een of twee keer per jaar een voorstelling van een niet om aan te horen band of hun uiterste best doend plattelandskoor. Maar aan die ruïnes kan niets gedaan worden, daar is dan weer geen geld voor hè. Logisch toch? Kwestie van prioriteiten, waar heb ik het met mijn grote mond dan ook over.

Als de burgemeester zich een beetje klagend afvraagd waarom het dorp zo achteruit holt, -93 op de nationale ranglijst , kan ik niets anders doen dan achter mijn hand een beetje sneerend lachen. Moet je natuurlijk niet al te opvallend doen, je bent per slot van rekening te gast in dit land, en dien je de beleefdheid altijd in acht te nemen. Een burgemeester in zijn gezicht uitlachen betekent zonder meer je sociale doodvonnis hier. Dat laat je daarom wel uit je hoofd. Dat er toch iets doorsijpelde kwam een beetje door mijn onhandigheid. En prompt werd een stortvloed van verklaringen over mijn hoofd uitgestort waarom het allemaal niet kon zoals het gemoeten had. Ja, je kunt dat recht praten wat krom is gerust aan onze bourmaitre overlaten. Dat deze vriendelijke man, naar mijn idee, niet helemaal van deze wereld is zal wel aan zijn politieke signatuur liggen.
Aankomende zaterdag is de door iedereen gevreesde nieuwjaarsreceptie weer. De burgemeester gaat dan zijn nieuwjaarstoespraak houden. Letterlijk een soort verlenging van diens kersttoespraak, door sommigen al als een draak van een voordracht geclassificeerd, maar het is goedbedoeld. De goegemeente krijgt dan opnieuw een slideshow voorgeschoteld waarop ieder mensje dat te zien is benoemd wordt. Ook al staan er 20 poppetjes op. Bij Bachus, de beste man heeft een retoriek als een straatwerker met het uithoudingsvermogen van Fidel Castro. Wat kan die ouwehoeren. Vorig jaar had ik om die reden overgeslagen. Deze keer zal ik maar weer een zere kont gaan halen op het keiharde houten stoeltje. Je gezicht laten zien is nogal belangrijk in een gemeenschap van 214 zielen. Maar verder is de burgervader een zeer aimabele man, altijd de tijd voor je en erg behulpzaam.
Dat elke ziel telt blijkt dan weer uit het verheugende feit van een nieuw geborene. Blijkens een papiertje op alle officiële aankondigingspalen in het dorp wordt de nieuwe wereldburger van harte welkom geheten op deze aardkloot. Vroeg ik me bij het lezen ervan zomaar af: wat voor toekomst heeft deze jongen nu in een van de armste dorpen van Frankrijk. Arme kleine, je zult het zwaar krijgen. Kansloos? Dat hoeft zo net nog niet, maar het zal wel moeilijker gaan dan in een grote stad.

Mijmering

2011-12-31T14:25:00.001+01:00

woonkamer oorspronkelijk

Er heeft zich in drie jaar tijd een metamorphose voltrokken in het huis. We kochten het in 2008 en in 2011 zou de oude eigenaar zijn huis van binnen absoluut niet meer herkennen. Het appartement is wel het meest drastisch veranderd. Een kale betonnen vlakte was het, met twee kleine ramen en een stalen deur die naar het balkon openklapte. Met die deur moest je echt goed oppassen.

isolatie

Na het gereedkomen van het gastendeel stond ons eigen appartement op de rol. Door veranderende prioriteiten werd deze fase van de verbouwing op een zijspoor gezet om voorrang aan het gasten appartement te geven. De draad werd een goed half jaar later weer opgepakt.
Geen sinecure was het om een kale betonnen vloer om te toveren tot een bewoonbaar vertrek met alles erop en eraan. Zaken als vloerverwarming, isolatie rondom, een glazen pui, trap een kwartslag draaien, andere trap slopen, muren zandstralen en voegen, keuken en kachel plaatsen. En, en, en… Er leek geen einde aan te komen. Het isoleren van het dak was wel de grootste uitdaging. Het mocht niet te zwaar of te dik worden, en het moest er ook nog een beetje modern uitzien, zonder nu direct met extra balken, dikke plakken isolatie, of zware plafondplaten te moeten gaan werken. Een idee van de luchthaven in Singapore bracht de oplossing. Samen met de onlangs op de markt gekomen ultra dunne isolatie en OBS panelen werd het pakketje slechts 5 cm dik. Op die manier behielden we het zicht op de oorspronkelijke eiken balken. Een detail wat we perse wilden bewaren. Licht. Vooral licht wilden we in ons hok hebben. Daarom sloopten we de complete voorpui eruit en vervingen die met een 13 meter lange glaswand dat reikte van vloer tot plafond. Er staat nog het een en ander te doen. Veranderende plannen en verbouwingsmoeheid brachten die fase van de verbouwing tot een krakende stilstand om na het seizoen van 2011 weer heel langzaam op gang te komen. Nu we, na langdurig nadenken en ideeën opperen, een besluit hebben genomen over wat er met de ruimte achter de keuken moet gebeuren, geeft dat net weer het extra zetje om het verhaal verder af te gaan werken. Dat het winter is helpt natuurlijk ook een handje mee.

SMAAKMAKEN

slot fase

Opper smaakmaakster Fannie, directeur inrichting, heeft van onze eigen woonplek iets gemaakt dat nu toch wel op een echte huiskamer begint te lijken. Ondanks dat er hier en daar nog een latje of een lik verf moet komen. Dankzij het nieuwe halletje naast het atelier kunnen we weer een hoop spullen doorschuiven. Uit het zicht al die lelijke ordners, weg dat gammele wijnrek dat telkens leek om te vallen, opruimen dat buro... Chippie`s klimpaal dat tot nu toe als bijzettafeltje diende is vervangen door iets op wieltjes van Ikea. En ziet een wonder voltrok zich. We hebben na een paar jaar in diverse kamers gewoond te hebben eindelijk een echte, heuse, woonkamer. Helemaal voor onszelf. Volgens de directie begint het erop te lijken, maar ik vind het een mirakel hoe je met zo weinig een metamorfose teweeg kunt brengen. Voor mij is het af, maar ja, je weet hoe smaakmaaksters zijn, het is nooit helemaal naar hun zin.
Het nieuwe jaar staat in het teken van de (technische) afwerking. Dat is weliswaar iets meer dan een paar intelligente handgrepen, maar dan is het maar af. Ophakken in hapklare brokken, en gewoon maar beginnen. Dat is dan mijn goede voornemen voor 2012.

OUDJAAR

Traditioneel is oudjaarsdag het moment om eens terug te kijken naar wat zich het afgelopen jaar heeft afgespeeld, en je vervolgens af te vragen wat je volgend jaar gaat doen. Wat staat er te gebeuren, en hoe zal het gaan met onze B&B. Dat laatste als eerste maar.
De B&B loopt helemaal niet slecht, dat moet gezegd worden. We zitten precies op de trendlijn zoals we dat in ons businessplan bedacht hadden. Liepen we in 2010 wat voor op de planning, dit jaar waren we onze eigen trendvolgers ;=)
In dit jaar, 2011, kwam ook dat eerste GO / NOGO moment. Zo van, gaan we door of moeten we er mee stoppen, is dan de vraag. Het zal na het bovenstaande geen verrassing zijn dat we doorgaan. Alle vlaggetjes van de go/nogo criteria signaleren groen. Natuurlijk waren de verwachtingen na 2010 te hoog gespannen gezien dat jaar-resultaat. En het is leerzaam als de roze bril van je neus glijdt en de realiteit zich weer laat zien. Nu lach je erom, maar toen in 2011 de reserveringen pas laat begonnen sta je wel ff te kijken. Stond ook wel in de kranten en zo, dat mensen later begonnen te boeken. Het is ook allemaal wel goed gekomen. Maar toch... Het was opnieuw een signaal dat je geen pijl kunt trekken hoe je B&B in een jaar gaat lopen. Des te verwonderlijker is het, dat de trend die we in het BP hebben bedacht c.q. uitgezet, nog steeds klopt.

Met je verstand besef je natuurlijk heel goed dat een plan dient als een spiegel die je jezelf voor kan en moet houden. Dat je je ook niet moet laten verleiden, door het enthousiasme van het moment, verwachtingen en beleid aan te gaan passen op basis van eenmalig voorkomende pieken. Toch, wàt voelt dàt goed als je plan werkt zoals het bedacht is, enerzijds, en dat je met je roze bril alles van de zonnige zijde bekijkt, anderzijds. Geeft werkelijk een enorme kick.

Nu dan, veel mensen vragen er naar, en hier is ie. Een soort jaarverslag.

Een veel gestelde vraag is: ontvangen jullie meer Nederlanders dan Fransjes?

Bij een B&B bemenst door NL-ers zou je dit ook verwachten. Namelijk dat NL gasten de hoofdmoot zouden uitmaken. Grappig genoeg blijkt volgens onze statistieken dat iets meer dan de helft Franse gasten zijn. Gasten uit NL, DE, CH, vormen ieder voor ongeveer 15% van het gastendeel. En tenslotte komt een klein deel gasten nog uit UK, AT, US, CA en nog wat andere landen. Dat geconstateerd hebbende moet ik weer denken aan JW`s wijze woorden: `De doelgroep zal heel anders worden dan wat je oorspronkelijk bedacht hebt`. Dit deel wijkt dan wel weer sterk af van wat er in het plan staat. Een ander deel met sterke afwijkingen zijn de tijdslijnen. Vooral bij de allereerste werkzaamheden bleken die van geen meter te kloppen. Niet gehinderd door praktische ervaring dacht ik in drie weken vier kamers te kunnen verbouwen. Er was toch immers voldoende hulp aanwezig? Nu weet je dat je een week in het plan moet vertalen met een maand, dan kom je dichter in de buurt. Een plan is ook geen star ding, en kunnen soms werkzaamheden in de planning omgewisseld worden, door omstandigheden of gewoon een wens van onszelf, of omdat het gewoon slimmer is. Van dat laatste is het zwembad een mooi voorbeeld. Vanuit verzoeken bij reserveringen bleek namelijk al snel dat een zwembad erg aantrekkelijk zou zijn. Wie zijn wij dan om dat onze gasten te weigeren? Dus het zwembad kwam er in 2010 in plaats van een jaar later. Of hevel je projecten uit fase 3 naar fase 2, de fase waarin we nu volgens het plan zijn beland. Soms blijken elementen uit latere fases gewoon te makkelijk te combineren om het niet te doen. Of is het gewoon efficiënter werk uit te besteden. Budgettair verandert daardoor natuurlijk soms ook de financiële planning. Kortom voortschrijdende inzichten maakt van een projectplan een levend iets. Zolang je de uitvoering maar aan je businessplan blijft spiegelen om de grote lijnen in de gaten te houden. Dan kun je namelijk op tijd signaleren of je over de gestelde grenzen c.q. criteria heen dreigt te gaan.
Schrikbeelden en rampen zoals je in de serie "Ik vertrek" kunt bekijken hebben zich hier dan ook niet laten zien. Daar zit zeker ook een dosis geluk bij, maar grotendeels is dat toch wel het masterplan dat succes bepalend bleek en blijkt te zijn.

Maar genoeg gezeurd. Het gaat goed met ons bedrijf en we zitten op de goede koers.

HOOGTEPUNTEN

Ook zoiets. Wat staat me het meeste bij van de afgelopen 3 jaar, vroeg Fannie vanochtend. Hoefde ik niet lang over na te denken.

Dat de deuren in kamer 1 en 2 doorgebroken werden door 80 cm dikke muren. Alsof je een fort open aan het beuken was.
De eerste winter was heel veel kou lijden in de avond. Het hout was nog nat en de kachel verwarmde nauwelijks, dus zette je een elektrisch kacheltje aan dat het nauwelijks redde.
De inbraak door Damien in ons huis, waarbij het hele dorp zich uiteraard van de domme hield.
Midden in de nacht de ramen uithakken van het appartement bij het licht van een werklamp. De sneeuwvlokken die uit het duister op je verkleumde vingers vielen en toch nog smolten.
Het eerste lam dat ik persoonlijk uit het schaap moest trekken omdat beiden het anders zouden afleggen.
Bomen omzagen in het bois communal, geen vergunningen niks. Gewoon de kettingzaag aantrekken, zagen maar.
De eerste plons in het zwembad, het eerste watergevecht. En afgelopen jaar de poolparty met drie belgische gezinnen was ook iets dat mij bij zal blijven

De lijst is veel langer, maar Fannie`s lijst moet ook een plekje krijgen:

Het boren van een gaatje door Wim en Cornelis en dat een hele lange boor toch nog te kortbleek
Het gestress om de eerste kamer klaar te krijgen
De cola light mannen, een groepje franse jonge werklui die in Vauvillers een karwei te doen hadden en bij ons logeerrden
De zomer vakantie van het afgelopen jaar, o.a. met de Belgische gezinnen
inhuldiging van de pottenbakkerij,
de geiten werden die van de gasten namen kregen

TOEKOMST
Voor 2012 staat er op de rol dat we een overdekte jacuzzi gaan neerzetten vlak bij het zwembad. Kun je zo uit de hot-tub een koele duik nemen in het bad. Leek ons wel een tof idee. Het ontwerp ervoor is nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Dat is dan ook een beetje afhankelijk van de eisen voor, en of we, een vergunning aanvragen of niet. In ieder geval wordt er in het ontwerp rekening gehouden met het recyclen van materialen: met beton gevulde autobanden voor de fundering, en wijnflessen als gezichtsbepalend deel van de muur. Voor het atelier willen we als laatste deelproject in 2012 een soort zithoek annex expositie ruimte gaan inrichten. Daar kunnen dan de gasten die gebruik maken van het atelier bladeren in tijdschriften en boeken, even uitrusten van de inspanning of gewoon een bakkie doen. Maar bovenal ervaringen uitwisselen. Belooft een gezellige boel te worden.

DE AVONDEN
Die groep gasten voor het oud en nieuw werd gisteravond compleet. Uiteraard is het voor hen even wennen dat de verwarming alleen op hout gestookt wordt. Ook dat het niet zo veel zin heeft de oven tot aan de nok toe vol te gooien met hout om het warmer te krijgen. Want dat wordt het namelijk niet op die manier met een dergelijke kachel. Het heeft tijd nodig, het opwarmen van zo`n huis. Maar als het huis eenmaal op temperatuur is dan heeft het niet veel nodig om weer behaaglijk te worden.
Fannie en ik zijn ineens fanatiek aan het scrabblen gegaan. Nee, het ouderwetse bordspel ding, nog met die steentjes en zo. Vult toch wel een hele avond. Glaasje vin chaud erbij, warme hap en de traditie is weer in ere hersteld. Pak je nog een flimpie aan het einde van de avond en hop de dag is weer voorbij. Wat een zwaar leven hè?

updated 20120101

DeWereldVanVandaag

2011-12-27T22:41:00.000+01:00

Uiteraard de traditie op zondagochtend: crêpes. Of het nu kerst is of niet, crêpes zullen het zijn. Er moet toch heel wat gebeuren wil dat niet op zondag op de ontbijttafel komen.
De kerstzondag is voorbijgegaan zoals het hoorde. Redelijk ontspannen, een beetje kerstzooi aan de muur, en in de Yucca, als vervangende kerstboom, hing dan de verlichting te knipperen. We hadden twee andere NL families uit het dorp uitgenodigd voor de kerst. Elke familie nam een deel van het diner voor hun rekening. Zeer aan te bevelen, totaal geen stress. Op het uur apéro begonnen we heel traditioneel met vin chaud (glühwein == bisschopswijn), nootje, crackertje om dan langzaam op een ander wijntje over te gaan.

Het recept van de vin chaud had ik samengesteld uit diverse bronnen, waarvan Marmiton.org uiteraard weer de beste info gaf.

Een kruidige vin chaud werd het:

2 flessen niet te droge maar krachtige wijn (bordeaux supérieur of zoiets + een fles chileense chiraz wijn, beiden rond de 14%),
150 gram rietsuiker,
1 vanillestok,
mespunt nootmuskaat,
nog een mespunt kaneel,
een 4 tal ultradunne plakjes verse gemberwortel,
een schilletje citroen + een eetlepel citroensap,
4 kruidnagels,
een sinaasappel in dunne plakken gesneden, de kontjes weglaten

Mik de hele zooi in een grote steelpan. Vuur hoog zetten en net niet aan de kook brengen. Als net de eerste borrels verschijnen, vuur op laag zetten en nog een 10 à 15 minuten laten doorwarmen. De geur verspreidt zich door de keuken en kamer heen, je waant je terstond in de hogere sferen van de kerst. Niet verbazend leek de vin chaud te verdampen als ware het ether. Iedereen had ineens dorst. Dat het bijna suikerwater was, met die 150 gram suiker erbij, deerde uiteraard niemand.

Ons kerstmenu:

Amuse met griekse yoghurt, chutney en een sate van pittige kip,
entree met eendenborst en fois gras op een bedje van sla, witte wijn
hoofdschotel van Beef Wellington, gelakte kippenpoot en groente+ aardappelen uit de oven, shiraz wijn van de lindeman wineries
dessert van peer gesauteerd in licht gecarameliseerde ananas (boter + rietsuiker) met chocomouse en roomijs, de ananas werd als saus er bij geserveerd
muscadet als dessertwijn

Uitbuiken boven in het apartement, met vin de Corse, een stevige droge wijn, maar lekker koppig. Iedereen rolde weer tevreden huiswaarts. Niemand had echt een volgepropt gevoel, dat kwam ook omdat we ruim de tijd namen tussen de gangen door. Volgens de regels ;=)

Toch de volgende dag niet echt trek in een ontbijt. Logisch ook als je het dessert pas tegen elven achter je huigje schuift. Het werd daarom een late brunch, sort of.

De tweede kerstdag bestaat niet als officiële vrije dag in LDF. De winkels zijn gewoon open, schoorsteenvegers komen ook gewoon langs, en bedrijven zijn te bereiken. Voor ons is het òòk een gewone werkdag. Dit betekent kamers klaar beginnen te maken voor de gasten voor het oud&nieuw weekeinde. Een stapel strijkwerk ligt te wachten, de vloeren doen, tafels heen en weer slepen. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik begin met de lijst van kleine reparaties af te werken. De wasmachine doet het ook weer als vanouds. Jammer, had toch een beetje gehoopt op een nieuwe 10KG wasmachine ;=) De lekkage aan de afvoer van de beveiliging van de kachel bleek iets minder gecompliceerd, en WD40 deed weer wonderen met de piepende scharnieren. Ha, je voelt je net een Willem Bever als je zo met je gereedschapskistje door het huis heen banjert.
Fannie wil ook een benaderingsschakelaar in het winter atelier zelf zodat ze niet hoeft te zoeken naar lichtschakelaars in het donker. Tuurlijk zeg ik dat dit onzin is omdat er licht van het halletje is dat al op een benaderingsschakelaar zit. Maar goed je wilt je liefje niet teleurstellen. Dus eens kijken naar een mogelijke oplossing.

Het leven neemt zijn gewone gangetje weer op.

Morgen moet ik toch echt die brokkies en liksteen voor de schapen halen.

Dit en dat

2011-12-23T14:59:00.003+01:00

Ontstekinkje in de voet kluistert me even aan de leesstoel. Niet zo erg, een pilletje tegen de pijn en de voet goed omhoog. Veel water drinken om de nieren een beetje tegen die pillenzooi te beschermen en hopelijk is het leed over een paar dagen weer geleden. Moet ook wel want er is ook nog een kerstdiner te gaan.

KERSTDINER

pic: kaarsen magie

Vanmiddag maar eens naar de Casino strompelen om de laatste boodschappen voor het weekeinde te doen. Zoveel hebben we niet meer nodig omdat ieder gezin zijn eigen gerecht kookt. Wij doen het hoofdgerecht, en ik zit een beetje heen en weer te wiebelen tussen gelakte kip of Beef Wellington. Laat ik het maar afhangen van wat er nog in de winkel ligt. Of gewoon een kleine schapenbout, ook wel weer eens lekker voor de verandering. Moet die honingboer ook weer een potje lichter maken, zit ik me te bedenken. Verder is alles in huis. Misschien nog wat kaasjes en noten of zo voor de apéro voor zondagmiddag. In ieder geval kan dan het hele huis weer ff lekker warm opgestookt worden. Ook weer een goed plan. Het wordt Beef Wellington, maar dan van meerdere vleessoorten. FF met Fannie overlegd. Nog even naar wat vormpjes kijken om van het deeg ook nog ff wat versieringen te maken.

THOCP
De voorbereidingen voor het bijwerken (updaten) van de THOCP site (history of computing) zijn in volle gang. De laatste 4 à 5 jaar werd de site namelijk op een laag pitje bijgehouden, prioriteiten hè. Wat niet wilde zeggen dat het verzamelen van info stopte. De oogst is, nu ik de afgelopen weken de zaak goeddeels bij elkaar heb zitten vegen, enorm. Veel meer dan ik verwacht had. Honderden kopieën, knipsels uit kranten en tijdschriften. Mappen en notitieblocks vol aantekeningen, een kleine terrabyte aan digitale blurp verspreidt over verscheidene harde schijven / computers, meer dan dertig nog niet in extensie gelezen of bestudeerde boeken. En ga zo maar door. Verder heb ik nog geen goed idee over de nieuwe vormgeving van de site. De toe nu toe vastgehouden lijn over inhoud en routering wordt niet verlaten. Het is meer het smoelwerk en de functionaliteit die respectievelijk moderner en beter kan. Zeg maar, er staat een grote onderhoudsbeurt op stapel. En in zekere zin ook een restauratie.

the history of computing project

Het resultaat van het op een laag pitje bijhouden van de site, was ook het gestaag terug lopen van de aantallen bezoekers. Van ver over een miljoen per maand terug naar een paar honderd duizend.
Gek genoeg is de page ranking de afgelopen jaren wel omhoog gegaan. In mijn ogen deels als gevolg van de herziene regels van page ranking. We hebben op dit moment een PR van 6 uit 10 mogelijke punten, dat is ultra hoog voor een gespecialiseerde site als deze. Hoger dan die van de Telegraaf bijvoorbeeld.
Drie belangrijkste oorzaken liggen hier aan ten grondslag. Relevantie; de site is maar op een onderwerp gericht. Populariteit; er zijn nog steeds rond de 15K aan bezoekers per dag. Referenties; links elders op het net, citaties, ranking in de zoekmachines. Wat dat laatste betreft komen we bij Google in de top 5 voor. Alles bij elkaar genoeg voor een PR6 dus. Nu is een hoge PR niet alles, maar als je gevonden wilt worden is het hebben van een hoge ranking natuurlijk wél weer prettig. Uiteraard gaat het om de inhoud. En die behoeft hoognodig een update.
Keek ik ook ff naar het laatste hoofdstuk in de tijdlijn, blijk ik in 2008 te zijn gestopt met het uitbreiden van de site. Helemaal toevallig is dat natuurlijk ook weer niet. In 2008 was ik begonnen met de verbouwing van Le Mouton Qui Rit. Een kwestie van prioriteiten stellen.

LMQR site

Evenals de THOCP site krijgt onze B&B site LeMoutonQuiRit ook een upgrade. Heeft overigens ook een absurd hoge PR: 4. Het aantal bezoekers zegt daarom niet zoveel, want die ligt uiteraard verwaarloosbaar laag vergeleken bij de THOCP site.

huidig jasje

De upgrade voor de LMQR site zal wat minder spectaculair zijn dan die van de THOCP site, maar toch. Het smoelwerk wordt wat minder oubollig.

eerste misbak

Bovendien moet er wat meer functionaliteit bij, zoals een boekings formulier gecombineerd met een agenda of zo. Het fotoalbum gaat op de helling enz enz. Maar goed dat het winter is.

tweede misbaksel

Het toevoegen van een contact formulier bleek vorig seizoen bijzonder effectief. Bijna alle eerste contacten of reserveringsaanvragen verliepen via dat formulier. Die houden we erin en breiden we functioneel uit.

Hierbij een paar probeerseltjes voor de nieuwe voorpagina. Nou ja, zeg maar vinger oefeningen. Dat spelen met die vlaggen was wel weer leuk om wat te pielen met Adobe Illustrator. Verder is er natuurlijk nog een hele weg te gaan. Het ziet er nog te donker uit. Niet vrolijk genoeg en er moet nog een beetje meer pizaz / dynamiek in komen. Uiteraard moet het in een oogopslag duidelijk zijn dat de bezoeker een vlag moet kiezen om de site in diens taal te kunnen lezen. En ik wil dat de bezoeker ook meteen via een van de buttons op de hoofdpagina moet kunnen boeken. Een beetje zoals Amazon met diens `a deal in one click` button doet. Tegelijkertijd wil ik ook een beetje creativo kunnen zijn. Het zal over een maand, als de site in ieder geval werkend moet zijn, er wel totaal anders uitzien. En wat ook meespeelt, die voorpagina moet je niet meer dan eens per jaar willen aanpassen. Anders raken bezoekers in verwarring. Zo van, heb ik wel de juiste site te pakken. Overigens ga ik niet voor de schoonheidsprijs of zo, doelmatigheid en optimaal informeren is het hoofddoel.

KERAMIEK

De schetsen van het LMQR servies liggen klaar en de eerste experimenten voor borden zijn gedaan. Dat laatste, daar moet ik nog ff op verder oefenen. Iets met krimp, kromtrekken van het bord tijdens het droogproces, en het type klei of zo. Een paar experimenten zijn ook gedaan met mokken. Hoe je een beetje een consistente vorm krijgt, blijkt in de praktijk toch nog iets lastiger te zijn dan ik dacht. Gebruik van passer, lineaal en een maatstokje is hierbij onontbeerlijk. Oortjes is ook leuk, geen enkele leek op elkaar. Een oor aanzetten is ook al zoiets, gepruts van de bovenste plank. Oefenen, oefenen, en oefenen is het. Net zoals Simon Leach altijd zegt in diens JoeTjoep flimpies: `keep on practising`

Propaganda

2011-12-21T19:34:00.002+01:00

Oh wat kunnen de fransjes toch mooie propaganda maken. Zelfs een interview met eenvoudige mensen komt nog in gezwollen taal op papier te staan. Uit gebakken lucht blazen ze een pracht van een luchtkasteel, een fata morgana, op tot buiten proportionele dimensies. Zo roept dan iedereen oh en ah, bewondering alom. Dat is toch weer mooi gezegd. Ligt ook een beetje in de volksaard, dat mooie praten. Daar komt dan nog bij, de propagandisten claimen van alles en nog wat. Gewoon om je te doen geloven dat het allemaal hun eigen werk is geweest en hun persoonlijke inzet het project heeft doen welslagen. Nationale helden zijn het! De canonisatie door de paus wacht hen om de hoek, echt waar! Heilig, bij leven al.
Sarcasme? Een beetje maar. Zien is geloven, en citeer ik uit verzamelde werken.

Zo brengt de conseil general (provincie raad) eens in de drie maanden een huis aan huis tijdschrift uit waarmee ze de burger informeren. Terecht staat dat bol van de propaganda. Maar dit akkefietje slaat werkelijk alles. En las ik met steeds stijgende verbazing het verhaal in het Magazine. Wat is er zo verbazend.

TGV
TGV (train a grande vitesse) is een groot ding hier. Niet onterecht want de fransjes leggen een paar honderd km sneldheidslijn aan voor een prijs waar NL slechts een tiental km voor klaar maakt. En nog sneller ook! Dat kunnen die fransjes dan toch wel!. Maar een TGV lijn die onderlangs de grens van de Haute Saône loopt kan ik met de beste wil ter wereld geen ontsluiting van de Haute Saône noemen. Ook niet met behulp van de meest wilde fantasie.

TGV lijnen Haute-Saône

Nog steeds ligt de beste aansluiting met de TGV in Epinal / Remiremont 50km verderop in de Voges. Het dichtsbijzijnde nieuwe station Montbéliard ligt nog steeds op ruim 80 km hier vandaan. Vanuit de hoofdstad Vesoul is de aansluiting met de TGV nog steeds met een boemeltje. Dus hoezo ontsluiting van de Haute Saône? Alle opgezwollen verhalen ten spijt, het doortrekken van een lijntje wil nog niet zeggen dat de bereikbaarheid nu meteen geweldig verbeterd is. Het geblaat van de bestuurders ten spijt die ons het tegendeel willen doen laten geloven. Maar goed, als domme hollander heb ik dat natuurlijk totaal verkeerd begrepen. En ik kan natuurlijk lullen wat ik wil, er is toch maar weer even 300km LGV (lignes a grande vitesse) bijgekomen, en dat is natuurlijk geweldig.

SELLES

Volgende casus. In Selles ligt een massief ijzeren brug over het Canal de l`Est. Daar schreef ik in de herfst al eens over. Een antiek ding, en met recht een industrieel artefact uit de 19e eeuw te noemen. Het is een van de twee draaibruggen over het kanaal die het hebben overleefd. Niet voor niets is het dan ook een industrieel monument geworden. Vooral dat katrollenwerk om met een slinger aan beide kanten de slagbomen naar beneden te krijgen, vind ik nogal ingenieus. De restauratie heeft bijna een jaar geduurd en er is nog net geen miljoen euries aan verspijkerd. Dan ik weer. Je vraagt je dan af wat dat dan zou mogen kosten per bootje. Er gaan ruim 5000 bootjes door het kanaal per jaar, ik ben ruimhartig, en neem aan dat je deze investering in 10 jaar afschrijft, want dan volgt opnieuw groot onderhoud. Het onderhoud van het kanaal kost ook nog miljoenen pepernoten, dat laat ik nog even buiten beschouwing. Iemand moet die brug iedere keer met de hand ronddraaien, zal geen verpot zijn maar kom je toch snel op 20K per jaar incl werkgeverslasten. Met 5000+ bootjes per jaar mag je dan al snel rekenen op minimaal 120 euries wat elke passage zal kosten / gekost heeft. Reken ik nog niet eens periodiek onderhoud, beetje vet en verf, af en toe een reparatie en zo meer. Zeg maar een tonnetje in die tien jaar. Honderdtwintig euries per passage is dus een conservatieve inschatting. Dat gaat een schipper van een plezierboot echt niet betalen. Zie je je al met een roeibootje het canal de l`est afzakken en bij iedere sluis of brug ruim 100 flappen neer tellen? Hilarisch toch? Gemiddeld schijnt er elke 3 km zo`n kunstwerkje te staan. Tel uit je winst bij 500 km van dat slootje. Nog maar te zwijgen over het aantal sluizen etc etc. Kortom een tochtje met een bootje over het Canal de l`Est kost de belasting betaler ruim 12.000 euries. Bovendien duurt dat tochtje ook nog eens ruim 2 weken varen. Conclusie? Een adembenemend tochtje over het kanaal moet je NU boeken of doen. Want een beetje cruise, waar je alleen maar een plas water ziet en af en toe een haven, kost al snel meer. En de overheid betaald vet mee aan je tochtje over het Canal. Hoezo je krijgt geen waar voor je geld ;=)

Kijk maar eens naar het kaartje van de Haute Saône hieronder. Wel veel van dit soort projecten vind ik dan weer.

Wie hier vet aan verdienen, daar hoef je niet naar te gissen. Natuurlijk zijn dat de vriendjes van een vriendje die op het provinciale pluche zit. Het gunnen van klussen hangt hier erg sterk af van wie je hier kent. Verschilt geen klap met elders in de wereld, dus dat is niets nieuws. Waar wel nogal eens over geklaagd wordt door de lokale aannemers, is dat ze geen kans maken er tussen te komen. Het zijn bijna altijd aannemers rond de machtscentra in den lande die je dit soort projecten ziet uitvoeren. Af en toe pikt Le Mouton Qui Rit een graantje mee omdat dan zo`n ploeg hier logeert. Dus mij hoor je niet klagen. Laat ze maar komen. Als ze een paard de haverzak voorhouden vreet ie toch ook? Nou dan.

Zonder meer zijn dit mooie projecten als werkverschaffing. Er worden dingen gerestaureerd, da`s altijd vreselijk mooi om naar te kijken. Ook voor de toeristen. Zelf stop ik er af en toe gewoon voor om eens op mijn gemak naar zo iets moois te kijken. En van toeristen, daar moet de Haute-Saône het toch in toenemende mate van hebben.

Wij ook natuurlijk ;=)

afbeeldingen: Magazin Haute Saône
cijfers: Saone.org

Sneeuw!

2011-12-20T21:40:00.001+01:00

Al een paar dagen ligt hier sneeuw. Overdag smelt het gedeeltelijk weg en `s nachts komt er weer wat bij. De schapies krijgen dan ook hooi bijgevoederd. Brokkies heb ik nog niet kunnen halen omdat de winterbanden er nog niet omlagen. Dat heb ik vanmiddag pas gedaan. Wat een zooi in de wei. Met slippende banden de oprit naar de Grange op en hop naar binnen. Het is nu echt winter!
En, hoog tijd om de collectoren `opnieuw` met antivries te vullen. Er zat na het knappen van een van de slangen natuurlijk alleen puur water in. Dankzij het schakelpaneel dat Wim in elkaar geknutseld heeft, is het vullen met anti vries een fluitje van een cent. Een kwestie van de juiste kranen open of dicht, een container glycol in de tank gieten, en binnen een paar minuten was dat klusje ook weer geklaard.

Dat hele paneel is een soort puzzel. Af en toe staan er mensen gapend naar te kijken en vragen verbijsterd waarom er zoveel kranen op dat paneel zitten. Na mijn uitleg krijg je altijd die `blik`. Nog waziger dan voorheen. Uiteraard moet het verhaal opnieuw geconfigureerd worden. Het zou wel zeer bijzonder zijn geweest als het in een keer goed zat. De circuits zijn natuurlijk wel goed, de verschillende situaties van atelier + appartement of CV + appartement of alles open, dat is prima gegaan. Veranderingen zijn bijvoorbeeld: de plaats van de solenoids (elektrische kleppen) moeten heroverwogen worden. Een nieuw schakel en regel schema is dus nodig. Überhaupt leuke puzzel voor de kerstdagen.

KERST

beetje hout gekapt

Volgens de meteo krijgen we een paar mooie zonnige dagen met de kerst. Dat komt dan goed uit omdat de solar farm dan eens lekker voluit kan gaan. De afgelopen maand was het een grote grauwe soep. Bijna geen direct zonlicht. De temperatuur steeg soms tot wel 15 graden in de collectoren, dat is ruim voldoende om de zaak vorstvrij te houden, maar we willen meer. Namelijk het atelier op een temperatuur te krijgen van 18°C. Dat dan en passant ook het appartement warm wordt is natuurlijk mooi meegenomen. Want als de zon eens een paar uur scheen dan schoot meteen de temperatuur omhoog naar de 60°C en de CV van het huis naar 15°C. Geheel volgens berekening. Echter het vroor toen nog niet. Voordat ik nu begin te juichen wil ik het ff zonnig en heel koud hebben. Het grappige is wel, als het zo zwaar bewolkt is blijft de temperatuur ook net boven het vriespunt hangen. De officiële winter is nog maar net begonnen, het is daarom nog ff afwachten hoe het systeem zich in deze periode gedraagt. Het blijft leuk dit experimenteren!

De kerstdagen vallen heel erg ongunstig dit jaar. Dat is w.s. ook de reden dat we in de kerstweek nog kamers over hebben. Kost te veel vrije dagen. Daarom van de nood maar een deugd gemaakt en heb ik de nederlandse kolonie hier ter plaatse, voorgesteld om in Le Mouton Qui Rit het kerstdiner te houden. Dat gaan we dus ook doen. Nu nog even bepalen wie wat gaat koken. Dan is er toch nog een volle tafel.

Dit weekeinde ook nog een kerstmarkt bezoeken. Altijd ouderwets gezellig, bekertje glühwein erbij, heerlijk. Wat een hele rage aan het worden is zijn kerststallen - crêches. In miniatuur dan. Het stellen dagelijkse taferelen voor, met of zonder kribbe en wijzen uit het oosten of zo. De figuurtjes zijn van keramiek die soms heel erg veel op afbeeldingen van Anton Pieck lijken. Sommigen van die crêches laten ze ook op tv zien, prachtige kunstwerkjes zitten er tussen.

Hier nog meer te bekijken

Knap hoor al dat miniatuur werk. Misschien ga ik er ook wel een paar kopen. Schijnen echte verzamel objecten te zijn. Schijnt een traditie te zijn uit de Provence.

Seculariteit

2011-12-18T14:33:00.003+01:00

Staat en kerk proberen ze in LDF behoorlijk gescheiden te houden. Daar slagen ze best wel goed in en levert daarom ook weinig conflicten op. Is ook bij de wet in 1909 vast gelegd, lees ik, en eigenlijk bedoeld is om de Roomse kerk een hak te zetten en minder invloed te laten hebben op het politieke leven. Richelieu (1585-1642) (je weet wel die engerd uit de drie musketiers) heeft zich toen beslist een aantal malen in zijn graf omgedraaid. Die man was de vlees geworden Prince van M achiavelli lang voordat de franse revolutie in 1789 uitbrak. Richelieu was cardinaal, graaf, en eerste minister in het koninkrijk van Louis de XIII.
Nu zorgt die wet voor meer rust in de tent tussen de islam en christenen. Een extra bonus. Religie is hier een prive ding, iets wat je voor jezelf houdt. Bevalt me wel zo`n instelling. Zou je zeggen dat daar dan weinig uitingen van te vinden moeten zijn in het openbare leven. Hoewel, met minstens een RK kerk in elk dorp, en de overheid die er nog steeds bakken geld in stopt, zou je daar vraagtekens bij mogen zetten.

In de joe-es-of-ee is het de omgekeerde wereld. Leg je geen getuigenis af van je geloof tijdens een politieke campagne, dan lijk je het wel te kunnen schudden met je politieke ambities. Volgens cijfermateriaal blijkt 70% belijdend te zijn. Niet een of ander christen genootschap aan hangen, zet je meteen weg als atheïst. Op zich is dat zoiets van `so what` voor de meeste Europeanen, maar in dat land maakt het wel degelijk iets uit.
Merkwaardig genoeg gaat er dan een gejuich op in het kamp van de crypto anarchistische atheïsten als blijkt dat dit cijfer aan het dalen is.

En voordat iemand op vreemde gedachten komt: ik ben humanist, of iets wat er ergens in de buurt van komt, en vind dat het iedereen vrij staat waar dan ook in te geloven zolang ie dat maar voor zich houdt. Dat respecteer ik, en ik verwacht dat dat wederkerig is. Zo!

Uiteraard heb ik als overmatig nieuwsgierig mens mijn voelhoorns in allerlei richtingen uitgestoken. Zo ben ik al een tijdje geleden met een soort groepje in contact geraakt dat zich als über-atheïsten profileert. Om het een en ander te neutraliseren, heb ik ook contacten met groepen of mensen die alle spectra van geloven en filosofische richtingen aanhangen. Politici mijd ik als het even kan, ook al uit politiek zich soms als een soort geloof, zij het meestal erg opportunistisch.
Terug naar de atheïsten. Niet verrassend, net als andere sektes, weten zij het beter en is hun leer de enige echte ware, heus waar! Alle andere leren zijn leugens of er klopt gewoon niets van. Voornamelijk de godsdiensten zijn het doelwit. Allemaal leugens! En indien er toch iets van klopt, of het zijn geen leugens, dan is het bedrog, of zo iets. Gematigden die zich weliswaar niet van het geloof, maar wel van de kerken afkeren, worden meewarig afgeschilderd als dwalende en dolende geesten.
Ach, denk ik dan, de waarheid is een zeer etherisch ding. De waarheid ligt meestal in het midden en is voornamelijk ongrijpbaar in dit geval. Waar   maken we ons dan druk om?   Kijk maar eens naar het verschil tussen de islam en het christendom. Beide godsdiensten hanteren de zelfde basis, geloven eigenlijk in de zelfde soort god, maar bestrijden elkaar op leven en dood. Hoe is dat in vredesnaam toch mogelijk? Vragen, vragen, vragen. Die zullen in mijn leefspanne wel nooit beantwoord worden, zou wel een vreselijk mooi kado zijn. Alleen vrees ik dat het iets als dat getal 42 wordt. (je weet wel: Answer to the Ultimate Question of Life, the Universe, and Everything. zie Hitch hikers guide to the Galaxy van Douglas Adams). De uitslag is bekend, maar de oorspronkelijke vraag is in de mist van het grijze verleden verloren gegaan. Reset. En opnieuw wentelt de mallemolen als nooit te voren. Dus, nee ik ga dat niet meer meemaken. Daarom is het ook, als vervanging, zo leuk om over, en de werken van, mensen te lezen die een serieuze poging doen om de vraag van het antwoord te doorgronden. Buddha, Lao Tse, Plato, Descartes, Kant, Hitchens, zijn maar een paar namen uit de schier eindeloze rij. De laatste is afgelopen vrijdag overleden. Het kamp van de atheïsten natuurlijk in rep en roer. Het weinige dat ik van Hitchens gelezen heb, kwam als een goed betoog over. Hier een review van de NYT van zijn laatste boek: "God is niet groot, of hoe religies alles vergiftigen". Vraag je je af, is atheïsme dan ook niet tot zoiets als een geloof aan het ontaarden? Een echte religie aan het worden? Wie het weet mag het zeggen.

JW zei ooit eens gekscherend: als je rijk, schatjes rijk, wilt worden moet je een nieuwe religie starten. De afgelopen decennia bewijzen zijn gelijk. Want het antwoord is ook hier bekend: macht en geld.

Misschien is het niet alleen poen dat hierbij speelt. In Tsjechië (CZ) gaven, tijdens de meest recente volkstelling, iets meer dan 15K mensen aan dat ze 'Knights of the Jedi' zijn. En CZ is niet het enige land waar de 'Knights of the Jedi' religie een officiële status heeft. Niet al te vreemd kruisten ook in de UK en NZ meer dan 300K het vakje Jedi aan. Nu is het geloof in kabouters, trollen en feeën erg sterk in NZ en UK, daarom verbaast me dat niets. Net zo goed als er in AT een religie van de spaghetti god bestaat.
Degene die op het idee gekomen is om Jedi als religie op een volkstelling formulier te zetten moet wel haast een "Trekkie" (affiniado van Startrek) zijn geweest.

BEZUINIGEN

Vreemd dat je ze in Parijs en Den Haag hoort kwaken over dat de ceintuur, de broeksriem, verder aangehaald moet worden. Lees: door de burgers. Waarom is dat vreemd? Ten eerste omdat deze tantra nu al sinds de oliecrisis ten gehore wordt gebracht, en het blijkbaar geen effect heeft, anders zou het niet opnieuw nodig zijn. En ten tweede het overheids apparaat, dat alleen maar groter en duurder is geworden.

Hoeveel gaatjes die riem zo langzamerhand heeft is niet te beschrijven. Volgens mij moet er een stukje riem aangezet worden anders blijft er niet voldoende leer over om nog gaatjes te kunnen maken. Ja, spot er maar mee ;=)
Als ik een bedrijf met 17 miljoen werknemers had, zou ik bijvoorbeeld eens naar de overhead kijken. Wat managers-lagen er tussenuit halen, het aantal divisies of afdelingen verminderen en de procedures vereenvoudigen en samenvoegen. Vervolgens eens naar de out of pocket kosten gaan kijken van de niet productieven. Dat will zeggen, hen die niet rechtstreeks bijdragen aan de winst. Het sluiten van een kantine of bedrijfsarts inhuren via een uitzend organisatie, zet echt geen zoden aan de dijk. Dat is window dressing voor de aandeelhouders. Kortom, NL zit met een waterhoofd van een bestuur en veel te hoge overhead. Het gaat er niet om in deze het productie personeel nog verder uit te knijpen, die hebben niet zoveel vet meer op de rug. Het apparatski sterk afslanken, dat is het, daar zit aan alle kanten erg veel vet. Maar op dat vlak is het oorverdovend stil.

In LDF is de boven beschreven situatie nog veel erger. Mensen die eigenlijk veel te vroeg op pensioen gaan, riante sociale uitkeringen die als een molensteen om de hals van de LDF SAR (SAR ± BV) hangen. Vakbonden die juist bij het begin van de vakanties gaan staken, en zo indirect voor een enorm productie verlies zorgen. Ontevreden werknemers == lage productie, en dus verzwakking van de economie. Overal bestaat wel een vorm van subsidie voor, of een uitkering, of regelingen die zeer gunstig zijn voor de uitkering ontvangers. Maar dat zijn slechts zoethoudertjes. Niet verbazend dat de vakbonden absoluut tegen de minste geringste verandering zijn en onmiddelijk de straat opgaan om de economie nog platter te leggen dan ze al ligt. Hoe kun je nu iemand onderuit halen die al op zijn rug ligt, hoorde ik een figuur op de radio kwaken. Daar zit wat waars in. Maar ook diens verhaal werd voor eigen parochie gepredikt. Zodra dat soort figuren weer binnen de grenzen van Parijs op het pluche zitten is het weer over met de bravoure.

Ik hoor ze niet over het indikken van het overheidsapparaat. En kom nu zeg, vaste werknemers er bij de voordeur uitzetten om ze als ZZPer via de achterdeur weer in te huren, is natuurlijk geen afslanken. Net zo goed als het `afstoten` van taken naar bedrijven die dan de loonverwerking, een of andere registratie, of groenvoorziening uitvoeren. Ja numeriek minder werknemers, maar de kosten liggen bij uitbesteding altijd veel hoger. Er zit immers weer een verdienlaag tussen. Die bonussen van het bedrijfsleven moeten ergens vandaan komen. Opnieuw, window dressing.
Dat alles is echt niet uniek voor NL. Al die politieke gasten bekonkelen het op internationaal vlak met elkaar, wisselen de nieuwste trucs uit, en vertellen elkaar hoe de zaak onder de duim te houden (hoor ik hier Bilderberg?) Daar dienen onder andere die vetbetaalde studie reisjes voor. Een nieuw idee als vet belasting waait niet zomaar over, of zijn absoluut niet te raadplegen via het internet. Dat moet uiteraard ter plekke bestudeerd worden, vijf sterrenhotel, wijntje, pleziertje… En natuurlijk eerste klas reizen, anders worden ze moe. Een extra hotel dag is veel goedkoper dan een 1e klas vlucht. Ah wel, dat is natuurlijk veel te simpel. Daar is niet op gestudeerd, bestaat geen commissie voor, rapportage is er niet. Dus de oplossing bestaat niet of is onmogelijk. Stel je voor dat het ineens een kosten baten analyse zou worden zoals dat in het bedrijfsleven gedaan wordt.

Genoeg geklaag.

Het sneeuwt hier, de schapen maaien het gras in linie tussen de sneeuwbuien door. De grote kachel staat beneden te ronken, en het is tijd voor een glaasje Corbière en een toostje. L`heure apéro noemen ze dat hier. Gisternacht een torrent geladen, filmpje kijken dus. Het is doodstil buiten, het enige geluid is het knappen van de houtblokken in de oven.

Natuurlijk!

2011-12-17T12:00:00.003+01:00

Natuurlijk, achteraf zeg je dat altijd. Natuurlijk stond Damien op de hit lijst. En natuurlijk hadden we dat wel verwacht. En natuurlijk is dat ook uitgekomen, wat we met zijn allen hadden gedacht. En natuurlijk is het niet zijn schuld dat hij in een achtergesteld gezin geboren werd. En natuurlijk is ie een kansarme jongen. En natuurlijk is dat uiteraard onze schuld. Natuurlijk moet ik aan het collectief schuldgevoel niet meedoen.
Zaken lopen zoals ze gaan. Voor hem is dat immer bergafwaarts, afglijdend naar de laagste sporten van de sociale ladder. Onze schuld uiteraard, ook door mij is ie ontslagen. En `ons` is niet alleen de buitenlandse elite in dit dorp. Ook de staat, de gemeente, overige potentiële werkgevers, zijn ex werkgever, de sociale dienst, zijn omgeving… Kortom, de hele wereld is schuldig aan zijn persoonlijke misère, behalve hijzelf natuurlijk. Werk heeft ie niet meer, en je kunt wel raden hoe Damien aan zijn geld komt, de makkelijkste. Het daar halen waar er veel van is, bij anderen. Natuurlijk zonder enige vorm van tegenprestatie, anders dan gebroken ruiten, opengetrapte deuren, of kapotte huisraad die toch eigenlijk niemand wilde hebben. Snel worden de zo verkregen goederen verhandeld. Daar schijnt hij dan wel weer erg goed in te zijn.
Uiteraard heeft hij de verkeerde vriendjes. Wie kan nu weerstand bieden tegen een gehaaid groepje randfiguren die zo`n naïef persoon als Damien onder handen neemt. Niemand toch? Dan is het ook zijn schuld niet. Natuurlijk niet.

Althans, dat is de essentie van het verhaal dat BP mij gisteravond over Damien ten gehore bracht. Hoeveel en wat je van dit soort verhalen moet geloven bij BP is altijd maar gissen. Vaak is het zaak uit de diverse versies van een verhaal van BP de objectieve waarheid te destilleren. In de hem eigen kleurrijke taal, verhaalt hij in minachtende bewoordingen over Damien, over diens nieuwste escapades, en diverse vorige ervan. Hoe Damien diens leven naar de haaien gooit. Hoewel. Volgens mij heeft Damien genoeg in zijn mars om niet in de goot te belanden. Hij is, net als zijn vader, een charmeur. Een van zijn beste wapens om te overleven. Uiteindelijk redt die jongen het wel, in of buiten de gevangenis. Wat dan ook.

Een treurig verhaal. Eigenlijk ben ik er wel een beetje mee begaan. Ook omdat ik in onze begintijd hier Damien echt een beetje onder mijn hoede heb geprobeerd te nemen. Dat het achteraf een nutteloze oefening bleek te zijn geweest, dat heeft iedereen wel mee gekregen in de blogs van 2009. Nog spreken BP en enkele anderen hun waardering daar over uit als Damien weer eens ter sprake komt. Het was voor mij ook leerzaam, dit eerste en laatste sociaal experiment in LDF. Sindsdien houd ik afstand, stel me niet meer zo open op en kunnen ze me allemaal wat. Ook geldt voor mij: hoe meer je bekend raakt met de franse werk ethos, des te minder enthousiast huur je franse arbeiders of firma`s in.

BP
Er zijn echter nog wat losse eindjes blijven liggen van BP`s laatste klus. Dus hebben het even over de afronding, maar ook over kwalifikaties, of beter diens kwaliteit. Ik weet, een favoriet onderwerp.
En het verwijt gisteravond, van BP zelf, dat ik hem bij de laatste klussen steeds zit op te drijven, en boven op zijn huid zit, leg ik niet zo maar naast me neer. Moet ie de klussen maar minder traineren en saboteren. Waar ie het lef vandaan haalt om met een glimlach rond zijn lippen een snerende opmerking te maken over het open en bloot laten liggen van stroomdraden, schrijf ik maar af op zijn idee dat ie buitenlanders sowieso moet plukken. Dat is de franse wijze monsieur Robat. Dit ontlokt mij een gemene opmerking over zijn manier van buitenlanders op te lichten. En dus reageer ik redelijk cynisch op zijn opmerking over de franse wijze, dat dat complete lulkoek is. Dit, omdat ik staaltjes afwerking heb gezien die mij likkebaardend de auto deden stoppen, en om dat dan bewonderend te gaan staan bekijken. Vertel hem ook dat ik bouwvakkers aan het werk heb gezien die niet de zaak probeerden te stagneren en saboteren zodra de baas zich omdraaide. Ik bied hem terstond aan een rondje langs zijn werk te gaan maken, want hij speelde natuurlijk weer de vermoorde onschuld, en wijs hem op zijn gebrekkige werk van voor mijn 100% toezicht. Allemaal dingen waar ik dan nog eens dunnetjes overheen moet om het naar mijn tevredenheid te krijgen. Vervolgens toon ik hem het werk waar ik wel bovenop zijn neus ben blijven staan, opmerkend dat het blijkbaar wel goed kon zolang ik er maar bij bleef. Waar zou dat toch aan liggen, anders dan opzettelijk de zaak verstieren. Gaat ie terstond alles bagatelliseren en vindt het dan als de gewoonste zaak van de wereld om aan te bieden het op mijn kosten te doen en te maken zoals het hoort. Want als alles zo gehaast en snel moet, dan kan hij toch niet anders dan prutswerk afleveren. Waarop ik hem fijntjes uitleg, en zonder een blad voor de mond te nemen, wat zo mijn observaties ten aanzien van zijn werktempo, methodes en technieken zijn. Tot mijn genoegdoening was ie even sprakeloos. Je zag hem denken: shit hij heeft me door! Vervolgens braakt BP dan weer allerlei smoesjes uit, die ik verder negeer.
Is nu alles slecht wat die knakker doet? Nee hoor, bepaalde dingen gaan prima, ook zonder al te veel toezicht. Voor het overige kun je met BP goed werken als je hem maar voortdurend onder supervisie houdt, maar owee als hij even uit het directe zicht is. Juist dan moet je zijn werk extra controleren. En de laatste keer liet ik hem zijn gepruts ter plekke gewoon over doen.
Vraagt iemand, wordt je daar niet doodmoe van? Ja, best wel. Maar het is mijn persoonlijke overwinning als ik hem heb kunnen dwingen volgens mijn normen te werken, en dingen achter zijn kont op ruimt. Als het resultaat dan ook nog is wat ik er van verwacht had, word ik zelfs blij.

ACTE 9

Je gelooft het of niet, maar het internet en telefonie verhaal is nog niet ten einde. Belt een miep van SFR op. Ze heeft nog wat vragen en of ik daar tijd voor heb. Mijn antwoord is natuurlijk: neen. Maar ze dropt toch ff haar boodschap. SFR eist een bedrag van 45 euries wegens het opzeggen van de lijn. "Nou," zeg ik, "dat staat nergens." "Oh, maar het staat in het contract", klinkt het. Dat zal ik dan even lezen en zal daarop geëigende actie nemen. "Maar u zegt op?" "Ja," zeg ik, "dat heb ik toch al gedaan, of niet soms?" Ineens is het aangetekend versturen van een briefje niet meer nodig, en kan het via gewone post. We gaan langzaam vooruit. Gewoon je er keihard door heen bluffen is een probaat middel tegen dit soort figuren. Afijn, we gaan maandag dat briefje maar eens posten. Als ik me het goed herinner willen ze dat modem terug, maar ja dat ga ik natuurlijk niet op eigen kosten doen. Moet dus nog ff een antwoordnummer zoeken, wat is dat eigenlijk in het frans? De dame klonk behoorlijk kortaf, een beetje ruw eigenlijk. Zoals alle commerciële fransjes doen als ze geld van je willen hebben. Zeg ik expres niet: krijgen. Daarmee stel je ze in het gelijk. En in dit geval is dat echt niet zo.

IN PARIJS

Zit ik in mijn leesstoel, glaasje sap, stukje camembert, boekje. Net uit. Wil ik ff wat over kwijt.

Olivier van Beemen is een jonge freelancer die stukjes schrijft over LDF voor kranten en tijdschriften. Uit dat materiaal putte hij dan weer stof voor zijn boek: In Parijs. Dat heb ik net uit.Nee, het is geen alleraardigst boekje, zoals mensen wel eens plegen te zeggen als ze het eigenlijk willen afkraken en het daar net te goed voor is. Als verhalenbundel, daar had ie meer van kunnen maken. Er is echter iets bijzonders met dit boekje. Eigenlijk kun je het als een soort autobiografie zien, hoe hij in negen jaar of zo, in zijn vak groeit en daarbij zijn mening over Frankrijk, in dit boekje, niet onder stoelen of banken steekt. Dat is eigenlijk bijzonder, hoe bouw je uit losse stukjes een verhaallijn op, vertelt wat over je zelf, is daar redelijk openhartig in, en licht dan ook nog ff de franse politieke cultuur door. Gepaard gaand met wat couleur locale. Leuke mix. Nee, een coherent verhaal, wat je bij een autobiografie verwacht, moet je hier ook niet zoeken. Wat ik wel een beetje bespeurde is, dat een zekere melancholie met een snuifje nostalgie, door de jaren heen langzaam verandert in een beetje een cynische kijk op de franse maatschappij. Ook iets van: dit komt niet goed en gaat nooit goed komen met LDF op deze manier. Hij stelt die zekerheidsstelling cultuur, die de fransjes tot in het belachelijke hebben doorgestrokken, aan de kaak bij het huren van een appartement. De bureaucratie krijgt een veeg, en uiteraard de despoot Sarkozy wordt heel diplomatiek in de kijkert gezet. En toch spreekt er hoop op verbetering uit, op de manier waarop hij verslag doet.
Een goed boek? Nee. Het doet of voelt, gek genoeg, zelfs een klein beetje gedateerd aan. Maar het geeft wel een prima beeld van, en doet je de toestanden in, LDF weer een beetje beter begrijpen. Dat is het wel weer waard. Wel prima leesvoer overigens voor hen die de franse volksaard beter willen leren doorgronden.

updated 20111217

Blazen!

2011-12-16T09:54:00.000+01:00

Zou de storm hier net voorbij scheren, en afbuigen richting het noorden, komt ie met de volle laag over ons heen blazen! Wat een kabaal zeg. De schoorsteenpijp van de kachel, toch een flinke jongen van bijna 50 cm uitwendig, en geschoord met tui lijnen, rammelt behoorlijk.
Net ff de beesten geïnspecteerd. De voddenbalen van schapies liggen rug aan rug in de stal. Stonden hoopvol meteen op toen ik de deur opendeed, en drongen tegen me aan voor brokkies. Mario mekkert angstig, de rest geeft verders geen kik. Beesten voelen over het algemeen haarfijn het noodweer aan.
De code is oranje. Dat wil zeggen: als je niet echt weg moet blijf dan thuis. Eigenlijk zou ik vandaag een nieuwe zak brokkies moeten halen, maar dat doe ik dan morgen wel. Gewoon te link om zo met die windgevoelige Caddy over de weg te zeulen.
Het is natuurlijk ook slechts een kwestie van tijd voordat de hoosbuien arriveren, en dus de stroom uit gaat vallen en of het internet en of de telefoon. Vaste prik. Net een ontwikkelingsland dus. Nu zie ik wel dat steeds meer stroomkabels de grond in gewerkt worden, maar dat is meer tussen de dorpen en steden in. Dat is natuurlijk een enorme vooruitgang. In de dorpen zelf loopt al die meuk nog steeds boven de grond. Bij een beetje heftige regenbui of storm gaat de zaak dan plat. Elke maand valt in de herfst en winter de stroom zonder duidelijke oorzaak wel een of twee keer uit. En dat het internet er nu nog niet uit ligt mag dan ook een klein mirakel heten.

Het is nu bijna 10 uur en de wind lijkt wel iets te gaan liggen. Geen bijzondere schade te zien aan huis of land.
Komen we er toch nog genadig vanaf. Want vorig jaar lag nog het halve bos op de binnenwegen. Op een van mijn ritten over een smal bosweggetje, lagen dan ook uiteraard een paar bomen dwars over de weg. Daar verbaasde ik me niet over, onbewust hou je daar toch wel rekening mee na die heftige oktober storm. Dus reed ik sowieso niet al te hard. Het werd in het pikke donker wel ff een dikke kilometer achteruit rijden. Keren kon je niet met die greppels aan weerszijden. Uiteindelijk werd het dan toch mogelijk om via Bains-les-Bains naar huis te knarren. Linke soep natuurlijk, dat achteruit het bos uit zien te komen. Want fransjes rijden behoorlijk fors over die bospaadjes. Net als ik trouwens begin te doen, je past je een beetje aan hè.

WASMACHINE

Al een paar dagen ben ik met de wasmachine aan het klooien. Ergens zit er iets in een van de afvoersegmenten waardoor de sensoren op hol slaan. Daardoor kan de was niet meer uit de machine gehaald worden omdat de deur dan geblokkeerd wordt. Het lijkt wel of het `iets`steeds verder het systeem inkruipt. Heb het verhaal nu al drie keer uit elkaar gehaald, iedere keer vind ik wat en denk dat dat het dan moet zijn. Drie keer de machine opnieuw in elkaar gezet, drie keer gestart, maar die deur wil maar niet meer opengaan. Beveiliging noemen ze dat. Iedere keer krijg ik dan weer een andere foutmelding. Die zoek je dan op, op het internet, en blijkt de storing weer een stukje verderop te zitten. Vandaag de zaak dan maar eens fundamenteel aanpakken door het hele afvoersysteem bloot te leggen. Kijken wat dat oplevert. Hopelijk houd ik dan geen schroefje over ;=) Voordeel is wel dat je de handel steeds sneller uit en in elkaar begint te krijgen. Volgens mij is er namelijk niet echt iets kapot. Het zal wel wel een schroefje zijn dat door het filter geglipt is en nu ergens zit waar het niet hoort.

Update 17:00

BLAZEN 2
De storm is gaan liggen, de wind is gedraaid en staat nu pal op de glazen pui van ons appartement. En dat merk je aan het fluiten door de ventilatie spleten. De temperatuur buiten is ineens 5-6 graden gedaald, en zal nog wel iets meer dalen vannacht. Een normaal verschijnsel volgens Météo France na zo`n storm. Hoor ik toch iets langs de dakpannen naar beneden ratelen, en kijk naar buiten om te zien wat dat is. Een brok cement. Hm, dat moet Frerik maar even komen controleren en zo nodig repareren. En ziet! Ineens strak blauwe lucht. Al geen dagen meer gezien. De schapen zijn enthousiast aan het maaien geslagen, en ik zie bij de buurman in de wei vette plassen water liggen. Dat wordt een modderpoel als de koeien weer naar buiten gaan. De lol van de mooie blauwe lucht is echter al weer snel voorbij. Vlak boven de horizont hangt een nieuwe inktzwarte depressie die dreigend aan komt rollen. Wat een weer! Tien minuten later is het ineens nacht. Je hoort de wind, met zo`n laag zoevend geluid, door de kale bomen waaien. Onheilspellend om te horen vind ik dat altijd. Bùùùùù.

Maar, er is nog steeds stroom en internet, het leven voor een loeiende open haard is dan toch nog wel goed vol te houden.

Honk

2011-12-13T22:03:00.001+01:00

Zo weer terug op mijn honk. De afgelopen week was een groot feest van koken en proeven. Heerlijk zo mijn lief te verwennen met anders dan anders gerechten. Ha, bien sûr schudt ze af en toe haar wijze hoofd als ze mij ziet koken. Klassiek als zij is opgeleid: meten, wegen, recepten van papier volgend… om mij dan dingen in de pan te zien mikken. Haar goedbedoelde commentaar op de achtergrond, met handen die jeuken om in te grijpen. Ze heeft zich bovenmenselijk beheerst. Zelf ga ik nu eenmaal op mijn gevoel, neus en smaakpapillen af. Laat af en toe per ongeluk, soms express, ingrediënten weg uit een recept. Gewoon om te zien waar dat in resulteert. Dit is voor mij een grote, lekkere, ontdekkingreis. Lekker kliederen in de keuken, als een kleine jongen, met smaken en geuren spelend. Gewoon om te zien wat er uit komt. Meestal is het prima te eten en heel af en toe merk ik aan Fannie`s subtiele signalen dat het niet te pruimen is.
Of, dat deze nieuwe onverwachte combinatie toch niet zo slecht was. Als een kind in een zandbak bestudeer ik deze nieuwe kookwereld om mij heen. Nee, in mijn beleving althans, het is geen willekeurig bij elkaar fietsen van ingrediënten. Voor een toekijker lijkt het dat wel. Voordat ik aan iets nieuws begin is daar op gestudeerd. Heb ik op internet zitten spitten, joetjoep filmpjes bekeken, of uitzendingen van koks en kookwedstrijden gezien. Zelfs in kookboeken zitten snuffelen. Ja, ja, ik val bijna van mijn geloof af zou je zeggen. Dus helemaal willekeurig is het ook weer niet. Meestal vind ik dat maar niets wat die TV koks in elkaar flansen. Oh ja, wat die kandidaten in de wedstrijden maken ziet er altijd erg mooi uit. Zal ongetwijfeld zeer lekker zijn, voorzien van subtiele smaken en geuren. De genodigde gasten zijn altijd zeer onder de indruk van de koke-rij-en van de finalisten. Maar op de meeste gezichten zie je niet die uitdrukking van: ohhh wat is dit lekkerrrr! Gewoon omdat het een te ver van hun bed show is. Haute cuisine is voor gourmands, fijnproevers, die in gerechten dingen proeven waarvan u en ik niet eens het bestaan weten, laat staan te benoemen. Mijn type keuken is meer die van de cuisine bourgoise, de burger keuken. Eenvoudige kost, maar wel lekker. Gerechten die mensen aanspreken, hun grootmoeder kookte, of gerechten die ze zelf graag zouden willen koken thuis, maar er niet aan toekomen om dat te doen. Zo drukte een van onze gasten dat laatst zeer treffend uit. Liflafjes, zoals dat in mooi nederlands heet, of eten op een lepel serveren, ligt niet zo op mijn weg. Een Boeuf Bourguignon, of Beef Wellington, dat past beter bij mij.
Of zoals onlangs een oud gast zich aanmeldde met een suggestie voor een diner. Konijn (nu in het seizoen), salade van geraspte wortels, en aardappels gratinee uit de oven. Kijk, dat vind ik dan weer een uitdaging om er iets aparts van te maken, door er een onverwachte draai er aan te geven. Geweldig vind ik dat, een gast die vraagt om dingen die hij of zij lekker vindt. Eenvoudig eten, met een Le Mouton Qui Rit draai eraan.

KLUSSEN
Als ik in NL ben zijn er altijd van die dingen die `gerepareerd` moeten worden. Vaste prik, en meestal voor een handigerd ook eenvoudig te doen. Vind ik fijn, beetje klussen. Als je dan weer richting LDF knart, werkt alles weer.
Ook zoiets, vloeren in de was zetten. Lekker op je knietjes en een oude lap met heftig geurende was het parket inwrijven. Bedwelmend, en het hele huis stinkt er dan naar. Een geur uit mijn jeugd die me bijgebleven is als de gangen en kamers nieuw in de was stonden. Dan mochten we een paar uur niet binnen komen op straffe des doods, omdat we dan al dat poets- en wrijfwerk met onze vuile schoenen weer teniet deden.
Tuurlijk zijn er ook minder leuke dingen, administratie, belastingen, bankzaken, betalingen - wie heeft daar nu zin in. Typische klussen die ik steeds voor me uit schuif.
In het huis zit ook een raam dat eigenlijk altijd een storingsgevoelig element is geweest. Leuk om te zien, was zelfs een verkoop kreet toen we het huis kochten: American Garden Window heette het. Werd er pas later over verteld dat het oorspronkelijk ontwerp heftig was aangepast. Mocht de pret niet drukken. Ineens heetten die rijtjeshuizen: Amerikaanse villa`s. Dat die dingen bouwkundig een crime waren is duidelijk, veel te laat opgeleverd. Bij bijna alle huizen uit die serie zit er vocht tussen de beglazing van de garden window. Die dingen zijn een kou of tocht gat van de eerste orde Op het rijtje huizen hebben een drietal eigenaren het "garden window" al laten vervangen door een normaal raam. Wij hadden een paar jaar geleden een soort voorzet raam ervoor geplaatst, wat al behoorlijk hielp. Nu gaan we de "garden window" fundamenteel vervangen door een gewoon raam met echt dubbelglas. Opzouten met dat koude gat. Het laten vervangen van het glas is waarschijnlijk net zo duur als een totaal nieuw raam, hebben we bedacht. Fannie had al een model raam gezien bij een van de huizen, die het beste bij de stijl van het huis paste. Dus wij er op af, bleek dat speciaal maatwerk te zijn. Maar we zouden de tekeningen krijgen en hoeveel dat gekost had. Nu hebben we goede ervaringen met Uijen glashandel, dus die maar eens om een offerte gevraagd. Zien we wel weer hoe dat gaat. En ja, je blijft aan de gang met een huis. Er gaat altijd wel iets kapot of je wilt het verbeteren. Een voortdurend nooit eindigend verhaal. Dat is ook niet erg, uiteindelijk wordt het huis dan precies zoals jij het wilt hebben.

LUIK

Op de terugweg naar LDF rij ik altijd via Luik. Je kunt dan kiezen om TomTom te volgen, dwars door de stad heen. Of je kiest voor de rondweg die door de tunnels gaat. Tunnels die wel op de kaart van TomTom staan maar op de een of andere manier nooit door dat apparaat worden aangegeven als snelste route. Vandaag wilde ik maar eens door de stad rijden, gewoon voor de afwisseling. Op het moment voor de splitsing kies ik toch maar voor de tunnels, ben moe, wil naar huis. Dat ik redelijk veel ambulances met lichten aan voorbij zie rijden schrijf ik toe aan het gladde stormachtige weer. Zal wel weer een ongeluk zijn geweest of zo.
Op zoek naar een storingsvrije zender klinkt het ineens over de radio van schietpartij, granaten en doden. Allemachtig, weer zo`n randdebiel die de druk van de moderne maatschappij niet aan kon, denk je dan. Maar goed dat het de tunnels werden anders had de stad volledig dicht gezeten, besefte ik. Realiserend dat het waarschijnlijk gebeurde terwijl ik Luik voorbij reed. Pas `s avonds op het journaal hoor je het aantal doden en gewonden. Ernstige tekenen van het huidige tijdsgewricht.
Er komen steeds meer idioten die met geweren en pistolen aan het moorden gaan, merkt Fannie op, als we dit bespreken. Persoonlijk houd ik het op het breken van iemands geest, amok maken is dan het resultaat. De een springt voor een trein, de ander spuit zich dood, en af en toe heb je dan zoiets. Vind dit nu vaker plaats de laatste tijd? Of is het dat er steeds meer, en sneller dan eerst, ruchtbaarheid aan wordt gegeven. Niet te vergeten de sensatiepers die er als jakhalzen bovenop springen en de zaken iets smeuïger brengen dan nodig. En copy cat gedrag, of ideeën die mensen opdoen bij clubs, spelletjes en films. Realiteitsvervaging heb ik wel eens gelezen, horizont- of bewustzijnsvernauwing ook van die mooie woorden. Drugs en drank, ook factoren die hierbij wel eens spelen. Dat mensen gewoon labiel worden onder druk van onze hectische maatschappij en dat daardoor remmingen wegvallen, wordt weggepoetst. Hoor je niemand over dat die druk te hoog wordt. Laat staan dat het als een probleem wordt ervaren. We moeten daar maar tegen kunnen. Het wordt tijd dat de mensen leren zich te wapenen tegen die druk. Maar dat is natuurlijk nog veel te ver gegrepen.

CHECK
Vandaag even een ronde gemaakt over het land en de dieren geïnspecteerd. Wat zijn die luchten zwart zeg! Het waait nog steeds stevig.

Mario lijkt zich prima te handhaven. Bij de diverse buikjes van de schapen zie je al verdachte rondingen. Prima werk van Dram. Of de jongsten ook drachtig zijn zal pas laat in de winter duidelijk worden. Voor vanavond de schapenstal maar opengooien, het weer is wel erg guur. Her en der liggen weggewaaide potjes en afval in het gras. Dat moet hier flink te keer zijn gegaan de afgelopen week. De wei is kleddernat en de eerste plassen beginnen zicht al weer te vormen op de lager gelegen stukken land. Dat wordt dikke pret in de winter.
De solarfarm heeft zich ook prima gedragen, in het atelier is het een paar graden warmer dan erbuiten. En het voelt niet klam aan. Dat geeft de burger moed.

updated: 20111215

Recepten

2011-12-11T21:26:00.001+01:00

Het aantal nieuwe recepten breidt zich uit. Het nieuwste experiment is een soort van Beef Wellington. Vlees in een deegjasje, maar dan anders.

BEEF WELLINGTON
OK, deze is wat bewerkelijker dan mijn normale recepten. En het is ook een beetje geklieder. Moeilijk? Totaal niet. Het vraagt gewoon iets meer tijd.

Je begint met een soort van marmelade te maken van twee geschilde kleine sinaasappels, snuifje nootmuskaat, 6 volle eetllepels rietsuiker, 150cc water. Inkoken op hoog vuur, goed roeren, totdat het sap nog net van de pollepel afdruipt. Als de zaak te dik wordt, gewoon en beetje water toevoegen. Vuur uit.
Snij nu een varkenshaasje (250gr = 2 pers.) aan gort, zodat het eigenlijk een soort bieflap wordt. Bak die aan met peper, zout, grof gesneden knoflook. Je kunt ook kip filet nemen.
Rol een rechthoekig stuk pie deeg uit, leg in het midden twee schijven van de versuikerde sinaasappel, daar bovenop het voor-gebraden vlees, en dan nog eens twee schijven sinaasappel er boven op. Dan vouw je daar het jasje van deeg omheen. Afwerken met wat eigeel of sap van de marmelade en/of wat melk.
Drie kwartier (max) in de oven bij 175°C of totdat het pakketje lichtbruin is.

Eigenlijk heel eenvoudig te maken. Het pie deeg kun je kant en klaar kopen. Ik maakte het zelf van boter, meel, zout, en een beetje water. Dat is het leuke van dit soort experimenten, je maakt alles zelf van de basis ingrediënten. Weet je tenminste zeker wat er inzit, geen verrassingen dus. Later, als je zoiets in productie neemt, kun je altijd nog naar kant en klare producten gaan uitkijken. En die zijn uiteraard ruim voorhanden.

Bij het uitserveren leg je er nog wat marmelade bovenop en klaar. Gewoon een plaatje.

Beef Wellington à la Le Mouton Qui Rit

De hele keuken ruikt heel ouderwets naar marmelade, bijna kerst. Classic FM via het internet reutelt kerstmuziek. Een oer ouderwetse sfeer zo. Glaasje Bordeaux supérieur erbij, en het lijkt wel feest! Overigens dat jaar 2009 lijkt voor wijnen een uitstekend jaar geweest te zijn.

Opengesneden ziet het verhaal er van binnen zo uit.

"Beef Wellington" open

Het zachte vlees omhuld door een mantel van pie deeg. De smaak van de sinaasappel is heel subtiel aanwezig in het vlees. Je kunt van de marmelade ook nog een soort saus maken en erbij serveren. Garneren met een schijfje verse sinaasappel lijkt ook wel een goeie, maar dan moet je denk ik een paar schijfjes achterhouden bij het maken van de marmelade.

Oja, hoeveelheden, en zo:

Pie deeg: zie deeg voor hartige taart in aller hande kookboeken. Of haal gewoon bij de supermarkt op de hoek een pakje diepvries. Pas het oppervlakte voor je "enveloppe" aan naar de grootte van het vlees.
Marmelade, bij voorkeur niet uit een potje. Daar zit van alles in, ook citroenzuur, en dat laatste wil je absoluut niet hebben. De truc is juist dat de oplossing een heel klein beetje gekarameliseerd is, dat geeft een pittiger smaak, en past ook beter bij het vlees.
Reken op ongeveer 150 gram ongebakken vlees pp, dat zou je minder kunnen maken, afhankelijk van je honger of portemonnee. Samen met het deeg ligt dit gerecht best wel zwaar op de maag.
Bij gebruik van kip zou je rekening met de hoeveelheid toegevoegde schijfjes marmelade kunnen houden omdat de sinaasappelsmaak anders al snel meer dan nodig overheerst. Kalkoen lijkt ook een goede oplossing, dat vlees is iets minder mals dan kip.

Het verder uitgewerkte recept komt een dezer dagen wel in ons kookboek op LeMoutonQuiRit te staan.

GELAKTE KIP

Versie twee. Eerst gebakken in de oven bij 200 graden totdat het vet onder het velletje weg was. Kip uit de oven gehaald, velletje open gesneden en naar de zijkant geklapt, daarna het vlees ingesmeerd (gelakt) met de appelstroop dressing. Als de coating opdroogt, het lakken herhalen totdat de zaak donkerbruin is.

Gelakte kip V2

De smaak van de appelstroop is ook bij deze V2 versie niet door en door in het vlees getrokken. Wellicht moet je het vlees in een wat diepere braadslee of ovenschaal bakken zodat het uitgelekte vocht, dat natuurlijk van de appelstroop verzadigd is, er ook nog in kan trekken. Een V3 gaat zeker op stapel gezet worden. Totdat het verhaal perfect is.

updated 20111212

Europa

2011-12-10T15:03:00.001+01:00

Dit gaat je verstand te boven. De afgelopen dagen volgde ik met verbijstering hetgeen zich in Brussel afspeelde. Niet normaal meer, is het enige wat ik er van kan zeggen. Gnuivend van plezier staan de uitvreters (ref: Nescio) breed uit te meten dat ze het misbaksel (ref: Jeroen Bos) Cameron buitenspel hebben weten te zetten. Hebben ze niets beters te doen dan?
Dat zo`n figuur het überhaupt in zijn kop haalde om van te voren al aan te kondigen wijzigingen te gaan torpederen, is natuurlijk getuigen van een kortzichtigheid die zijn weerga in de Europese geschiedenis niet kent. Zo`n dwaas zou je eigenlijk meteen in een dwangbuis moeten stoppen en afvoeren naar een mooi rustig plekje ergens in Siberië waar er door dat soort rand debielen geen kwaad kan worden aangericht. Geef de man een bijl om te hakken, doet ie alsnog wat nuttigs. Andere misbaksels roeptoeterden dat er bij het teloor gaan van de Euro oorlog zou komen. Hoezo oorlog? Waar haalden ze die waanzin vandaan?
Je treurlacht je te barsten bij het zien en horen van die clowns. Beseffen ze eigenlijk wel wat er buiten hun ivoren torentjes gebeurd ? Mijn overtuiging is dat dat niet het geval is.
Uiteraard zetten ze allemaal een grote bek op over hoe een ander het allemaal moet doen. Over het belang van ons, de burgers, hoor je geen der uitvreters wat roepen. En ook is het veel belangrijker tijd in te ruimen voor een statie foto dan de handjes te laten wapperen.
Het is immers belangrijker om te ontkennen dat er armoede is. Tsja, als je je kop in het zand steekt dan schijnt de zon ook niet, toch? Waarom bestaan er dan voedselbanken? Vraag je je af. Voor de gourmands zeker, die met de kerst net dat blikje kaviaar te kort komen, of nog net ff een Chateau Neuf du Pape uit 1976 kunnen scoren? Het is ook veel belangrijker om te kunnen roepen dat er niets aan de hand is terwijl in NL bijvoorbeeld tussen de 7 en 11% van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Een beetje afhankelijk van hoe je dat dan definieert of welke bron je raadpleegt. Kijk hier of hier voor vergelijkende info. Het is toch om je ogen uit de kop te schamen dat er überhaupt voedselbanken bestaan in NL. Van Fannie`s studenten uit Afrika, Azië, of Zuid-Amerika vallen de kaken open. En spreken zij hun uiterste verbazing uit dat in zo`n rijk land als het onze voedselbanken nodig zijn. Heeft Nederland een probleem? Jazeker. Doen ze er wat aan? Nee, da's zeker.

ANTWOORD
Nou zegt er een jij hebt toch altijd een antwoord klaar? OK, hier dan, heel kort, uit de losse hand:

Breng het aantal ministeries terug tot 5,
Aantal leden van de 2e kamer tot 75, eerste kamer 15 leden. En geen auto's met chauffeurs meer, leger en politie een orgaan, geen commissarissen vd koningin of raad van state,
Ministers en kamerleden afzetbaar, ambtenaren zijn aan te klagen en te veroordelen etc.
Deel NL op in drie regios, bestuurd door een direct verkiesbare regioraad, burgemeesters ook verkiesbaar.
Ook de premier wordt gekozen
Wie is gekozen is ook afzetbaar, simpel.
Geef elke regio één rijksmuseum, universiteit, orkest, dierentuin enz.
Openbaar vervoer, gezondheidszorg en energie worden weer staatsbedrijven met regels en procedures als bij gewone bedrijven (verantwoordelijken kunnen dus voor de rechter terecht komen te staan)
Schaf al die provinciale staten, deelraden, adviescommissies, of hoe dat ook moge heten af.
Dun al de nog resterende overheids organen uit tot hoogstens 20% van het bestaande
Een flat rate belastingen van 32% lijkt me handig, scheelt een hoop gedoe en papier schuiven
Schaf 66% van alle regels af = minder werk = minder ambtenaren en veel eenvoudiger te automatiseren
Schaf alle subsidies af, de rest is immers bij de wet geregeld
Al dat anti terrorisme gedoe, terstond afschaffen, maakt sowieso inbreuk op onze privacy en is alleen maar bangmakerij. Scheelt weer een hoop organen en duizenden regeltjes en wetjes waarvan eigenlijk niemand weet dat ze bestaan ;=( Hoezo NL is het land waar het meest wordt afgeluisterd?

En zo kan ik nog wel even door gaan. En geen ge-Godwin of Wilders gekakel nu. Want die laatste is ook alleen maar uit op macht en vult zijn zakken net zo goed als al die andere clowns in de politiek. Alhoewel het veel leuker is om naar hem te luisteren dan naar die andere onderuitgezakte uitvreters. Hij zegt nu waar zij het zelf later ook over gaan hebben, maar eerst wordt de man ge-Godwin-ned. Wat is nieuw.

APPELSTROOP

Edoch, de kerst is bijna daar, dus wat leukers. Vandaag had ik zin in een experimentje. En ik had wat te bewijzen, al is het maar voor mijzelf. Ik wilde simpelweg weten of het maken van appelstroop inderdaad zo eenvoudig was, of niet. Het antwoord is: Ja. Je moet er wel wat ervaring mee opdoen en ook een Brix meter hebben om een consistent product te kunnen maken. Maar het proces is heel eenvoudig.

Men neme een pak appelsap, en koke dat op hoog vuur tot minstens de helft in. Dan kunnen er ingrediënten als melasse (ook ingedikt) en citroensap toegevoegd worden. Hoeveel ga ik verder uitzoeken. Voor melasse kun je natuurlijk ook iets als een suikerriet oplossing nemen, ik nam een paar flinke scheuten keukenstroop. Is volgens mij ook wel goed. De oplossing verder inkoken tot de zaak voldoende dik is, moet stroperig zijn. Een druppeltje op een koude schotel mag niet meer vloeien. Het toevoegen van citroensap bepaalt ook de hoeveelheid suiker die je kunt toevoegen.
Rinse appestroop heeft een concentratie van 55% suiker. Uiteraard werd de handel net iets te dik, daarom een paar scheutjes appelsap toegevoegd. Het eindresultaat smaakte echt naar appelstroop. Een beetje zurig nog. Maar als eerste 'poging' zeker geslaagd. Fannie zegt dat de troebele soort appelsap waarschijnlijk beter is voor het indikken omdat daar meer pectine inzit. Pectine werkt als gelatine = opstijven. Meekoken van appelschillen is misschien een optie? Maar ja dan is het weer een crime om die eruit te vissen. Afijn meer dan genoeg ruimte om nog van hartelust verder te experimenteren.

zelfgemaakte appelstroop

Van 1.5 liter krijg je ongeveer 200cc appelstroop. Een paar uur koken en hop klaar is uw kunstgebit. Dus als je er echt om verlegen zit...

Vannacht via internet toch maar een Brixmeter besteld, want dat druppelen op een koud bord is me te onnauwkeurig. En het gerecht - gelakte kip - waarvoor deze oefening is gedaan, blijft vast en zeker op het menu staan. Die crèpes ook.

updated 20111212

Chippie

2011-12-07T09:54:00.001+01:00

BIOS

Chippie is de opvolger van BIOS. Uiteraard een totaal andere kat. Dommer vooral. Geen V2 te noemen van BIOS V1. Waar Bios voor ging liggen maakt Chippie behoorlijk onrustig. Zoals vanochtend. Ineens had ik zin in wat audio geweld, heb het pakketje Piano Werke van Bach uit de kast getrokken, de fiveshooter CD drive geladen met 5 CD-tjes, het volume vlakbij de pijngrens en ging achterover in mijn leesstoel leunen. PC op mijn schoot om de nieuwe smoel van de LeMoutonQuiRit site te gaan ontwerpen. [een probeerseltje, of deze] Zie ik Chippie`s oren heen en weer flapperen op de kadans van de muziek. Loopt ie onrustig heen en weer, springt boven op mijn stoel en kijkt me vervolgens aan met een getergde blik. Zo van "waz dat nou weer baasie?" Uiteraard is dat een stukje `hinein interpretieren` van de bovenste plank, maar toch voelde Chippie zich niet echt op zijn gemak. Beetje schrikachtig kijkt ie naar de speakers. Vreemd geluid natuurlijk, voor hem is het voor eerst sinds maanden dat ie dit muzikaal geweld om zijn oren krijgt. Na een stijf halfuurtje is poesbeest gekalmeerd en gaat op zijn kussen liggen. Maar bij ieder crescendo komt dat koppie weer ff omhoog. Bios vond het heerlijk om naar de muziek te luisteren en zijn laatste winter hebben we lange avonden doorgebracht met grootheden als Chopin, Debussy, Mozart, Beethoven, om de bekendsten maar te noemen. Heerlijk, Bios boven op mijn buik knorrend, boekje erbij, glaasje sap. En het was maar al te vaak dat we samen zo in slaap vielen in die donkere dagen. Chippie is een stuk meer gewone poes. Bij lange na niet zo aanhankelijk als Bios. En bij lange na niet zo slim als die oude rakker. Chippie is wel een betere jager, plukt uit volle vlucht een zwaluw uit de lucht. Bios was volgens mij behoorlijk bijziend en knalde ook vaak tegen dingen aan. Gewoon grappig. Chippie rent als een doldrieste door het huis, zonder zich ook maar ergens aan te stoten. Naja, het huis is groot genoeg dat ie de spurt erin kan zetten.

Bios met Chippie

Toen Chippie en Bios met elkaar kennis maakten was dat geen vriendschap op het eerste gezicht. Op de een of andere manier veranderde Chippie wel heel snel van houding. Bios was aan het sterven. Als je dan zag hoe Chippie daarna Bios benaderde was het gewoon vertederend om te zien. Zoveel respect - sort of - ineens.

GEK
Soms vraag je je af of katten niet gewoon getikt zijn, lijp, krankjorem, of mesjoche. Mensen zien namelijk veel meer in katten dan redelijkerwijze aangenomen kan worden als eigenschap van zo`n beest. Zeker, katten manipuleren mensen voor 100.000%. Beginnen vervelend te doen, precies dat wat je ergert, om hun zin te krijgen. Gaan mauwen om brokkies, draaien om je benen heen om meer, veel meer. En dat is niet omdat ze je iets te vertellen hebben maar gewoon een truuk. Als ik om de baas zijn benen draai dan krijg ik te eten, anders houd ik er niet mee op. Blijf ik mauwen, dan gooit ie me naar buiten. Ga ik krabben aan een stoel krijg ik een haal. Zet ik mijn nagels in zijn broek krijg ik een tik, dus dat maar liever niet. Spring ik op het aanrecht, dan is het grote auw en krijg ik een doodsklap. Kruip ik in de kooi bij de papagaai om nu precies dat ene lekkere kippenbotje van Floppie te snaaien, en de baas is dichtbij genoeg, idem AUW. Auw en niet doen ligt dan ook erg dicht bij elkaar voor Chippie. Bij Bios hielp het stemverheffen alleen al, bij Chippie is dat beslist onvoldoende.

Het blijft wel merkwaardig om een zwart katmonster te zien ronddarren in een kleine vogelkooi, met een papagaai erin die dat als de gewoonste zaak van de wereld ziet en geen kik geeft. Sterker nog, eentje die zeer belangstellend kijkt naar wat dat zwarte ding nou in de kooi moet. Dan de baas of bazin die als de ratten zo snel het zwarte kreng weer uit de kooi willen hebben. Onnatuurlijk zoiets. Een kat die alleen maar op de kippenbotjes uit is, en een Floppie die belangstellend toekijkt. Floppie die bij iedere vreemde kat begint te grollen en grauwen, en dit geval gewoon in zijn kooi de botjes laat pikken. Bizar, toch?

Gek of niet gek. Als je kat roept om te eten en je rammelt wat met iets, komt ie. Sluit je de zaak af voor de nacht en hij glipt naar buiten, denk dan niet dat ie naar binnen komt als je hem roept. De deur gaat niet meer open en Chip moet dan maar in de hooiberg gaan slapen. In alle andere gevallen dat je bewust iets wil van kat, negeert een gemiddelde kat je. Kijkt dwars door je heen. Alsof je dan ineens niet bestaat. Is zoiets dan zich bewust van de interactie van mens, kat? Denk het niet. Instinct leidt het kippenbrein van kat. Eten, oja, daarvoor moet je bij de baas zijn. Voor de rest word je volkomen genegeerd. Net alsof het kattenbrein zich dan in een andere modus schakelt. Voor mij zijn katten dan ook geschift.
Volgens Fannie is Chip nog te jong om zich te kunnen concentreren op onze uitingen om hem dingen niet of juist wel te laten doen. Een educatieve tik is dan soms de enige oplossing om hem dingen af te leren.

updated: 20111210

Grillig

2011-12-05T07:59:00.001+01:00

Het is grillig weer. Zware windstoten en een boel regen. Guur, de regen klettert tegen de ramen, klinkt als hagel. Echt weer om voor de haard te blijven hangen. Denk dat het nu tijd wordt de stal voor de schapen op orde te gaan maken zodat ze vanaf de kerst kunnen schuilen tegen het ergste weer. Mario (brother) zal zich dan moeten afvinden met de rest van de kudde en zich toch maar gaan gedragen in de stal. Hoewel sinds de andere helft is afgeslacht lijken de verhoudingen iets anders te liggen. Komt de geit ook dichter in de buurt bij de schapies en lijken ze elkaar beter te verdragen. We zien wel, als er mot van komt moet Mario het veld maar ruimen. Vraag me af hoe geiten goulash zal smaken ;=( Tuurlijk, hou hem liever voor het knagen van het onkruid, maar er moet geen gedoe van komen.

De wegen in het dorp zien er weer eens groen en grijs uit van de modder en de koeienstront. Maar goed dat de regen de straten een beetje schoon houdt. Jawel hoor! Het is weer "airwick stront spray" tijd. Als er een mestwagen langs rijdt meurt het als een abattoir dat in geen vijf jaar is schoongemaakt. Wat krijgen die beesten te eten dat hun stront zo stinkt, vraag ik me iedere keer weer af.
Nou ja NL is niet beter, het verschil is echter, daar stinkt het de hele tijd. Krijg je al prikkelhoest als je net voorbij Maastricht bent. Daarna beginnen je ogen te prikken en te tranen. Na een paar dagen ben je dat wel weer kwijt, maar toch.
Dan liever maar dit. De airwick stront spray die na een paar minuten door de wind weer weg is gewaaid.

GASTEN

Hadden we een boeking voor de kerstweek, dan weer niet, dan weer gasten alleen voor de oudjaarsnacht en toen voor de paar dagen daaromheen. Heel wisselvallig. De kerstperiode zelf is dus weer vrijgevallen. Ook niet verkeerd, beter is natuurlijk de hele kerst periode te verhuren, het is niet anders. Fannie en ik hebben bedacht dat als een soort last minute boeking aan te bieden. Zie site lemoutonquirit voor meer bijzonderheden.
Ook kregen we deze week al de eerste boeking voor 2012 binnen. Da`s natuurlijk erg tof. Vooral omdat we de lat volgend jaar iets hoger willen leggen voor het aantal boekingen.

CUISINE

poulet à sirop de pommes

Uiteraard ben ik al bezig nieuwe recepten te ontwikkelen voor het komend seizoen. Een daarvan is reeds uitgeprobeerd op gasten, en het lijkt een hit te worden. Uiteraard moet er nog een beetje aan gesleuteld worden. Zou het 9e wereldwonder zijn als zoiets meteen perfect was. Tipje van de sluier? We kennen geen keukengeheimen. Het uitgebreide recept komt over een paar dagen HIER te staan.
Het is kippenpoot gelakt met appelstroop. Appelstroop?! Ja appelstroop. Hoe kom je nu in LDF aan appelstroop? Nou, mee laten brengen door mensen die hierheen komen, bijvoorbeeld.

Voor het gemak ook even uitgezocht hoe je het zelf kunt maken. Dat blijkt de eenvoud zelve. Men neme een paar liter appelsap en kookt dat in. Blijven roeren, tijdens het proces schijnt het licht te caramelliseren. Dat op zich is geen probleem. Indikken tot een Brix getal van rond de 72. In de fabriek wordt er melasse aan toegevoegd, zal dan wel sneller klaar zijn of zo. In je eigen keuken heb je natuurlijk veel meer tijd dan in een fabriek waar `time = money` het proces dicteert. Bovendien smaakt het dan anders. In een koperen pan zou het dan weer beter gaan dan in een RVS pannetje, ik hou jullie op de hoogte. HIER een docje hoe de appelstroop fabrieksmatig wordt gemaakt - ga naar pagina 24 Zou je in plaats van melasse ook suikerstroop kunnen toevoegen? Afijn als de appels weer van de bomen vallen is het tijd om appelstroop te gaan maken. Je schijnt het goedje in wekflessen 2 jaar te kunnen bewaren, voorraad aanleggen heeft dus zin. Want de gasten zijn ook gek op appelstroop bij de crêpes.

Communicado

2011-12-01T10:46:00.001+01:00

ACTE 7

Elke dag zoek ik contact met Orange. Uiteraard kom je dan, via welke route dan ook, uit op de chatbox. Goed, je krijgt dan wel iedere keer een nieuwe url (link), toch zie je dezelfde namen verschijnen. Charlotte is de ergste, en doet de naam ZOMBIE eer aan. Zeer bedreven in het negeren van opmerkingen van de klant: ik ben een nieuwe klant en heb nog nooit telefonie bij Orange gehad. Het is een administratieve handeling, geen technische storing. Bij Charlotte ging er uiteindelijk op een lichtjaar afstand een belletje rinkelen. Uiteraard het verkeerde belletje. Er moest en zou dan ook een afspraak met een Expert Technique gemaakt worden. Allemachtig! Je kon intikken wat je wilde, argumenten geven, verwijzen naar het contract (48hrs), het hielp allemaal niks. Het voordeel was wel weer een gratis halfuurtje oefenen in het schrijven van Frans. Komt niet zo vaak voor, redeneer ik. Dus vraag niet hoe het kan maar profiteer er van. Toch maar een beetje oprekken die chat, dacht ik, behoorlijk leerzaam.

De leconjugation (vervoegingen) site van le Figaro hielp hier weer geweldig. Gelukkig stond de zombie toe dat ik mijn tijd nam het een en ander in elkaar te flansen. Frans is een taal waar je op 15, jawel VIJFTIEN, manieren een werkwoord kunt vervormen, daar moet je dus mee oppassen. En dan zijn er nog 7 vervoegingen die je ook nog in een of ander zinsverband mag gebruiken. Geen wonder dat je daar als 'Ollander` helemaal niets van bakt.

Schijnbaar kwam de boodschap op de een of andere manier over. Of ook niet. Processen kruisen zich in een grote organisatie nu eenmaal makkelijk. OK, ik maak hierbij misbruik van mijn kennis hoe de processen binnen een call center lopen. En dat zal bij Orange (staatsbedrijf) echt niet anders zijn. Vandaag weer een paar keer contact gezocht. Je moet nu eenmaal blijven aandringen bij een organisatie, anders kun je het echt shaken als je iets op zijn beloop laat. En, naarmate een incident langer loopt, des te hoger kom je op de lijst te staan. Medewerkers vinden dat niet leuk. Kreeg ik waarempel na een uur zowaar een mailtje terug. Zie je het werkt nog steeds! Schreef ze: "Ik zie in uw dossier dat er een afspraak is gemaakt met een expert technique. Als u hierop zou kunnen wachten... we vragen een beetje geduld van u". Ah, het incident is dus in de signaallijst terecht gekomen. Echter. Hoezo! Mijn mailtje was juist bedoeld om dit te omzeilen. Aansluiten die handel! Gewoon een vinkje aanzetten en het is gepiept. Wat is daar nu zo moeilijk aan te begrijpen, of om te doen?

ACTE 8
Ik ging, na die mail, eerst maar eens koffie zetten. En zette tegelijk de vaatwasser aan. En mèrde, beng de stop eruit. Huuh, ook dat nog. Wasmachine spoelklep die haperde, een afvoer die geknald was, een slang van de zonnefarm was gebarsten, en nu dat. Een paar pechdagen op een rij. Hoewel, de zon schijnt, daar wordt je dan weer vrolijk van. Na een paar keer de stop terug gezet te hebben, vaatwasser uitgedaan, eindelijk een bakkie. Nog een beetje macaroni van gisteren opgewarmd en het ontbijt zat weer achter het huigje. Krijg ik ineens op mijn scherm: opgepast er is een hardware download aan de gang voor uw modem, absoluut niet uitzetten. Krijg nou de pimphoest! Ik loop naar beneden en verrek het lampje van de telefoon brand op het modem! Ik pak een telefoon, diepe zucht, ik heb weer een leeflijn. Meteen ff natuurlijk naar mijn schatje gebeld. Dus dat wordt weer kleppen vanavond. Want met Skype is het toch maar behelpen.

SLOT

Nu denkt iedereen, die crisis is weer over. Nou, nee dus. Al het goede komt tegelijk. Krijg ik van SFR een mailtje dat ze gemerkt hebben dat de lijn is afgesloten. Twee weken geleden dus!

Monsieur,
Votre référence Client : XYZ-ABC
Vos services ADSL ont récemment été coupés, à l'initiative d'un autre opérateur.
Si toutefois vous souhaitez résilier, soyez assuré que nous regrettons vivement votre décision.

Dans ce cas, merci de nous contacter au 1023 (1) en sélectionnant le choix résiliation du contrat dans le menu vocal. Nous vous indiquerons la procédure à suivre pour stopper la facturation de votre abonnement.

vertaling

Uw ADSL diensten zijn onlangs afgesloten op initiatief van een andere provider. Als u inderdaad wilt opzeggen wees er van verzekerd dat we uw beslissing zeer betreuren.
In dat geval vragen wij u contact met ons op te nemen via 1023 en kies de optie opzeggen contract. (uiteraard bestaat die optie niet) Dan zullen we u de procedure aangeven om de facturering van uw abonnement stop te zette.

En of dat de bedoeling was, en of ik soms verhuisd ben, en of ik misschien op een andere provider was overgegaan. En of ik maar even contact met ze op wilde nemen via tel# 1023, kies 1 voor... Moest vooral maar even bellen. Nou, voor hetzelfde geld was er nog geen telefoon. Zombies.

Dus hup bellen, voor een nieuwe spraakles. Na zes minuten kreeg ik zowaariemand aan de lijn.
"Ja" klonk het, "u heeft het abo opgezegd?" Daarop antwoordde ik bevestigend. Een beetje op een beledigde toon en een tikkeltje arrogant klonk het, "Waarom heeft u het abonnement opgezegd?" Ha, nu vragen ze erom, dus meneer krijgt de volle laag. Nog even bedenk ik, ga ik me opwinden, boos doen, of sarcastisch wezen. Ik koos voor het laatste. Vervolgens schilderde ik mijn ervaringen met de fantastische kwaliteit van de telefonie, het geweldige modem, de niet te verwachte onderbrekingen van diensten, de... Ik ging nog wel ff door. "Oh", klonk het een beetje benepen, "ik begrijp het." Sure! Wat kan zo'n jongen achter de telefoon er nu aan doen wat zijn bazen flikken, of laten flikken. En die knaap heeft uiteraard totaal geen sjoege van de techniek. Daar zijn dan weer experts technique voor. Je moet die man ook niet zo afzeiken Cornelis, dat is niet "gentil". Dat hoorde ik vanmiddag nog op de radio, altijd vriendelijk blijven, dat is je gedragen op zijn Frans. Aan de andere kant had die man ook een heel andere toon aan kunnen slaan.
Het verhaal kwam er op neer dat je een aangetekend schrijven met bevestiging van ontvangst moest richten aan SFR, met de volgende items:

service client SFR
neufbox resiliation
TSA
30144 94098 Creteil Cedex

raison de résiliation
nom, prénom
#fixe
#client

Nadat ze die zouden ontvangen, zou 10 dagen later het abonnement stop gezet worden. Op mijn opmerking van dat dat betekende dat ik dan een maand zou moeten doorbetalen voor diensten die ik niet afgenomen heb, werd het riedeltje herhaald. Hierbij mijn opmerking volkomen negerende. "Nou", zei ik, "dat regel ik dan wel op mijn manier en geef de bank opdracht niet meer te betalen aan SFR." Werd ook, zoals het een Zombie betaamd, genegeerd. Reutel, reutel… "Tien dagen daarna wordt het stop gezet..." klonk het.
Hierop kapte ik de taalles af en hing op, om daarna meteen het nummer 1023 opnieuw te bellen. Uiteraard een andere call center medewerkster aan de lijn. Die klonk al een stuk normaler. Vroeg niet eens naar het waarom. Lepelde ook het 10 dagen geval op en liet het daar verder bij. "Is er een model opzegbrief te vinden op het internet" vroeg ik, "zoja, geeft u mij svp de url dan maar". Nou daar begon ze niet aan. Ik moest maar op het SFR portaal gaan browsen en op opzeggen klikken. Waarop ik haar bedankte (gentil blijven hè) en ophing.

Op de site op opzeggen abo geklikt, kom je in een soort forum terecht. Opnieuw is bewezen dat de Fransjes meesters zijn in het verbergen van essentiële informatie.

Een blik op de klok deed me enige haast krijgen. Ik graaide mijn paperassen bij elkaar omdat ik nog even bij mijn vrienden de belastingen langs moest. Dat ging zoals gewoonlijk soepeltjes. En daarna liep ik ook nog even bij de bankdirecteur naar binnen om hem de betaling aan SFR te laten blokkeren. Klaar! Natuurlijk schrijf ik dat briefje ff aan SFR, want daar zullen ze mij niet op gaan pakken. Maar die ene maand door betalen, eg nie!

NL-ERS

Sinds vandaag is Mailleroncort weer een NL familie rijker geworden. Die hebben een huis van een andere Nederlander overgenomen, dat overigens al jaren leegstond. Een ander huis, hier schuin tegenover, is ook gekocht door een NL-er, maar daar is de overdracht nog niet van rond volgens mij. De nederlandse kolonie breidt zich uit. Nog even en de burgemeester van MSP moet ook Nederlands gaan leren.

Orange Acte 6

2011-11-29T14:43:00.001+01:00

Het was ook te mooi om waar te zijn. En je weet: too good to be true straft zich af.
De snelheid van de eerste paar dagen is teruggebracht tot een magere 500Kbs. Heel af en toe meet ik een veel hogere waarde. Het gemiddelde van de afgelopen week ligt op hetzelfde nivo als SFR. Ik ben er dus weer eens ingestonken. Ook de kwaliteit van de verbinding is waardeloos, om nog maar te zwijgen van het bereik van de WiFi. Een stuk minder dan het oude modem. Voor het nieuwe seizoen begint moet ik daar toch iets aan doen. Iets met transponders om het bereik te vergroten.
Telefonie is er nog steeds niet. Het is een steeds bizarder verhaal aan het worden. In het contract staat 24 uur. In het volgende mailtje staat al 48 uur. In een chat met de HD vanochtend staat ineens 72 uur en een tweede chat 6 december. Ieder contact met Orange levert blijkbaar een boete op. Of ben ik gek?
Uiteraard sturen ze je alle richtingen op, maar krijg je toch iedere keer met dezelfde chatbox te maken. Het maakt allemaal geen jota uit via welke hoek je ze benaderd. Orange is zo mogelijk nog incompetenter en lastiger te bereiken dan SFR.
Ik ga het morgen maar weer eens proberen, want ze moeten niet denken dat ze zo maar van me af zijn. Helemaal triest werd het toen ik opmerkte dat het debiet toch wel erg ver aflag van wat er in de verloop prietpraat geboden werd. Komt er doodleuk een extreem hoog getal terug. Nog nooit gezien op mijn schermpje, en ik voer eigenlijk de hele dag metingen door om een gemiddeld en representatief beeld te krijgen. Meteen nadat madam dat onwaarschijnlijk hoog debiet opgaf, uiteraard ook ff op de knop gedrukt. Kwam toch ff een volle Mbs lager uit. Blijft het mens stug volhouden dat wat zij opgaf de exacte meting was. Waarop ik vroeg of ik haar een screendump van mijn meting kon aanbieden. Komt terug: ik heb u de exacte meting gegeven. Helpt dus niets om tegen te sputteren. Tenslotte komt er een datum: uiterlijk 6 december heeft u telefonie, de opdracht is in behandeling. Maar waarom heeft men mij in eerdere adviezen dan het modem laten resetten en een aantal keren opnieuw laten starten als men wist dat de order pas TWEE weken later uitgevoerd zou worden. Is het bovendien niet vreemd dat internet wel en telefonie niet geactiveerd is? Komt er een nietszeggend zinnetje terug van: de opdracht is in behandeling…
Geen beginnen aan, het zijn net robotten waar je tegen aan zit te tikken. Ze halen hun standaard antwoorden uit een tekstbestandje, plakken het in de chatbox en hop.

Niemand vraagt zich hopelijk meer af waarom de economie van LDF op zijn kont ligt, verkopen doen ze goed, eenmalig. Daarna is het afgelopen met de pret. Het systeem is nodig aan hervorming toe. Daar moet je net hier in LDF mee komen! Bij de minst geringste verandering wordt namelijk meteen het land plat gegooid. De vakbonden teisteren het land dan met stakingen. Dan denk je wel eens: heeft die ijzeren lady Tatcher het toch niet zo slecht gedaan door die macht van de vakbonden te breken. De UK schijnt, nadat dat een feit was, beter te managen te zijn. Moeten ze hier ook eens doen, zal ze de ogen openen.

PLAN
Maar eens naar Vesoul gaan en de Orange winkel onveilig maken? Goed plan, denk ik dan. Het zal niet veel uitmaken, maar dan kom je in ieder geval in het systeem terecht.
Overigens, de mail die ik via hun helpdesk formulier heb verstuurd, is nog steeds niet beantwoord. Het is 14:00. Ik ga mijn sjachrijn maar eens echter de draaischijf wegdraaien.

Blogje

2011-11-28T09:40:00.001+01:00

Drie jaar geleden vond Fannie dat ik maar eens iets moest gaan melden over de toestanden in de wereld van Mailleroncourt, en zo. Vorderingen in de verbouwing en wat deze jongen zoal uit vrat. Zij zat toen nogal veel in het buitenland voor d`r werk. Alhoewel, Fannie was niet de enige die dat vroeg. Vrienden, bekenden, ex-collega`s en ook veel oud gasten wilden graag op de hoogte blijven van dit project. Geluiden als: waar begin je nu weer aan, tot aan goh spannend, hou ons op de hoogte klonken. En wat lag dan meer voor de hand om dat dan in een bescheiden blogje te doen.

Snel merkte ik, dat rapporten maken of onderzoeken uitschrijven, heel andere soep was dan het schrijven van een voor iedereen beetje leesbaar verhaal. Bij een technisch rapport kun je gewoon kort door de bocht gaan. "Het hoeft geen roman te worden", riep ik zelf ook heel vaak tegen teamgenoten op de werkvloer.

TAAL
Waar ik ook al eens iets over schreef was, dat basis dingen als D`s en T`s in een rotgang aan mij voorbij zijn gegaan. Te snel om ze op te pikken of vast te houden. Of misschien gewoon te vaak verhuisd. Wat ook niet heeft geholpen, is dat in de voorbije decennia de spelling van de NL taal nog eens een paar keer veranderde. Een keer zelfs werden de al te drastische wijzigingen in de spelling teruggedraaid, om vervolgens iedereen die niet veel met schoonschrijverij te maken had in verwarring achter te laten.
Daarbij kwam nog dat mijn leesvoer van de afgelopen decennia bij default niet veel Nederlands bevatte. Als je in de IT wereld je vakliteratuur wilde bijhouden, en dat deed ik behoorlijk fanatiek, dan is de taal Engels. Errug weinig Nederlands dus. En in welk modern vakgebied is dat heden ten dage niet zo. Het meeste, en vaak ook belangrijkste wordt in`t Engels gepubliceerd. Lezingen worden veelal in het Engels gegeven, op conferenties is de voertaal Engels en ga zo maar door. Voordat iemand iets anders gaat denken, ook mijn Engels is niet van een literair niveau. Naast vakliteratuur las ik weinig anders, geen tijd of zin. Of ik keek tv, om het malende brein te verdoven.

Dan schakel je ineens om, in het Frans nota bene. En voilà, weer een deuk in mijn toch al niet zo geweldige kennis van de NL grammatica ;=)

Een poosje na mijn verhuizing naar LDF ging volgens Carla mijn Nederlands er dan ook in rap tempo verder op achteruit. Nee, niet omdat ik een hekel heb aan het Nederlands, of in talen in het algemeen. Ik vind talen heel erg belangrijk als vehikel om te communiceren. Taal is eigenlijk prachtig! Heerlijk, om met een vlijmscherp sarcasme, dingen eens fijntjes aan een prutser uit te kunnen leggen bijvoorbeeld. Of iemand een vreselijke ziekte toe te wensen, maar wel zo dat het slachtoffer je er ook nog voor bedankt ;=) Of om dingen leuk en aardig te vertellen. Echt waar. Alleen, het boeit me overigens weinig of dat in hyper correct NL, of welke andere taal dan ook, gebeurd.

BELANGRIJK
We merken wel dat talen belangrijk zijn voor onze business hier. Correspondentie voor aanvragen en reserveringen worden in vijf talen gevoerd. Daardoor ben ik zelfs, door mijn contacten met spaans sprekenden, ook maar eens iets van het ES gaan leren. Fannie spreekt dat overigens heel goed. Samen spreken we dus vijf talen. Toch niet gek zoiets, voor een B&B-tje in het wereld-dorp Mailleroncourt-Saint-Pancras. We merken ook dat het redelijk spreken van een taal als Duits of Engels mee helpt in het krijgen van gasten van over de grens. En zelfs de Fransjes vinden het prachtig dat je echt probeert de taal zo goed mogelijk te spreken. De taalfauten nemen ze dan, beleefd glimlachend, op de koop toe.

Dan is er Marion die, na eerdere voorzichtige hints, definitief begon te balen van de slechte taal & grammatica op de blog en vervolgens aanbied een handje te helpen. Dat vind ik dan weer geweldig. Het leuke is dat we er allebei van leren. En mocht het iemand zijn opgevallen, het aantal taalfauten en al te erge zondes tegen de NL grammatica zijn drastisch verminderd. Als goede ghostwriter laat Marion mijn eigen stijl zoveel mogelijk in tact, en knipt de vuiltjes weg. Toch bijzonder vind ik dat, zo`n samenwerking. En dat voor een blog wat niets anders doet dan vrienden, bekenden, en gasten op de hoogte te houden van wat er hier zoal gebeurd.

Inmiddels zijn er gemiddeld +60 lezers per dag, is de blog +21.000 keer gelezen en staan er +444 verhaaltjes op. De vruchten van dik 3 jaar krabbelen. En ik merk als gasten, vrienden of kennissen komen dat ze bij-gelezen zijn. Of, al leuterend via de telefoon, dat meestal de mensen op de hoogte zijn, ook leuk om te merken.

WEEKEINDE

Van dingen die zoal gebeuren is het volgende er een van. Een mooie illustratie hoe onzeker zaken kunnen blijven tot op het laatste moment.

Twee weken geleden meldde zich iemand met een redelijk onzekere reservering. Of men niet alle vijf kamers en het appartement kon afhuren voor een groep vrienden. Een lang weekeinde zou dat worden en of er ook in het atelier iets gedaan kan worden. Want zo kwamen ze op onze B&B uit. Die combinatie. Snel zeg ik geen nee, dus reageer ik in redelijk Engels dat dat een goed plan was. Lijkt me dikke pret worden, een vol atelier met mensen die klei alle richtingen insturen. Zekerheid over het uiteindelijke aantal mensen en kamers kon pas later geboden worden, of dat een probleem was in verband met het voorschot? "Niet echt", antwoordde ik. Vanuit het buitenland geld overmaken duurt toch zeker een dag of vier, en als het aantal personen dan niet bekend is, tsja. Meestal ben ik dan wel soepel. Wordt dat door harde lessen overigens wel steeds minder.
Uiteraard heb ik dit soort reserveringen eerder gehad en het adres van de afzender bleek dan steevast uit Afrika of 0ost- Europa te zijn. Met natuurlijk list en bedrog als oogmerk. Dus je blijft op je hoede, toch? Hoewel je kunt nooit weten. Daarom benader ik dit soort reserveringen altijd met een beetje reserve, maar positief. Na enkele mailwisselingen groeide het vertrouwen.

Ondertussen meldden zich gasten voor de maandag en dinsdag, dus het feest werd steeds completer. Veel ervaring doe ik weer op om de kamers te prepareren voor winter gasten. Dat is toch weer anders dan voor zomer gasten. Je sleept wat verrijdbare elektrische kacheltjes aan en zorgt ervoor dat alle dekbedden op winterstand staan. En jawel hoor, toch weer een vergeten, mérde. Je stookt bovendien het huis op tijd warm genoeg zodat de gasten het niet koud krijgen. Warm in de lobby is ook warm in de rest van het huis. De lobby is namelijk nog steeds de koudste plek.
Gelukkig kwam die maandag eindelijk de rolluiken pipo, die het weerbarstige rolluik van kamer 2 fikste. Hij had daar zelfs een paar uur voor nodig, en dat is zijn dagelijkse werk ook nog eens. Ineens baalde ik dan ook niet meer van mijn paar mislukte pogingen. Nu hij er toch was, liet ik hem hem ook maar naar de andere luiken kijken. Een beetje WD40 smeerspul doet meestal wonderen, nu ook weer. Hier en daar moesten een paar van die kasten uit elkaar. Stuifzand en ander vuil eruit en na een morgentje door jakkeren liepen alle rolluiken weer prima op en neer. Dit ook maar op de seizoen`s klussenlijst plaatsen, besloot ik.

VRIJDAG
De vrijdag naderde. Nog steeds geen definitieve reservering. Wel dat het steeds minder mensen werden. En of ze zelf in de keuken iets mochten koken? Tuurlijk.
In de avond, op de afgesproken tijd, geen leven in de brouwerij. Ach het hele huis was warm, ook niet verkeerd een keer. En daarom ging ik maar in de corridoor naar een flimpie kijken. Opeens geluid in de keuken. Het bleek een groepje internationale studenten uit Fontainebleau te zijn. "Oh ja, zou vanochtend nog een mailtje sturen dat ook de vijfde kamer niet meer nodig was, maar dat is er niet meer van gekomen" zei de führer van het groepje, toen we al bezig waren te kamers door te lopen. Daar voel je je dan ineens onbehaaglijk bij. Zo van, wat moet ik hier nu mee? Zo kun je toch nooit maximale gastvrijheid aanbieden?

Zaterdag zou ik, zoals afgesproken, koken voor ze. Had het menu al gemaakt. Ter plekke veranderde ik het menu om toch maar vooral flexibel te blijven in hoeveelheden en zo. Toen we weer in de lobby stonden, vroeg ik: "Wat willen jullie voor vanavond gaan koken?" "Nee, toch maar liever niet, we hebben eigenlijk ook niets ingekocht. Waren er ergens pizza`s of zoiets te scoren?" Dat werd dus een makkie voor ze, slim. Gedurende de avond druppelden de rest van de gasten binnen en de pizza`s werden in grote getalen in de oven geschoven om op te warmen. Afijn, inkopen voor het knabbelen en drinken hadden ze gelukkig nog wel gedaan, dus die verzorging was prima geregeld. Wie er nu precies ging kleien werd ook niet duidelijk, en waar ze de volgende dag wilden wandelen? Oei, wel ver 10KM in dit onzekere weer. Gaf ik ze geen ongelijk in. En al rap kwamen de computers op tafel, evenals de boeken, aantekeningen, en diverse studie materialen. Een gezellige boel. Deed me wel aan de wilde tijden in Vlaardingen denken. Leuk hoor die discussies.

KLEIEN
Op zaterdag gingen twee gasten mee naar het atelier. Dikke pret. Beetje hangen in de stoel, wat aanwijzingen geven, en stimuleren dat er toch nog iets werd gefabriekt. Je hebt het over alles en niks. De zonne verwarming doet het overigens prima in het atelier. Voor alle zekerheid toch een mobiel element er bij gezet, maar dat bleek niet nodig. Beter mee verlegen dan om verlegen, zeg ik maar Weet ik dan ook weer. Heel prettig dat je kunt schakelen tussen de CV en de solar farm. Want die installatie heeft de afgelopen week geen Joule opgeleverd. Dikke grauwe soep hing in de lucht de afgelopen week. De utopie dat je helemaal op zonne energie zou kunnen overgaan is en blijft daarom ook een utopie (voorlopig). Alhoewel, als geld geen bezwaar is, kun je natuurlijk een vreselijk diep gat graven, daarin een speciaal soort beton storten wat dan in de zonnige dagen opgewarmd wordt. Dat geval dient dan weer als accu. Zo zijn er nog wel meer van dat soort grapjes. Hoewel, als geld geen bezwaar is, zou je dan nog al die moeite doen?

DINER

Het diner werd een succes: de traditionele winterkost als Boeuf Bouguignon, ging erin als koek. Had eerder nog even aan Choux Croute lopen denken maar liet dat idee varen. Ging wellicht een straatje te ver. Te uitgesproken misschien. B-B hadden de meesten tijdens hun verblijf in LDF nog niet gegeten. Natuurlijk Luberon als wijn, en als dessert had ik mini taartjes van bladerdeeg, met appel snippers, rozijnen en honing gemaakt. Licht en lekker.

Zondag traditioneel crêpes, ook iets heel bijzonders zeiden ze, om dat als ontbijt te krijgen. Uit voorzorg had ik maar een dubbele hoeveelheid gebakken. Ook dat bleek een goede zet. Er waren er slechts drie over. Kwam goed uit want ik ben er niet vies van, een paar crêpjes. Vooral die appelstroop op de crêpes vonden ze lekker. En dat dat zo makkelijk te maken was, wekte verbazing. De lekkerste dingen zijn meestal erg eenvoudig te maken.

PAUZE

Uiteindelijk moest ik ze toch verzoeken afscheid te nemen, als ze tenminste nog op tijd in Fontainebleau wilden zijn vanavond.
Ver na twaalven vertrok de laatste gast. Hopelijk denken sommigen er nog aan om wat commentaar achter te laten op TripAdvisor of Zoover. Kan altijd weer helpen om gasten een indruk van ons B&B te geven.
Even een rondje gemaakt, lichten uitdoen, kijken of niemand wat vergeten is en bedden afhalen. De dode soldaten (lege flessen) stonden in cohorten van 6 opgesteld, en de pizza dozen vulden de afvalton tot aan de rand. Gelukkig is maandag weer vuilophaal. Schoonmaken komt dan maandag wel. Nu lekker even in een boekje duiken en de zondag verder van de weergekeerde rust in het huis genieten. Toch anders of je nu gasten in de winter hebt of in de zomer.

Incommunicado

2011-11-24T11:24:00.001+01:00

updated: 20111124 Acte 5

Zit nu buiten onder het afdakje van de wasplaats bij 2 graden celcius te internetten via de WiFi van de buren. Ik ben dan ook voorlopig even niet telefonisch te bereiken en wel om het volgende.

PRELUDE
Al vaker eens geschreven over het stenen tijdperk nivo van telefonie en internet in LDF. Uiteindelijk werd het me toch echt te gortig met SFR, onze huidige internet provider. Om de haverklap moest het modem opnieuw gestart worden of zat je uren zonder internet en/of telefonie. Soms, midden in een gesprek viel het gesprek weg. En de Kafkaiaanse situaties die je dan krijgt. Belt u ons als u een storing heeft. Ja, zonder telefoon of zo zeker, een tam tam misschien, wellicht rookwolkjes? Met uw mobiel. Heb ik niet. We sturen u een email, ja hoe lees ik die dan? Want inmiddels zit ik via de Wifi van de buren te klooien. Zouden ze gewoon achter hun terminal zitten te gniffelen? Zo van: we hebben weer een idioot aan de lijn, komt allen luisteren!

Exit SFR dan ook. Zoektocht naar een andere provider. Je enige macht die je als consument hebt is: een andere leverancier nemen. Na enig snufffelwerk blijkt Orange de minst slechte van het pack te zijn.

En dat ging als volgt. Luistert en huivert!

ACTE 1
Waar de fransjes wel erg goed in zijn is het verkopen van diensten. Een formuliertje om je op de nieuwe dienstverlening te abonneren, snel gevonden. Wel de NAW gegevens ingevuld, maar toen stokte het proces, de veel onbekende variabelen. Afgekapt dus.
Begint er zich een telefoon terreur af te spelen, niet te filmen! Drie keer of meer per dag zochten ze contact. Of je dan maar op die en die knop wilde drukken. Precies dezelfde pressie werd uitgeoefend als die verzekering verkopers van een aantal maanden geleden. Klinkt het opnieuw: "Druk op die button, heeft u dat al gedaan? Nee? Waarom niet? Toe dan, dan gaan we verder. Ik kan u overal mee helpen. Toe, wees niet bang, klik maar."

Ik, gekke Henkie, lees dan toch maar eerst ff wat er staat voordat er op die continue button geklikt wordt. "Hé, vraag ik, wat is dat Megamax?" "Ja, ja, klik nu maar". "Nee", zeg ik resoluut, "want staat Megamax voor Megabit?" Geen direct antwoord. "Kunt u mij garanderen dat er dan 8 Mb wordt geleverd?" Een uitgebreid verhaal volgt, dat Orange hun eigen server in de centrale heeft staan en dat ze daarom tot 20Mb kunnen leveren. Opnieuw geen direct antwoord. En technisch gezien rammelt hun verkoop prietpraat aan alle kanten. Dus zeg ik "Vindt u dan maar iemand die weet wat 8 Megamax betekent, want die kreet ken ik niet. Het is geen officiëel erkende of formele uitdrukking." Lastig hè zo`n klant. Afijn, ik weet toch wel dat het kiezen of delen is. Of de ramp die zich SFR noemt, of ieder andere provider die een iets stabieler netwerk biedt.
Enfin, na meer dan 20 contact momenten, en geen duidelijk antwoord op mijn vraag: wat is Megamax, houd ik tegen beter weten in gewoon vol: "Ik neem geen abo voordat u me dat vertelt".
Ha, ha, probeer als gebrekkig frans sprekende `Ollander maar eens door die muur van professionele training heen te breken. Dat lukte dus gewoon niet. Hoe vaak ik ook zei "Dit is geen officiële term, dus wat verkopen jullie dan?" Tuurlijk, er wordt meesterlijk omheen gemanoeuvreerd. Geweldig vind ik dat, zo`n steekspel! Steevast, wat Megamax dan betekende werd gewoon niet beantwoord. Er volgde telkens weer een vaag verhaal dat heel ver uit de buurt bleef van het beantwoorden van mijn directe vraag.

ACTE 2
Na erg veel gejengel, kreeg ik uiteindelijk een engelstalig sprekend figuur aan de lijn. Die gaf indirect toe dat het een reclame woord was. Ha! Deze truc werkt dus, haal ze uit hun eigen taalgebied, dan komen er barstjes in de verdediging.
Volgende zet, het steekspel ging verder. "Maar hoeveel debiet krijg ik dan?" Weer die ontwijking van de vraag, zeggende dat Orange 8 Megamax bood. "Is dat 8 Megabit?" "We kunnen u TOT 20 megabit bieden." klinkt het. "Dat biedt SFR ook, zei ik, maar ze halen nog geen 10%". "Garanderen we ook niet, wel 8 Megamax." Heb je dat weer.
Natuurlijk kun je als Don Quichote tegen de windmolens blijven strijden, maar dit keer ga je het niet winnen Cornelis. Waarop ik een einde aan deze charade besloot te maken. Dit, omdat ik toch wel wist dat ik dit abo zou nemen, evenals mijn tegenstanders. Even brak de professionele houding, een zeker ongeduld werd duidelijk, waarna de oorspronkelijke verkoopster het weer overnam. Die had meegeluisterd, zei ze. Ja kunnen jullie wel met zijn tweeën tegen een?! Opgewonden begon ze een heel exposé af te steken en de emotie brak steeds meer door. Geweldig! Natuurlijk moet je de pret eigenlijk niet bederven, maar na een minuut of zo van op topsnelheid geratel, kreeg ik medelijden met haar. Er brak een soort getergde ondertoon in haar betoog door. Zo`n zacht ondertoontje van waarom zit u me zo te pesten, huilie, huilie. Ik vroeg haar vervolgens een beetje te kalmeren, en stom verbaasd bood ze haar excuses aan. "ik ben nu gekalmeerd, ja ik ben nu weer kalm, laten we verder gaan" En de situatie was weer normaal. Van mijn kant wilde ik gewoon dat ze vertelden wat 8 Megamax dan was en of ik de garantie had op 8 Megabit. Twee heel gerechtvaardigde vragen, vond ik. Tuurlijk besefte ik dat zij zich in een spagaat bevond en dat gewoon niet mocht zeggen.

Toch puntjes gescoord, het gaat steeds beter het inbeuken op de verdediging van de telefonische verkopers. Ook goed geweest voor mijn Frans. Die twee vragen kwamen uiteindelijk behoorlijk soepel over mijn lippen. Na 20 keer oefenen mag dat dan ook wel. En, dat is de sport, weer een heel aantal gratis - le mot magique - lessen franse conversatie gescoord, toch?

Hop Orange werd het, buttons gedrukt, RIB (banknummer) opgegeven, en akkoord geklikt. Kopen gaat héél erg soepel in LDF.

ACTE 3

Dat was afgelopen zaterdagmiddag.

Maandagavond, plotseling geen internet en telefonie meer.

Je weet zo langzamerhand hoe de fransjes zich achter websites kunnen verstoppen. Want, ojee de klant zou wel eens contact met ons willen zoeken. Helpdesk nummers zijn dan ook op de meest onlogische plaats te vinden op de sites van telefoon bedrijven. Meesters zijn het in het opwerpen van barrières om toch maar vooral geen persoonlijk contact met een klant te hoeven hebben. Stel je voor, de klant zou wel eens boos kunnen zijn. Of zelfs maar een probleem kunnen hebben met diens internet, of iets dergelijks.

SFR natuurlijk afschuiven op Orange, zo van dit is normaal als je het abo bij ons opzegt. Anders kan Orange de lijn niet overnemen. Zeg ik, "Op zijn minst zou daar iets over gecommuniceerd kunnen worden. Zo van, we gaan vanavond uw lijn afsluiten ivm omzetten naar de concurrent." Nee dat is Orange zijn pakje aan. Na eindeloos zoeken op de site van Orange, vond ik iets dat leek op een chatbox. Ook weer op aanraden van de buurman: gewoon alles uitproberen. Via die interface, wat niet scrolt en niet groter te maken valt, komt er pas na 3 minuten een zinnetje: ik wacht op uw vraag. Ondertussen al ff getikt: is er iemand? In plaats van dat iemand zich meldt moet je maar gokken, en in de blinde iets roepen, in de hoop dat er iets of iemand reageert. Primitievelingen. Op vragen als "waarom ben ik afgesloten?", geen antwoord. Uiteindelijk dacht ik, laat ik eens het helpdesk nummer vragen, bingo. Die nummertjes verschenen momentaan, waarop de chatbox zich bijna onmiddellijk sloot. Je zou dat nummer eens kunnen onthouden. Te laat, was tijdens het chatten al aan het bellen gegaan. Een wachtrij van heb ik jou daar. Gek hè?

De HD van Orange. Ja, uw lijn is overgegaan naar Orange en werkt. Ja, en? Modempje bijvoorbeeld? Die wordt morgenmiddag bij het magazijn besteld en dan heeft u die op zaterdag op zijn vroegst. Tuurlijk. Zoiets wordt natuurlijk weer op een of ander depot afgegeven, daar moet je dan weer heen, als het al open is. En hop weer een paar dagen extra zonder internet. Gedoe. In ieder geval houd ik ons oude telefoonnummer en de mailbox bij SFR is zowaar gratis te behouden, staat erg veel mail in. Eens kijken hoe dat te bewaren valt. Een goede les, je zit naar schatting twee weken zonder internet als je overstapt naar de concurrent, en niemand die daar iets aan doet. Of kan doen.

Van het hele verhaal konden de buren natuurlijk meegenieten, want daar zat ik in de bijkeuken in de telefoon te toeteren dat ik het helemaal gehad had met SFR. En waarom het 2 weken moest duren voordat iemand weer internet toegang zou hebben.

Afijn, van BP zijn wifi sleutel gebietst, weet die veel over privacy en internet beveiliging. Dus zit ik nu in de kou onder het afdakje van het washok, de mail op te halen en de blog te uploaden.

ACTE 4

Vanochtend bij 3° buiten de onderste post opgeladen, email opgehaald.
Wie schetst mijn verbazing, koekeloer ik na de lunch ff in de postbus. Modem van Orange ligt op postkantoor. Nu al ;=) Krijg nou wat.

Na twee uur opgehaald en de handel aangesloten. Dat programma voor installatie werkte natuurlijk niet op mijn compu, maar inloggen op het modem kon dan wel weer, dus installatie was daarna ultra snel gepiept.
Alleen telefonie moet dan door Orange geactiveerd worden. Merkwaardig. Kan wel een dag duren. Vraag ik me dus af waarom wel internet en niet telefonie inschakelen, rare jongens die fransjes. Maar zo door de bank genomen eigenlijk nog best wel snel en soepel. Dat dan toch wel weer. Slechts 2,5 dag zonder internet. Voor franse begrippen is dit ra-zend-snel!
Alleen de telefoon nu nog. Kan ik mijn schatje weer eens bellen.

ACTE 5

Uiteraard wil je wel eens weten wat dan de werkelijke snelheid van je nieuwe verbinding is. En uiteraard is er geen 8 mbps ofwel 8 miljoen bits - nullen en enen - per seconde. ( 8 bit = 1 byte = ± 1 letter ) En natuurlijk staat er in het echte contract ook geen 8mbps maar tòt 8 mbps vermeld. En ja, pure klantmisleiding. Op hun site staat toch echt iets anders. En die zogenaamde fop test die je mag doen als ze je bellen, daar trappen alle niet IT consumenten toch gewoon in? Tuurlijk geeft die test 8mbps aan. Begin er maar eens aan. Een proces beginnen? Ha, ha. Dan kun je als buitenlander maar beter weer emigreren voordat je zaken op je nek krijgt die zich tegen je keren.
Maar HERE ARE THE RESULTS!!!!

Download Speed: 4772 kbps (596.5 KB/sec transfer rate)
Upload Speed: 636 kbps (79.5 KB/sec transfer rate)
Latency: 91 ms

KB staat voor Kilo (=1024) en bps = bits per seconde. ms = miliseconde. Latency is, om het eenvoudig te zeggen, hoelang het duurt voordat je lettertjes aan de andere kant van de lijn zijn, in dit geval de andere kant van de wereld. Om je een idee te geven: het duurt 2-4ms voordat jou lettertjes bij je modem zijn, 10-50 ms voordat je daarmee bij de centrale bent, en 80 bij je provider en 150-250 bij een duistere server in China bijvoorbeeld. Alles daarboven kan een time-out opleveren: duurt te lang. Dan vind ik 91 ms iets aan de hoge kant. Maar hé, we leven in LDF

Conclusie:
TWEE keer zo snel als SFR, jawel! Totdat natuurlijk meer mensen in het dorp overgaan naar Orange, en dan is het weer het oude liedje, zit je met zijn 16-nen op één ADSL kaartje te pielen en zakt de snelheid verder terug naar SFR nivo. In beginsel was het doel slechts een stabielere situatie, en hogere snelheid is een mooie bonus. Die stabiliteit kan zich slechts in de tijd uitwijzen, hierover ongetwijfeld later.

Eens kijken, hoe lang duurt het naar THOCP (server in de USA) van hier uit: 178ms. Enne naar LeMonde 72ms. Hmm, de webserver van LeMonde.fr is niet goed beveiligd, en ik zie geen LB. sssstt. De Telegraaf dan? 108. Die is, aan de buitenkant te zien, wel goed in elkaar gezet. Wat wil je ook met al die kleine hackertjes in NL.

Overigens nog steeds geen telefoon. Dat zal wel weer over het weekeinde heen getild worden. Alhoewel, het voortraject verliep ook heel soepel. Dus niet te negatief Cornelis.

Pst. Zelf eens een testje doen?

Dit & Dat

2011-11-20T14:51:00.001+01:00

Krijg redelijk wat mailtjes over die afgeslachte geit. Ik voelde me ook behoorlijk verontwaardigd, en ook wel een beetje bedreigd. Bedankt voor het meeleven.

Zondag is luieren. Hèèèèhh lekker lezen, een beetje websurfen, radiootje op France Musique, de openhaard aan, en ik zie dat Chippie vrolijk bezig is op het balkon naar vogels te springen. Had dit zinnetje nog niet afgetikt of, verrek hij heeft er een! Zo in volle vlucht uit de lucht gemept! Nou ja zeg. Natuurlijk moet dat binnen opgeknauwd worden. Ach de stofzuigert is er goed voor.
Kwam ik dit flimpie via eat me daily op joetjoeb tegen:

Is dat nu vrouwenonderdrukking of is het dat niet?! Zonder meteen alles te veroordelen. Kijk ook eens naar de opname techniek en de uitlichting. Errug goed gedaan, hoewel het beeld-verhaal niet echt lekker loopt. Op dat eat me daily staan ook stukjes voor de echte vleeseters onder ons.

Het effect van het bijgebouwde gangetje is nu al goed te merken, ook al zit de deur er nog niet eens in. Er is merkbaar minder koudestraling vanaf de Grange. Morgen de handel afmaken en dan is er weer een stage van fase 3 af. Het lollige is dat dit gangetje ook nog bij het bruikbare oppervlakte van het winter atelier gevoegd kan worden. Kan met gemak een tafel in de couloir staan. En als je zo eens tegen de huidige constructie aankijkt, is er met een kleine ingreep nog wel een slaapkamer boven op te maken zonder dat je dat een kapitaal hoeft te kosten. Eigenlijk volgt dat wel een beetje uit de vorm die er nu staat. Afijn, leg ik bij de directie wel in de week, zien we volgend jaar wel weer. De grote dingen in huis zijn nu wel klaar. Kan deze winter lekker besteed worden aan het verfijnen of verder afwerken van het huis. Eens een keer wat anders om niet in de sneeuw een raam hoeven uit te hakken met een kango.

In het voorjaar komt de jacuzzi en de rest van de tuin aan de beurt, nog redelijk in de bandbreedte van de planning. En dan moet ook de tuin verder ingericht worden. We wilden dat zo eenvoudig mogelijk opzetten, voornamelijk om dat gevoel van open ruimte te behouden. Het moet ook geen engelse tuin worden waar alles volgepropt is met struiken, pergula`s, perkjes met rotspartijen, en ga zo maar door, zodat je er niet eens meer kan ravotten met de kids. Wel, als we iets planten dan moet het geuren, en/of een mooie plant of zo zijn. Zoals bijvoorbeeld een magnolia, vinden we erg mooi.

Ruim een maand geleden heb ik twee soorten onkruid verdelgingsmiddel gemengd. En daar waar dat is gesproeid, is alles redelijk dood. Zeg maar morsdood. Wat ook maar enigszins groen was is nu donkerbruin, op de juiste plekken dan. Die mix werkt uitstekend, hè hè. Misschien mag dat dan officieel niet gemengd worden, maar het goedje waar ik oorspronkelijk naar zocht, en alleen nog onder de toonbank door verkocht wordt, is nu eenmaal niet meer te krijgen. Dat scheen echt een mirakel spul te zijn. Ook nog langdurig te werken. Met dit mengseltje ging het ook prima en het scheelt een hoop gedoe. Normaal ben ik tegen gif spuiten en zo, maar met ons oppervlakte was het gewoon geen doen meer. Nood breekt wet zeg ik dan.

We krijgen de eerste serieuze aanvragen binnen voor de kerstweek. Een beetje laat, maar dat was de vorige jaren niet anders. Hopelijk lezen de aanvragers ook onze leveringsvoorwaarden, over hoe een reservering definitief wordt gemaakt. Dan krijg je ook geen scheve gezichten of verkeerde verwachtingen. Voor de goede orde, een reservering wordt pas definitief - lees bindend - als 30% van de huursom is overgemaakt, een maand van te voren. In het geval van de gîte of het apartement dan. Is het korter dan een maand dan vragen we om 100% van de huurprijs voor zowel gîte of apartement over te maken, incluis de borgsom. Dat geeft beide kanten een stuk zekerheid.
Kamers betaald men 100% vooruit, dat kan op kortere termijn. Voor kamers tillen we daar niet zo zwaar aan, behalve als er meerdere kamers tegelijk gereserveerd worden. Meestal worden kamers slechts een paar dagen van te voren besproken, dan wordt vooruit betalen lastig. Doen we niet moeilijk over.
Dan is dit ook maar weer duidelijk.

Zo, het downloaden van een kookboekensite is klaar. Eens kijken wat daar allemaal inzit: +100 boekwerken uit het Gutenberg project. Het overgrote deel zal wel meteen in de bittenbak gemikt kunnen worden.

Moord

2011-11-19T11:49:00.001+01:00

BP, die onze wei en kudde uit puur zelf belang scherp in de gaten houdt, kwam er gisteren mee aan. "Is er wat aan de hand met die ene geit", zei ie? Ik pak de verrekijker en zie iets zwarts in de wei liggen. "Oh die ligt wel vaker zo voor pampus", merk ik dan op. De volgende inspectie gaf hetzelfde beeld, toch niet normaal dus. En lopen we de wei in. Blijkt. Een van de Mario Brothers is eergisternacht in de wei gewoon afgeslacht! En zomaar een voorpoot eruit gesneden! Dat is toch niet meer normaal. Loopt er dus in de nacht iemand je wei in, pakt het eerste de beste beest dat stil blijft staan, zip met een mes en hop snijdt een stuk uit het beest. Die messnede is duidelijk te zien, geen rafelig gat zoals beesten die iets aanknagen achterlaten. De vossen zijn ook even langsgeweest en het een en ander aan vogels, dat is duidelijk te zien. Maar de missende voorpoot is klip en klaar met een mes eruit gesneden. Moet je daar nu aangifte van doen? Dit heet toch stroperij, of vergis ik me? Och, dat helpt toch niks meer. Nou ja het beestje, van wat er dan van over is, morgen maar op de brandstapel leggen. Volgende week die beveiligingscamera toch maar weer activeren. Het is blijkbaar weer de tijd dat stropers actief worden. Volgens BP hebben ze in de provincie steeds meer last van inbraken en diefstallen. En als iemand uit mijn kennissenkring de zwarte kant van het bestaan kent is hij het wel. De sjacheraar ;=) Natuurlijk worden daar altijd de Roemenen en Roma bijgehaald. Persoonlijk geloof ik dat de waarheid ergens in het midden ligt, en dat er net zoveel franse criminelen zijn als Roemenen en Roma in dat gilde. Zoals overal ter wereld met een mix van allochtonen en autochtonen, is het criminele gilde niet anders dan zo samengesteld. Een hoop buitenlanders, en natuurlijk het crème de la crème van het autochtone schuim van die natie. Het is gewoon een verticale doorsnede van de bevolking. Van hoog in de sociale ladder tot aan de onderste trede ervan. In deze streek is er een extreem hoge werkeloosheid van bijna 25%. Dus wat mag je dan verwachten! Afijn, daarmee word ik alleen maar gesterkt in mijn overtuiging om elke avond mijn ronde te doen om te controleren of alles op slot zit. Misschien een camera of zo erbij?

AMAZON
In steden als Besançon, Nancy, Troyes, Mullhouse daar kom je wel aan je trekken. Even een paar km`s met de tram of bus, en al het snoepgoed ligt voor je in de etalage. Als je zo op het platteland woont, is eigenlijk de enige oplossing om nog iets te kunnen kopen zonder dat je 100 km moet rijden, via een on-line winkel. On-line firma`s als Amazon bieden meestal een betere deal. Je hoeft daarvoor niet eens je huis uit, alles wordt na een paar dagen, of een heel enkel keertje weken, in je postbus geplempt. En dat voor slechts een paar euries meer. Tweehonderd km rijden kost toch snel 15 liter brandstof ± 25 euro verder, en in een reguliere winkel is het zoals gezegd, meestal duurder. De online winkels profiteren daar natuurlijk van als geen ander. Het is een miljarden business geworden. Hier een infographic over Amazon. Niet te klein dus.

HESTON BLUMENTHAL

foto:college.saintebarbe

Gisteren stuurde Glenn me een link toe van een kok die, volgens Glenn dan, koken uit de middeleeuwen ook heeft omarmd. Blijkt het de drie Michelin sterren kok Heston Blumenthals te zijn. Van middeleeuwen weinig te zien bij hem, maar wel weer de victoriaanse tijd. Die tijd schijnt behoorlijk in beweging te zijn geweest. Een soort FlowerPower maar dan van de 19e eeuw, grijnszzz. Wat ik me uit de geschiedenis lessen herinner, was dat eigenlijk de gouden tijd voor mensen met geld, de rest crepeerde in dat feodale Engeland. Alles kon. Maar of nu 3 op de 5 huishoudens de opium pijp rookten durf ik even te betwijfelen, misschien de rijken van die tijd. De rest kon nauwelijks in leven blijven. Kan me niet voorstellen in die tijd te moeten leven, stank, pestherrie en opium op elke hoek van de straat. Alhoewel in de middeleeuwen was de straat eigenlijk meer een open riool en stortplaats. Het kan nog erger. Als je in de sloppenwijken van tropische steden rond loopt, kun je nog wel een glimp opvangen hoe het er toen aan toegeweest is. En het speciale parfum dat daar in de straten hangt is dan ook ongetwijfeld authentiek.
Vanochtend eens even naar die kok zitten kijken. Wat een opluchting en verademing is die gast. Geen excentriekeling dit keer, maar iemand die heel gedreven ambachtelijk zijn vak beoefent. Iemand die zijn 3 sterren niveau met bloed, zweet en tranen, veel onderzoek en hard werken heeft bereikt. De eerste ster doe je blijkbaar op kwaliteit en goede smaak, een tweede door aankleding en handhaven van originaliteit. Die derde ster krijg je tegenwoordig schijnbaar alleen als je koken uitoefent tot in extrema. Werken met vloeibaar stikstof en bladgoud is normaal. Processen als vriesdrogen moet je dan toch ook wel doen. En een beetje extravagant moet je je toko ook wel aankleden. Dat daargelaten, een verademing ook. Omdat ie niet grof in de mond is, geen extreme emoties laat zien, anders dan pure blijdschap dat zijn truuk gelukt is. Zijn mensen niet schoffeert, geen sensatie TeeVee. Anders dan andere TV koks, totaal anders.

Voor hem lijkt alles een sprookje, een jongens avontuur. Chapeau, voor zo iemand. Dat ie dan in 2008 een extravagant kookboekje The Big Fat Duck Cookbook uitbrengt voor een vriendenprijsje van 250 dollarkes mag dan ook verwacht worden. Zo te lezen is het niet alleen een kookboek maar ook een boek als een lust voor het oog. Eigenlijk zoals een kookboek als extravagant boek er hoort uit te zien, maar vooral beleefd hoort te worden. Zeer zeker ook een boek voor bibliofielen. Voor de keuken? Ach, ik neem het maar op face value, leuke recepten ongetwijfelt, maar ga ik zoiets nu naast mijn fornuis leggen? Nee, dat dan weer niet. Ga ik het kopen, nee. Alhoewel, bij Amazon kost het dan nòg maar 35 euries. Het is dan niet de bibliofiele uitgave uit 2008, maar het bewijst eens te meer dat met een beetje wachten de boeken vanzelf goeiekoper worden. Als een boek het een paar jaar overleeft en in folio formaat wordt uitgegeven, dan merk je ook meteen of een boek populair is of niet.

Etonnante

2011-11-18T15:42:00.001+01:00

Ofwel. Verbazend!
Enerzijds omdat er weer gasten zijn de komende weken, het is winter en het is niet bepaald toeristisch weer. De meeste gasten hebben dan ook duidelijk iets in de omgeving te doen.
Anderzijds is het het soort gesprek dat ik met een van de gasten vanochtend bij het ontbijt had. Discretie verbied me hier om op details in te gaan. Minder discretie behoeft de opmerking over het gedrag van de nederlanders in het dorp waar we wonen. Eigenlijk betrof het meer de interactie tussen de dorpelingen en de kleine kolonie NL-ers die hier gegroeid is, de afgelopen twee decades. Die interactie is er namelijk niet of nauwelijks, klinkt het. En dat wordt een beetje gezien als merkwaardig, een beetje maar. "Ze zijn erg op zich zelf" wordt gezegd. "We hebben eigenlijk niet echt met ze gesproken". Toen ik dat tegen Marianne zei vanmiddag, op weg naar BigMat, zei die weer op haar beurt: "Waarom denken ze dat we uit NL zijn weggegaan, daar zit je op elkaars lip. Hier heb je alle ruimte om je heen, is het lekker stil, en je hebt met niemand wat te maken. Als ik elke week bij een iemand op de koffie ging van iedereen die ik hier kende, dan was ik volgend jaar nog bezig. Nee ik vind het best zo. Ik heb geen zin om net als zij doen, de deur bij elkaar plat te lopen, en het op een zuipen zetten. Niks voor mij. Het is ook allemaal familie van elkaar…"
Zoiets hing ik ook op tegen onze gast, dat het als erg prettig wordt ervaren door `ons`nederlanders, die rust, en het op ons zelf zijn. Voor mij gold dan nog, mijn literatuur, internet met skype, de muziek, de vele andere hobbies en passies. De behoefte om te gaan buurten is dan ook zeer gering. "Nee, nee" klonk het, "het is geen verwijt van de mensen hier, meer iets dat hen nogal opviel. En ja in uw geval komen er ook heel veel mensen over de vloer, dus begrijpelijk dat u niet zo de buurt ingaat". Nou ja en verder lekker kletsen aan het ontbijt over allerlei zaken. Soms heel serieus, soms heel luchthartig. Doe je erg veel mensenkennis mee op.

VERKEER

Op de dorpsgrens van de doorgaande D417 hebben ze van die paaltjes neer gezet zodat je én moet uitwijken én moet afremmen. Dat scheen een behoorlijk bedrag te hebben gekost. OK, de meesten komen met een vaartje van +70 het dorp inkarren. En op zich is het ook niet verkeerd om daar iets tegen te willen doen. Het is wel een doorgaande weg, en dat lokt toch ook uit om hard te rijden. Met die paaltjes is het echter net een verhaal als die 10 kleine negertjes: en toen was er nog maar een. Elke week wordt er wel een van die paaltjes aan gort gereden. De meesten zijn eigenlijk nog maar stompjes, of al behoorlijk aangevreten door die automonsters. Weer duizenden euro`s down de drain. Eerst hadden ze er een soort of pedagogische radar staan, zoiets van u rijdt nu 100.000 met een lachebekje erbij. Dat hielp totaal niet natuurlijk omdat er nu eenmaal geen camera bijstond. Nu die tien negertjes. Wat is de volgende truuk? Mijn idee. Breng toch een slinger in de weg aan, doen al die dorpen die last van dit soort dingen hebben. Maar ja, daar zal wel geen budget voor zijn, of het wordt niet als een al te groot probleem gezien. Of, en daar hou ik het maar op, is dit weer een van die hobbies van de burgemeester. Hij wil alles zo perfect hebben. Moet je net in zo`n dorp als dit zijn waar iedereen gewoon zijn ding doet zonder zich al te veel aan de regeltjes te storen.

MARKETING
Mensen vragen wel eens wat wij aan reclame doen. Nou, tot nu toe niet veel anders dan het bij regelmaat aanmelden bij allerlei boekings- of Chambre d`hôtes sites. Natuurlijk geeft onze eigen site de meest uitgebreide informatie. Die krijgt in december-januari een nieuw jasje + de mogelijkheid om direct te boeken. Verder scan ik het internet een keer in de maand om de concurrentie te bespioneren. Uhm, markt- of concurrentie onderzoek noemen ze dat geloof ik.
Maar vanmiddag had ik een gesprek met Glenn Rogers. Dat is iemand die Chinese toeristen naar ons B&B zou kunnen lokken. Dat zou ie doen door op vakantie sites een pagina voor ons te plaatsen, in het chinees dan. Eerlijk gezegd zag ik dat niet zo rooskleurig in. We liggen niet zo in de voor hen aantrekkelijke gebieden. Dat ging ook nog 300 flappen kosten. Gelukkig was ie eerlijk genoeg om te zeggen dat het daar, voor de Chinese markt althans, nog te vroeg voor was. Zouden we in een wijnstreek zitten, dan hadden we wel een hele goede kans gehad. De Chinese toeristenmarkt is zonder meer een booming business. En de trend is dat de Chinese toerist meer de B&B`s begint op te zoeken. Ook in de meer rurale gebieden als het onze, om de authenticiteit van het Franse platteland te ervaren.
Die gedachten uitwisseling was een heel interessante ervaring. Om, wat je aan het doen bent eens tegen het licht te houden. Vooral tegen een wildvreemde, die blijkbaar kijk heeft op dit soort dingen. Toch weer wat hints en tips rijker. Zoals de site pimpen, alhoewel daar alle info op stond die nodig was. We zijn redelijk gepositioneerd in de zoekmachines, vond ie ook al een goede. Volgens hem hadden we nog erg weinig van de mond op mond reclame gemerkt. Daar kon dan nog aan gewerkt worden. Het contact met oud-gasten zou daarom eens aangehaald kunnen worden. Was ik hem een stapje voor door te vertellen dat er een nieuwsbrief op stapel staat voor eind dit jaar of begin volgend jaar. Hij bood spontaan aan om daar eens doorheen te fietsen. Sympa nietwaar? We spraken af dat in 2014 nog eens contact gezocht zou worden om te kijken wat de Chinese markt voor ons zou kunnen betekenen.

COULOIR

Het werk aan de couloir vordert gestaag, vandaag de dwarsbalken er ingehangen. Een heel gesjor en gehijs. Morgen kan ik weer alleen verder met de afwerking. Maandag BP nog ff om de platen omhoog te tillen en dan kan die weer gaan wieberen.

couloir grange

Over korreligheid gesproken - 800 ISO. Veel ruis in de foto. Maar zo`n zwart-witje is dan toch altijd veel dramatischer in dit soort dingen. Het enige licht kwam van die twee bouwlampen, geen halogeen maar met spaarlampjes.

Couloir

2011-11-17T22:54:00.001+01:00

Hoera, krijg eindelijk het gevoel dat ik vooruit ga met mijn frans. Vanochtend een lange zin zonder ook maar een keer te stotteren of zoeken naar woorden. Was ook niet eens boos, dan komt het er namelijk behoorlijk vloeiend en rap uit ;=) Floep, daar lag die zin dan toch maar zomaar op tafel, stond er zelf verbaasd van te kijken. Kreeg ook even het gevoel dat ik door een soort van een barrière heen brak. Nu is deze jongen niet zo bang om fauten te maken, maar voor de luisteraar is het geen doen, als je zo staat te haspelen en zoeken naar woorden. Zeker, dat accent zal never nooit weggaan. Na een paar woorden hoort iedereen dat ik uit NL kom. Belde laatst Antenne Bleu op, een lokale radiozender, en het klonk heel beleefd hoor. "Goh", zegt ze, "u heeft een heel licht accent. Waar komt u vandaan"? "Nederland", zei ik. "Oh maar dat had ik niet gedacht". Toemaar gaan ze ook nog slijmen met je. Als je je zelf dan terug hoort, stijgt het schaamrood je toch wel naar het kale kruintje. Afijn, elke dag lees ik nu een stukje hardop uit een of ander boek of tijdschrift. Las ik ergens als tip. Dat kun je met de compu opnemen, nou dat wil je niet horen! LOL Gewoon volhouden, stug volhouden. Wat ik ook regelmatig doe is de praters op radio zender France Cultuur nawauwelen, in de auto dan. Gaat me steeds beter af.
Dit moet je ook eens doen. Eens roepen: POUR LA GLOIRE DE LA FRANCE! - voor de glorie van Frankrijk. Wel in de context van een of andere discussie hoor, anders slaat het natuurlijk als een tang op een varken. Vinden ze prachtig. Vooral als je dat met een overdreven nasale rollende R doet. Ze gaan dan meteen meedoen en verzinnen dan weer andere kreten met die brallende GLOIRE - spreek uit: glwaarrruh. Ach, je amuseert je wat met die autochtonen, nietwaar?

COULOIR

Het couloir - de gang van ons appartement naar het atelier - vordert gestaag. Voor het zware tilwerk, de wandplaten en het plafond, BP maar weer ingehuurd. De timmerman uit het dorp heeft het zo ontzettend druk dat ie pas in april kan. Komt ie alsdan nòg niet opdagen, gezien de vorige ervaring, is helemaal niet erg. Daar leer je mee om te gaan. Althans, ik wind me er niet meer over op, is volkomen zinloos. Bovendien, met dat soort leveranciers maak ik korte metten en zet ze op de liste noir, de zwarte lijst.
Over vakmensen of lokale bedrijven inhuren. De burgemeester gooide onlangs een balletje op waarom ik die of die `vakman` of entreprise (bedrijf) niet inhuurde uit het dorp. Heb ik hem toch maar even fijntjes uitgelegd waarom, zonder grof of onbeleefd te worden. Zoiets van: "Ik heb niet zoveel zin om een half jaar te wachten, want over een half jaar staan de gasten al weer voor de deur. Dan doe ik het liever zelf, maar dan meteen. U weet toch hoe ongeduldig die Hollanders zijn"? Dat moest ie wel beamen. En daarmee was de kous af. Hij doelde natuurlijk op BP, waarom die bij mij werkte. Legde ik hem ook uit. Iets met zere heup, het zware tilwerk dat ik daardoor niet meer kon doen, op ladders klimmen gaat ook moeillijk. Afijn beetje zielig doen, en dat was ook weer klaar. Hij knikte vriendelijk, en al bonjourend liep ie verder. Heel discreet, dat moet ik hem meegeven. Ach ja vorm en decorum, erg belangrijk hier. Leuk om daaraan mee te doen. Je weet allebei dat je elkaar in de maling staat te nemen. En toch speel je het spel. Ze kunnen dan ook zo`n heel klein, bijna onmerkbaar glimlachje op hun lippen hebben liggen. En ja tuurlijk nemen ze je in de maling, daarom is die onmerkbare grijns er ook. En zo wat, ik ga gewoon daarin mee. Ook al zie je ze denken: "Die gosert is maf!" Prachtig toch, nietwaar?!

Om het bouwplan in het chicken brain van BP te krijgen, had ik voor hem een stappenplan gemaakt, zoiets van 1,2,3,4, en 5 resp vloer, achterwand, zijwand, plafond, voorwand. Schetsjes erbij, koffie, werkoverleg, en an die Arbeit!

Stap 1. Vloertje gelegd.
Niet zwevend want dan gaat het hout alle kanten op. De Bigmat had hele mooie grote PUR platen met een soort reflexielaag er op geplakt. Dacht meteen aan: grote stappen snel thuis. En bij toeval ook nog de ideale maten. Nog een vracht spaanderplaten erin, demi chevrons, latten geladen, er kon niet meer bij. Het karretje hing weer eens op zijn assen. Stuurde ook niet zo best naar huis toe. Had ik me nog zo voorgenomen om dit niet meer te doen, zo zwaar te laden.
Van het appartement project had ik nog kant en klare, vier keer gelakte vloerplanken liggen. Precies genoeg voor dit oppervlakte. Dacht nog even, waar kan of ga ik die anders nog voor gebruiken. Niet in voorzienbare tijd. Dus hop die planken worden dus het nieuwe vloertje, over de isolatie heen, je ziet er niets meer van. Vloer meteen klaar, hoef je niets meer aan te doen.

Stap 2 De betimmering van de muur aan de kant van het apartement

Er waren nog een paar isolatieplaten over, die maar meteen verwerkt. BP tillen met die vloerplaten en ikke schroeven. De bovenste mocht BP dan weer doen. Dat deeltje toch weer redelijk netjes afgetimmerd. Helaas is BP niet zo tuk op pur schuim als ik, en hij vergat dan ook voor het gemak de naden af te spuiten. Nou ja, het wordt uiteindelijk toch een binnenmuur, dus niet zo erg. Je moet ook overal zijn handje vasthouden. En dat doe ik, ik hou hem dit keer ultra kort aan de lijn.

Zo vloertje en achterwand staan.

Stap 3. De zijwand.
De platen met houtwol moeten helemaal ingesloten worden, anders ontstaan er teveel koudebruggen en isoleert het niet optimaal. We beginnen met het vochtregulerende plastic, pare vapeur noemen ze dat. Mooi dik spul. Het voordeel van dit stappenplan is ook nog dat je een behoorlijke stijfheid van de constructie krijgt als je alles in kunt klemmen. Zo dient de achterwand weer als vast punt voor de zijwand. Niks zwiebelt ook. Alles zit muurvast zogezegd. De maten van de platen isolatie zijn bepalend voor de afstand tussen de staanders. Die maakten we van spaanderplaten en demi chevrons (4x6 cm), de hele handel werd verlijmd. Zo ontstaat een zeer sterke sandwich constructie. Daarop komen ook nog de liggers van het plafond te rusten. De zwaartekracht zorgt er ook voor dat de isolatieplaten goed op elkaar blijven liggen, dus daar hoefde ik ook niets meer aan te doen. De wandplaten er tegenaan geschroefd en klaar is uw kunstgebit.

Zit ook wel redelijk in elkaar. Tot nu toe is alles volgens ontwerp gebouwd, een mooie meevaller. En, de ene wand klemt de ander vast. Geen gedoe met extra zware verankering. Gewoon een aantal slagschroeven van 200mm doen het meeste werk. Het zaakje kan immers geen kant op.

Kookboeken

2011-11-14T19:02:00.001+01:00

picture:750g.com

Van diverse vrienden en kennissen krijg ik kookboeken aangeboden. Geweldig! En warempel, vanochtend kwam BP ook nog aangehobbeld met een dikke zak kookboeken. Een boekje Les Meilleures Recettes de Régions de France - de beste recepten uit de franse regio`s verdient speciale aandacht. Waarom? Het sluit mooi aan bij mijn bestudering van de middeleeuwse keuken van Frankrijk. Die recepten lijken me namelijk behoorlijk authentiek te zijn.
Toevallig zag ik op het franse journaal ook een item over de lokale keuken. En volgens de journalist is dat ook een beetje de trend aan het worden. Terug naar de oorsprong. Een mooi item op het journaal. Daarin werd een restaurant getoond in de Limoge, een departement beetje links in centraal Frankrijk. De kok specialiseerde zich zelfs in de produits du terroir - streek producten. En de klanten maar klagen, oh oh oh wat een calorieën, maar erg lekker. En hap, ging er weer een brok van die paté de pomme de terre - aardappeltaart - in dat ronde smullende gezicht. Tuurlijk je kunt overal lardons - spekkies - indouwen, en creme fraiche en fois gras en…
Zelf denk ik dat het juist de kunst is om er geen vette hap van te maken. Verbazend genoeg mag je deze aardappeltaart als een entree zien. Krijg je ook maar een klein puntje van op je bordje, zag ik, da`s ook weer zo. Het moet de eetlust opwekken, een entree, niet bederven.
Gekte er een aan de bar, dat ie nu alvast maar een bodempje legde voor vanavond. En passant lieten ze nog wat gerechten zien die de maaltijd completeerden. Dan heb je tot de volgende morgen toch geen trek meer?

KLASSIEK
Zo langzamerhand begint het me te dagen hoe een klassieke franse eetdag er uit ziet:

In alle vroegte ontbijt je met een stukkie brood en een plas koffie in een kom, al of niet met (veel)melk en suiker
Om tien uur heb je dan een stuk(je) brood - fiselle / baguette - met ham of zoet erop, vaak een stukje fruit, een kop koffie, melk, of koude chocolademelk - een of ander oplosgoedje. Of zelfs een croissant. Van gasten begreep ik dat die croissant er vaak alleen op de zondag is - te veel vet.
Omstreeks 12 uur hét Midi. Dan eet je een repas met alles erop en eraan.

Dat bestaat uit een entree (paté, hors d`oeuvre, soepje o.i.d.),

een plat - hoofdschotel- stukkie vlees met iets als pasta, aardappelen of een ander vulmiddel

een entremet, bijvoorbeeld een salade. De salade kan ook als entree gelden

een dessert iets zoets als pudding, ijs etc of kaas, of koffie met soms een bonbon. Als je het dan chique wilt doen kun je dat dessert ook nog uitsmeren over verschillende gangen.

Na het midi volgt dan in de nog redelijk relaxte kringen een uiltje knappen. Dat komt er tegenwoordig niet veel meer van. Volgens een onderzoek van Le Monde schijnen mensen steeds meer snel iets te pakken als een sandwich en dat achter hun buro op te eten. Of de pauze is vaak niet langer dan een halfuur, dan doe je de luiken ook niet ff snel meer dicht.

Dan rond 4-5 uur een snack, meestal iets kleins een croque monsieur, een stuk fruit, wat noten, petits fours, een koekje of zo en iets te drinken. Water, thee, koffie, limo…
Aansluitend neemt men in bepaalde kringen dan een soort aperatief 5-6 uur. Dan wordt of de snack overgeslagen en/of men knabbelt wat noten tijdens de apéro.
Rond 8 uur gaat men voor het diner, dat tijdstip varieert sterk. Het moderne drukke arbeidsleven, steeds langere werkdagen, en dergelijke dwingen soms dat tijdstip te verleggen. Meestal naar voren. Het diner in de avond is lichter dan het Midi. Hier beperkt men zich tot een koud en of warm gerecht en een salade, meestal brood erbij. Dat kan dan afgetopt worden met een licht dessert. Iets als yoghurt, een flan, of stukje kaas.
Souper. Hà, het beruchte Souper. Dat kan plaats vinden vanaf 11 uur. Dat wordt alleen in zeer gegoede kringen nog gedaan of eigenlijk alleen nog maar bij dinner parties of feesten. Hoe zo`n souper exact in elkaar zit moet ik nog uitzoeken.

Als je dit dan leest denk je meteen dat al die Fransen moddervet moeten zijn. Niet dus. Volgens datzelfde onderzoek in le Monde, is het geheim om niet tussendoor even een graai in de koelkast te doen. En matig te eten als je de hele dag op die manier gevoederd wordt. Echter, wees eerlijk denk ik dan. Welk urbaan / modern gezin kan zich al die tijd voor al die maaltijden nog veroorloven. Niet te denken aan de pegeltjes. In werkelijkheid zal zich dat natuurlijk op veel bescheidener schaal afspelen. Bovendien kunnen gewoonten, tijdstippen, en samenstellingen van zo`n eetdag per streek en sociale laag natuurlijk anders zijn. Op het platteland leeft men nog wel richting dat patroon. Ook dat is echter aan het veranderen lees ik. Het boven geschilderde scenario is toch wel erg luxe, ook wat tijd betreft.

BP

foto:jrhoeve

Zo had BP wel een punt toen hij zei dat meestal dat apéro alleen nog maar vrijdag ingenomen werd. "Dan zetten we het op een zuipen omdat de rest van het weekeinde er dan nog aankomt", zei ie. "Door de week is men erg matig met drinken." Nou als er één iets over drinken kan vertellen dan is het BP wel. Als die kerel eens een keer niet een kegel uit zijn gezicht heeft hangen is dat iets zeer bijzonders. Na het aanbieden van de boekjes ontspon zich wel weer een gesprek over eten natuurlijk. Koken kan hij als de beste. En ben geneigd daar wel enig geloof aan te hechten. Als we het over recepten hebben dan weet ie zijn weetje wel. Het is een scharrelaar, die zo links en rechts wat `regelt` of "recupereert', zoals hij het dan zo zegt. Recht voor zijn raap zeg ik dan "gejat dus", en daar is ie dan niet eens verbolgen over. "Die is toch gek, dien `Ollander`" zie je hem altijd denken. Meestal geeft ie dat stelen nog wel toe, en is er nog trots op ook! Rare kwibus. En steevast komt er dan achter aan: "Maar bij u ben ik absoluut te vertrouwen hoor, mijnheer Robat!" Hu, mijnheer Robat. "Kontkruiper", denk ìk dan weer.
Maar volgens zijn eigen zeggen kookt ie ook graag, en goed. Dat wil ik graag wel eens proeven, zonder meer, laat ik blijken. Vervolgens had ie nog hert en zwijn in de aanbieding, of ik belangstelling had. "Ach doe maar een paar kilo" zei ik. "Ben niet zo gek op wild maar Fannie kan daar vast wel iets lekkers uit maken denk ik."

WINTERPOT
In deze regio zijn er eigenlijk drie gerechten die de winterpot vormen. Althans de traditionele gerechten.

Natuurlijk de Choux Croute.

Laagjes zuurkool afgewisseld met laagjes uien, plakken worst, gerookt spek, penen. Wat al niet, en in allerlei varianten.

Dan de Boeuf Bourguignon.

Draadjesvlees met gerookt spek, wortels, knoflook, uien en champignons. Daar leeg je nog een fles wijn in, paar uurtjes pruttelen, heerlijk.

Als klapper, de Pot Au Feu.

Een soort stevige soep met kool, kruiden, stuk vlees, aardappels, en penen. Daarvan bestaan, heb ik begrepen, net zoveel varianten als inwoners van Frankrijk van. De BB en CC idem.

Zo, dat was mijn wekelijkse blurp wel weer over eten.

Weer

2011-11-13T13:52:00.001+01:00

Veel mensen vragen me naar het weer hier, best vaak wel. Dat leek mij zo voor de zondagmiddag wel een leuk onderwerp. De haard staat lekker te loeien, Chippie snurkt lekker, en Floppie rammelt wat aan zijn spiegeltje.

Het weer dus.

`Ollanders` hebben een soort haat liefde verhouding met het weer. Het is namelijk nooit goed. Te warm, koud, nat, winderig, heiig en wat weet ik veel welke weertypes in ongenade bij den `Ollander` gevallen zijn. Is het (te) koud, klinkt het "was het maar warm". Is het lekker warm, klinkt het " veel te warm, mag het wat minder zijn". Het is ook nooit goed. Daarom is het zulk knudde weer boven Nederland. De weergoden weten gewoon niet meer wat ze met al die verzoeken aanmoeten. En raken daardoor uiteraard in verwarring. Weergod of niet.
Hier in de Haute-Saône is het wat minder extreem, eigenlijk hoor je niemand van de Fransjes echt klagen. En persoonlijk vind ik dan weer dat we het in deze streek niet eens zo slecht getroffen hebben met het weer. OK het kan dagenlang in-diep-triest weer zijn. Daarna heb je vaak een of twee dagen schitterend weer. Net als nu. De morgen begon slecht, de zonnecollector kwam niet boven de 15°. Zo tegen de middag knapte het op. Nu schijnt de zon dan toch maar weer.

kaasje, wijntje, in de winter

Koude is in deze streek niet echt zoals dat aanvoelt in NL. Zegt Fannie ook altijd, dat ondanks de kou ze toch gewoon in een lichte trui kan buiten lopen. De koude ervaring is hier heel anders. Temperaturen in de winter liggen zo gemiddeld rond de 4 à 7 graden. Een paar dagen kan het heel erg vriezen: -20. Daarna stijgt de temperatuur snel. En dan een heel aantal dagen wiebelt het zo tussen de -7 in de nacht en +6° overdag. Als de zon er ook nog bij komt wel 12°
Zo gaat het ook met de warmte. Het is in de zomer al snel boven de 25°. Opnieuw in NL zouden we dan aan het klagen gaan bij de weergoden, die er vervolgens ook geen koek meer van kunnen bakken. Vorig jaar was het een paar keer boven de 40 hier. Dan ga je in de schaduw zitten en wacht je de avond maar af. Met het zwembad dit jaar viel alles prima te verdragen. Het weerstationnetje recht in de straling van de koperen ploert, wees wel eens 56 graadjes aan, maar ja die is ook nog zwart, en vol in de zon. Trek daar dan maar eens 10 graden voor af, nog steeds bloedje heet, maar te harden. Toch zeggen de meteorologen hier dat we te maken hebben met een oceaan klimaat. Hier dus, hier aan de voet van de bergen, kun je nagaan. Overigens bij -20 +40° in NL ligt het land plat, kun je nagaan.

in de bossen bij Fougerolles

De herfst is overigens net zo`n ramp in NL. Bij een blaadje op de spoorrails, ligt meteen het spoornet plat. De Fransjes hebben speciale waswagens op het spoor rijden, die al rijdend met hogedrukspuiten de zaak schoonmaken van gevallen bladeren. Weer een van die voorbeelden dat niet alles rammelt of onlogisch is in LDF. De spoorwegen geven ook `eerlijk` toe dat door de blaadjes op de rails 2000 uren vertraging opgelopen wordt. Zal wel iets meer zijn in realiteit, als er maar een getal genoemd wordt denk je dan weer. Met sneeuw en ijs gaan ze ook iets praktischer om. Zonder al te veel omhaal. In onze streek wordt indien mogelijk geen zout gestrooid. Op de hoofdwegen gaan (meestal) eerst de shovels aan de gang en daarna pas strooi- en bezemwagens. Ik heb tot nu toe ook nooit gedoe gehoord over tekorten aan zout of zo. En ook niet vastgezeten in de sneeuw. Dat is al heel wat, vooral omdat ik veel de paden in, de lanen uit rij. Op verkenning in de streek waar ik woon.
Het weerbeeld in het zuiden is een stuk extremer. De afgelopen weken stort-regen-bui-de het, niet meer normaal. Wat gewoonlijk in een maand viel kletterde nu in een paar uur naar beneden. Dat kan geen riool ter wereld verwerken. Overstromingen volgden, hier en daar stond het water anderhalve meter in de huiskamers. Dat is natuurlijk stevig balen voor de mensen. Op het journaal liet er eentje een soort meetlat zien die in de gevel was gebeiteld. Schijnt dan toch nog wel vaak voor te komen. En dan maar zeggen, ja maar in 97 stond het nog veel hoger. Zo van gemaakt optimistisch, het kan nog slechter. Natuurlijk klagen ze steen en been dat de regering er niets aan doet. En uiteraard wordt dat vakkundig weggeknipt door de redactie van het journaal. Maar als je de lichaamstaal leest van de getroffen Fransjes dan balen ze stevig. Nu wordt het verhaal met een knipoog en grimlachje gebracht. Lijkt het, na stevig editen van de journaal redacteur. Je ziet gewoon de verbolgenheid in de ogen van die mensen. Als het dan eens in de drie jaar voorkomt ga je toch iets aan kanalisatie en riolering doen toch? Dat het anders kan, ja, in NL. Maar daar slaan ze momenteel wel erg door. Duur betaalde polders worden weer onder water gezet op voorstel van overbetaalde politici die daar natuurlijk totaal geen kaas van gegeten hebben. Ben benieuwd welk politiek steekspel in het departement Var (ligt aan de middellandse zee) hier weer over uitgevochten gaat worden. En zoals overal ter wereld, zodra er geld bij komt kijken is niemand thuis. Dan zijn het ineens gevallen die statistisch gezien een keer in de 150 jaar voorkomen. Heerlijk toch, we leven in een poppenkast uitvoering. Het trieste is dat dit dan wel ff live is.

picture: lemonde

In de winter sneeuwde het ook weer als een bezetene in de zuidelijke provincies. Voornamelijk in de tegen de Alpen aangelegen departementen. Voor de liefhebbers: Savoie, de Alpes, de Pyrénées, en alles wat daar in de buurt ligt. Dat gedeelte van het land lag dus welgevoeglijk plat. Stormen met hagelstenen als tennisballen, stortregens, en wat ze al niet in de aanbieding hadden. Het kwam allemaal achter elkaar naar beneden. Net alsof er uitverkoop was. Zaten we in de Haute-Saône nog lekker in de zon, daar beneden was het bar en boos.
Daarom, we hebben het hier nog niet zo slecht. Geen steile bergen, geen rivieren die ineens een kilometer breed worden. Of weergoden die er een gletsjer van dreigen te maken. Alles ideaal? Nee natuurlijk niet. Het kan hier af en toe dagenlang aanhoudend regenen. Gek genoeg komt het dan bijna recht naar beneden. Bijna net zoals in de tropen. En bij die hondsdagen ga je maar op de vloer liggen, ergens slapen, of neem je een duik in het zwembad. De herfst en de lente zijn hier het mooist, gemiddeld is het hier dan erg goed toeven. In de zomer is het lange tijd loei droog en lekker warm, de winter heeft zo zijn kuren. Afgelopen winter duurde zelfs voor autochtone inwoners erg lang.

Onder de streep is het echter een prima klimaat, in ieder geval beter te verdragen dan het Nederlandse.

Winteratelier

2011-11-12T15:30:00.001+01:00

kijk `m gaan!

handvormen

Grappig, de eerste pot die werd gedraaid in mijn winteratelier werd gemaakt door een kind van acht jaar. Geweldig dat kleine manneke zo achter die draaischijf te zien zitten. Voor zo`n eerste introductie in het edele pottenbakken ging het hem toch niet slecht af, helemaal niet. Ooit een hyperactief kind iets proberen te leren? Nou, ik kan je vertellen dat dit een totaal nieuwe ervaring is geweest voor me! The kid keek overal heen behalve zijn werk. En voor draaien is het handiger ietsjes meer concentratie op te brengen. Hij deed zijn best, en bij het centreren kreeg ie een rooie kop, gewoon aandoenlijk. Wat ik me afvraag is, hoe je je als kind moet voelen als drie volwassenen op je in zitten te praten. Niet op je gemak denk ik. Je zag dat hij zich afsloot. Dus al snel gaf ik hem gewoon de stukjes van 500 gram klei aan en deed niets anders dan het ergste te korrigeren. Daarmee ging het steeds beter. Hij hield zich kranig, zonder meer. We hebben toch wel lol gehad en daar ging het per slot om. Twee werkstukjes zal ik verder voor hem afwerken dan heeft ie er toch nog een herinnering aan. Vreemd dat ouders altijd willen dat hun kids met iets naar huis komen… een soort prestatie dwang of zo? Zo jong al?

ONDERTUSSEN
De gasten in het appartement waren niet zo geweldig enthousiast. Het begon al dat ze bij aankomst buiten in hun auto bleven wachten. En het was best fris buiten. De voordeur was toch echt open! Was ook een beetje bij toeval dat ik naar buiten keek en hun auto ontdekte. Jammer. Gauw naar buiten gelopen en ze verwelkomd. De heer was behoorlijk ontstemd, en dat merkte je de volgende ochtend nog. Je vraagt je af wat hun verwachtingen zijn geweest. Wat de gasten zich niet gerealiseerd hadden is dat er voor het appartement niet zoveel pampering plaatsvindt dan als je in de gewone gastenkamers verblijft. En bij de boeking was toch nadrukkelijk gezegd dat ze zich zelf moesten redden in het appartement. Jawel, de bedden waren opgemaakt, alles was klaar. En ik heb ze even wegwijs gemaakt. Toen ik koffiepoeder en zo aanbood, zodat ze in ieder geval een bakkie konden zetten, werd dat afgeslagen. Waarschijnlijk omdat ik er niet bijvertelde dat dat on the house was. Merk ik wel vaker dat mensen iets weigeren omdat ze denken dat dat op de rekening kom, en dat ze zich generen om daarna het alsnog te accepteren. Als ik die signalen opvang, zeg ik dat nog eens nadrukkelijk: du maison - op het huis. Waarschijnlijk had ik al teveel strafpunten. Op mijn vraag de volgende morgen, of ze goed geslapen hadden, kwam dat typische beleefde, maar toch afkeurende antwoord van mijnheer. Zoals Fransjes dat zo subtiel kunnen brengen. Mevrouw had last gehad waar veel reizigers mee te kampen hebben, namelijk dat ze slecht in een ander bed slapen de eerste nacht. Toen ze vertrokken zat ik natuurlijk in het atelier te klussen, tsja en als je dan zomaar weg wil gaan... Afijn, eentje kwam er op het idee om ff te bellen. Waarop ik het atelier uitstormde om afscheid van de gasten te nemen. Het is een groot huis, dus je kunt elkaar wel eens niet meteen vinden. Meneer knikte maar eens. Geen beste beurt gemaakt dus. Moet es ff met Fannie overleggen hoe we hier het beste mee kunnen omgaan als gasten voor een nacht in het appartement willen slapen. Suggesties iemand?

In ieder geval ben ik blij dat ik de elektrische kacheltjes heb laten hangen. `s Nachts dooft het vuur in de CV natuurlijk en koelt het af in de kamers. Dan kunnen de gasten die kacheltjes aandoen als het hen te fris wordt. Dat was in ieder geval dan weer een pluspunt. An sich deed de CV het prima, die kan die 11 radiatoren met gemak aan. De zonnecollectoren houden overdag, als de zon schijnt dan, het zaakje op 15 graden en dan is de sprong naar 20° in de kamers door de houtkachel natuurlijk zo gemaakt.

PEREN

Gisteren weer een nieuw eet experiment. Peren met chocola (LMQR`s kookboek - naar beneden scrollen totdat je het recept ziet van de chocoladesaus) krijgen de gasten hier vaker. Als er kinderen bij zijn dan zit er bijna altijd iets met chocolade bij, dan laat ik wel de alcohol eruit. De peren die in de schappen van de supermarkt lagen waren nu niet direct rijp. Toch de rijpste er maar uitgezocht. Ergens kwam vaag iets bovendrijven als peertjes koken met iets erbij. Dat iets erbij werd vanille. Na een halfuurtje koken vond ik ze zachtgenoeg. De peren door midden gesneden, in een stervorm op een groot bord gelegd, dan de vriezer ingeschoven. Tijd om de chocoladesaus te maken kwam wel als het toetje opgediend moest worden.
Toch maar gekozen voor boeuf bourguignon en aardappelpuree met een gegrilde kaaslaag er boven op. Omdat er een kind bij was verder niet zitten sleutelen aan de puree, anders doe ik daar nog een stinkkaas door en room + een klont boter. Salade is bij Fransjes altijd een entremet (tussengerecht) of een entree, daar maakte ik dan de fromage blanc saus bij omdat de BB al redelijk zwaar op de maag ligt. De zachtgekookte peer was behoorlijk gekoeld, daar met een lepel voorzichtig de chocoladesaus over die gelukkig ook nog meteen opstijfde. Altijd weer spannend of de saus niet te dun of te warm is. De rest in een kommetje er bij geserveerd. Misschien een volgende keer nog iets als rode kersjes erop of zo. Walgelijk klassiek maar het oog wil ook wat. Het smaakte weer voortreffelijk en de peren waren precies zacht genoeg. Een gouden truuk die ik moet onthouden.

Ontbijt

2011-11-10T15:28:00.002+01:00

Ontbijten doe ik laat in de morgen. Zo tegen een uurtje of 11, dat bevalt me het beste. Dan heb je de post en de kranten gelezen, de email beantwoord, het weer bestudeerd, de beesten gevoederd, de planten bewaterd... Een soort ritueel in deze periode van het jaar.
Maar het ontbijt. Tot mijn verbazing vond ik vanochtend twee dozen met heel kleine restjes havervlokken staan. Had die toch al weggemikt? Afijn, het was precies voldoende om daar een ontbijt uit te fabrieken. Es Effe kijken. Een halve cup vlokken, een zakje vanille suiker, handje ongezwavelde rozijnen, klontje boter en klein mespuntje zout en een halve liter melk. En, had ik nog staan: een soeplepel room. Melk warm maken, haver erin, rozijnen erbij, wachten tot de handel borrelt, vuur op 4 en de rest erbij. Ondertussen goed roeren. Als de zaak een beetje slijmerig wordt, dan is de havermout gaar en kan er gegeten worden. Een heerlijke geur van koffie en iets romigs verspreidt zich door de keuken.

KLEl

picture:japan-i.jp

Muziekje aan. De koud geworden koffie 30 secs in de magnetron, en het tijdschrift Klei er nog eens bijgepakt. Staan vaak leuke dingen in die je op ideeën brengen. Dit keer een special over wat er met het kunstenaarsdorp Mashiko in Japan is gebeurd na de aardbeving. Dat is ronduit gezegd rampzalig. Ik lees een paar interviews met achtergebleven keramisten. Een enorme triestheid spreekt daaruit. Hun wereld is ineen gestort. Veel kunstenaars zijn vertrokken en toeristen blijven goeddeels weg uit angst voor de straling. Over duizend jaar zullen archeologen zich afvragen waarom deze potttenbakkers cultuur tot een abrupt einde kwam. Hier kun je de ravage zien. Die puinhopen zijn de overblijfselen van de specifiek Japanse, meters lange, ovens Stel je voor dat het Franse kermiekstadje La Borne weggevaagd zou worden. Zou ook niet zo gunstig voor dat gilde zijn. De natuur geeft en neemt.

Al lepelend aan de gloeiendhete havermout staar ik dromerig de wei in, tel de beesten, ze zijn er allemaal nog. Chippie, de kat, amuseert zich door een van de schapen te treiteren en zijn nagels in de vacht te zetten. Gek, eerst scheet ie pullen van die beesten en nu zit ie ermee te klooien. Nou ja, het is beter dat ze mekaar verdragen dan dat ze bang voor elkaar zijn.

GASTEN
Vandaag maar eens de kamers inspecteren voor de gasten morgen. Nog de laatste hand nodig, of misschien iets vergeten? Gasten die om iets komen vragen is niet goed. Een paar ervan willen ook nog kleien. Wat een geluk dat het winteratelier klaar is. De zonneverwarming werkt helaas de laatste dagen niet echt mee, dus dat wordt een boom opfikken in de grote kachel morgen.

Wat gaan we eten? Het idee van de MasterChef op TV1 leek me wel leuk. In de entree dezelfde ingrediënten gebruiken als de hoofdschotel. Maar dan wel anders verpakt. Een ideale kans om die Aumônière te proberen, dan kan die ook weer terugkomen bij het desert maar dan met ijs gevuld en besprenkeld met chocoladesaus. De cirkel is dan rond. Hmmm-mmm. Vlees? Iets van faux steak? Boontjes erbij of zo? Wat ligt er zoal op de groenteafdeling? Of gewoon aardappeltjes uit de oven, altijd lekker. Er is nog een dag om daar over na te denken en het kan natuurlijk iets totaal anders worden. Aan de andere kant is het bijna winter en dan denk je bijna automatisch aan een choux croute of boeuf bourgignon. Awel, ik laat het een beetje in me bezinken en dan morgen maar eens inkopen doen.

KLUCHT

Dat ik persoonlijk niet zo veel op heb met politici weet de regelmatige lezer van dit blog wel. Maar wat er zich de afgelopen paar maanden aan het afspelen is hier in Europa tart alle verbeelding. Ook dat half Europa door een kleuterklasje geregeerd wordt zal na de komedie van de laatste weken wel duidelijk zijn. Een Berlusconi die alleen maar aan vrouwen kan denken. Een Papandreo die slechts voor zijn eigen politieke hachje gaat en landsbelang of Europa daaraan volledig ondergeschikt maakt. Om het voor deze week af te toppen met een Sarkozy, die natuurlijk gelukkig is met zijn nieuw geborene, maar het verder oorverdovend stil laat zijn. Anders dan wat slap gewauwel over hoe ernstig het allemaal is komt er niet van het Elisée. Komt er een van die regerings bobo`s op teevee om nog eens fijntjes `toe te lichten`waarom er nog meer mensen da`lijk hun huur of hypotheek niet meer kunnen betalen. Nog meer windowdressing, het is gewoon een belediging voor ieders intellect. Spaanse en Portugese overheden spelen een potje poker, met als inzet een recessie voor de komende tien jaren. De Belgen die dan nu na meer dan een jaar neuzelen een regering hebben, maar nog steeds bakkeleien over een begroting. Waar hebben ze het over. Hop aan het werk mensen!
Iedereen liegt de Europese commissie staalhard voor, en die tuint daar met open ogen in. En niet te vergeten, de oost Europese landen. Ook daar schort het nodige in de nationale huishouding. Je zou zeggen: wat mankeert die gasten? Zien ze niet dat er echt wat moet gebeuren en dat het voor je uitschuiven van dit soort cruciale zaken nu niet meer kan? Nee, ze dreutelen wat, voeren een show op in Cannes, of spelen van de domme.
Op steeds meer fora schijnt door dat de mensen er zo langzamerhand genoeg van beginnen te krijgen. Maar ja dat lees ik nu al een aantal jaren, en het zet nooit door. Iedere keer komt er dan weer een schijnbeweging van een of andere regering en dan waait het weer over. Revolutie, tuurlijk joh! Dan komen de heren van de revolutie weer in het pluche te zitten en beginnen we van voren af aan. In Egypte zie je ook dat verschijnsel. Blijkbaar is het genoeg om als oude machthebber `over te lopen` naar het nieuwe kamp om je weer van een met pluche beklede zetel te verzekeren. Wat is nieuw.
Als ze nu gewoon eens zeiden: wij weten het ook niet meer. Wie wil ons helpen? Om vervolgens die kinderachtige politieke spelletjes eens een poosje opzij te zetten. Om dan met zijn allen keihard te gaan werken aan het herstel van een wereld. ONZE wereld.
Wat las ik op Geenstijl? "De arrogantie zit zo hoog in je bol, dat je kapsel er voor gevlucht is…" Dit sloeg dan op Dion Graus met zijn kale kop. Maar ik vraag me af of… Ach laat maar.

Hier breekt de zon door op het einde van de dag, da`s al heel erg mooi in deze trieste tijden.

House Management Manual

2011-11-08T11:40:00.002+01:00

Sommige delen van de installaties hier in huis beginnen een behoorlijk gecompliceerde vorm aan te nemen. Dus roeptoeterde ik dat er een House Management Manual moest komen. Iets waarin stond hoe alles hier in huis aan elkaar is en wordt geknoopt. Hoe sommige dingen werken, en waar je wat vindt. Het afgelopen weekeinde ben ik met een eerste opzetje begonnen. Gewoon om eens te kijken waar ik aan begon. Een soort voorstudie dus. Enfin, eerst maar eens de hoofdstukken bepalen. Dan een structuur van die hoofdstukken en nog wat onderdelen als adressen, leveranciers etc. Er bestaan van praktisch alle deel projecten schetsen, een hoop email, tientallen foto's en de rekeningen heb ik ook nog bewaard. Al te moeilijk moet het niet zijn om dat allemaal in te vullen.

Douches en toiletten kamers

Je vraagt je dan af hoe gedetailleerd het moet zijn.
Over 10 jaar weet je echt niet meer hoe alles loopt. Waar iets is ingegraven, welke stop in de stoppenkast nu met welke stopcontacten werkt, of waar de stroom nu vandaan komt. Zo zijn er 4 stoppenkasten in dit huis, 6 als je die van het badhuis en solarfarm meerekent. Kom daar nu maar eens uit als je er niet bijna vier jaar aan hebt lopen knutselen, uitbreiden, upgraden (sterkstroom). OK vrij gedetailleerd dus.

En voor wie schrijf je dit allemaal op?
Ten eerste, voor mijzelf, als bricoleur en voor Fannie als chef als ze eens iets moet uitbesteden. En ten tweede voor de nieuwe eigenaar wellicht, die over +10 jaar dit huis koopt. Want hoe leuk dit werk als B&B ook is, op een gegeven moment wordt je er te oud voor. Dan zou het leuk zijn als de nieuwe eigenaar met Le Mouton verder gaat. Trekken wij ons terug in een klein apartementje aan de zuidkust of zo. Maar ja als je ziet dat het daar overstromingen, stormen en heftige sneeuwval geeft, lijkt me dat ook niet weer zo'n gunstige stek om neer te strijken.

picture: interchalet.com

Hoe ver moet je gaan?
Nadat de hoofdstukken waren opgeschreven, de structuur binnen die hoofdstukken was vastgelegd, ben ik voorzichtig met een onderdeel begonnen. Want wie A zegt, moet ook B zeggen, toch? Nou, dat is dan ff schrikken geweest. Zovéél. En moeten daar nog foto's bij, en tekeningen? Volgende vraag. Is het interessant om te weten hoe iets is ontstaan? Nee. Voor iemand die alleen de informatie zoekt is dat niet interessant. Weglaten dus. Wel waar het staat en hoe het verbonden is met het huis bijvoorbeeld. Waar de leidingen lopen, en wat wat is. Leverancier? Ja dat wel, garantie en zo. Iets over die leverancier, hm alleen als dat zinvol is denk ik. Want dat geeft je een goede start bij nieuwe onderhandelingen. Maar moet dat in het HMM? Nee vind ik dan weer. Maar je wilt het wel vastleggen? Ja, waar nodig. Stop dat dan in een aparte bijlage, of beter nog apart deel. Beperk de informatie tot het essentiële dus. De bla bla in een ander deel. Belastingen hoort dat thuis in het HMM? Of hoort dat weer thuis in dat aparte deel. Of moet over hoe je Le Mouton managed ook weer een apart deel komen? Ja denk je dan. Op die manier ontstaat er een technisch deel, een deel over de nitty gritty van het geheel, en hoe run je le Mouton. Tenslotte besluit ik alleen het HMM pur sang te gaan maken. Het moet zinvol zijn, niet ontaarden in hobbyisme. Dan wordt het een tien jaren project. De rest komt dan heel misschien wel, als dat nodig mocht zijn. Er zijn immers nog +10 jaren te gaan?

picture from: atistbooknews.com

Zo dat is dan afgekaart. Alleen de essentiele info, een foto van het eindresultaat, en de ontwerpen. Dat maakt het een overzichtelijk iets, en geen tien jaren plan.

BLOGGERS
Bloggers komen en bloggers gaan. Er zijn er miljoenen van. De gemiddelde levensduur van een blog ligt zo tussen de drie en vijf jaar. De blijvers, die hebben zonder uitzondering iets speciaals. Zo ook deze blog, die van Paul Wuesten. Fotograaf. De mooiste platen maakt ie en houd daar zelfs exposities van. Kijk eens hier voor de blog en hier voor zijn professionele site. Vergeleken met Paul's platen zijn de mijne natuurlijk gewoon vakantiekiekjes. Ook niks mis mee, maar die van Paul zijn werkelijk een genot om naar te kijken. En da's natuurlijk een heel verschil. Hij werkt veel met een techniek die HDR heet. Je maakt drie foto's met een iets verschillende belichting en een programaatje voegt die naadloos samen. Heb ook ergens gelezen dat dat programmaatje die drie verschillende opnames ook kan simuleren, helemaal mooi toch? Je krijgt er zeer indrukwekkende en bovenal dramatische platen mee. Zie je, iets speciaals hebben, dat doet een blog overleven.
Mijn blog heeft niet zo iets speciaals. Het heeft gewoon een duidelijk doel. Iedereen op de hoogte houden van wat Fannie en ik hier uitvreten. Hoe Le Mouton Qui Rit vaart.. Waar we tegen aan lopen, wat we meemaken, verbouwen, kortom gewoon een gezellig babbelen zonder pretenties te hebben. Fatsoenlijk Nederlands schrijven kan ik toch niet, plaatjes maken ook niet, tekeningen maken weer wel.
Hier nog eentje. Deze blog is ook een blijvertje, een jonge journalist Oliveer van Beemen, die op 23 jarige leeftijd als journalist in Parijs aan de slag ging. Reist heel Frankrijk door en heeft daar een boekwerkje van het daglicht laten zien. De recensies zijn lovend.
Zo kan ik nog wel ff doorgaan over bijzondere blogs, maar dan ben ik vannacht nog aan het tikken.

POTJES
Wellicht wordt het pottenbakken toch nog eens iets. Ik ben nu bijna klaar met het inrichten van het winter atelier. Bezig met de droogrekken en materialen naar binnen te sjouwen. De draaitafel staat klaar. En nu is het enige nog de wastafel met warm en koud water. Dan kan het grote zoeken naar een mooie vorm voor ons eigen servies beginnen. Dat servies moet er met het volgende seizoen zijn, een pracht van een deadline.
Om met een pennenstreek een schapenvorm op een stuk papier zetten, ons handelsmerk moet dat worden, lukt nog niet zo best. Het lijkt meer op een hond tot nu toe. Awel, er is nog wel tijd voor om dat onder de knie te krijgen. Misschien moet ik gewoon een stempel maken. Dan ben ik er vanaf. Hoewel, het is wél een uitdaging.

Avondlicht

2011-11-06T18:12:00.002+01:00

De zon is bloedrood aan het ondergaan, de schapies staan kwispelend in de wei. Chippie struint daar een beetje omheen en de twee Mario Brothers (de geiten) liggen voor pampus een beetje afzijdig van de kudde na te meuren. Floppie, de papegaai is een bad aan het nemen. Een puinzooi weer, gelukkig hebben we tegels dus dat is makkelijk op te ruimen. Kortom het is weer een pastorale zondagmiddag.

De duikers meldden dat de slagboom inderdaad open was. Dat scheelde weer met het sjouwen van de flessen. Hopelijk zijn ze niet in de blubber daar vast komen te zitten. Want toen ze gistermorgen wegreden lag de auto toch wel bijna op zijn assen. Ze hebben het in ieder geval naar de zin gehad, da's geweldig.
De zonnecollector had de centrale verwarming tot bijna 20º gebracht vandaag! Een record. Ideaal zou zijn als daar 40 op de thermometer zou staan. Maar ja, dan moeten er toch een paar elementen bijgezet worden. Dat staat op de planning voor volgend jaar. Mag BP zijn rug weer eens breken op het graven van sleuven. De solarfarm is iets van lange adem, en noch Fannie, noch ik, hebben zin om daar meer dan nodig is in te investeren. Nu het is bewezen dat het werkt, gaan we verder. Nog steeds stap voor stap.

BOEKEN
Vandaag begonnen aan het boekje: Histoire de la Cuisine Bourgeoise (geschiedenis van de franse burger keuken). Tweede hands via het web gekocht. Uiteindelijk scheelde dat niet veel van de nieuwprijs met de kosten van de postzegels erbij, maar het is de leut van het vinden van zoiets op het franse equivalent van marktplaats: leboncoin (vrij vertaald als: de goede plek). Er is ook nog een boekje art de la cuisine au 17e siecle, over geschiedenis gesproken. Op het net vroegen ze er toch iets teveel voor naar mijn zin. Vreemd genoeg bood een Spaanse wederverkoper het aan. Gewoon een beetje geduld hebben, dan komt het vanzelf goeiekoper op je af. Bizar, het staat op de site van de uitgever voor een tientje minder. Nog vreemder is dat je dat boekje via Google wel op diens site vindt maar niet via de site zelf. Maandag maar eens over bellen of ze het nog hebben.
Zo stond het laatste deel van de serie van Henri Loevenbruck: "Les Cathédrales du vide" een jaar geleden op 27 euries, harde kaft. Nu kun je het in pocketvorm bestellen voor 7. Geduld is een schone zaak. Mezelf één boekje per winterweek gunnende, heb ik dat dus maar gedaan. De volgende op de lijst is Frank Tilliez "Le syndrome [E]". Daar zijn ook lovende kritieken over geschreven. Zowel van Tilliez als Loevenbruck heb ik al een paar pockets in de kast staan. Beide schrijvers zijn zeer lezenswaardig. Goed voor een week leesplezier.

En tenslotte eentje voor de bestudering van de geschiedenis van de computer: Worm, the first digital world war. Die geldt eigenlijk niet voor mijn wekelijkse leesvoer dieet. In december wordt namelijk weer aan de update van de site begonnen en daar zijn dit de voorbereidende bezigheden voor. De afgelopen drie jaar is alleen het hoognodige aan de site gedaan. Nu ben ik de aantekeningen, knipsels, info van het web, etc van de voorbije jaren bij elkaar aan het zetten en te rubriceren. Een Syssiphus arbeid, maar het moet nu eenmaal gedaan worden. Als over een paar weken het halletje klaar is kan mijn biebje over dit onderwerp daar gestald worden, en kan ik aan de slag. Bizar hoeveel info je in een paar jaar kunt verzamelen.

SPAGHETTI
Iets waar je me midden in de nacht voor wakker kunt maken: spaghetti met bolognese saus. Een keer in de zoveel weken kook ik een paar liter van dat spul, en eet dat dan een heel aantal dagen achter elkaar. Elke dag een portie nieuwe spaghetti koken, stukje kaas en brood erbij, een feestmaaltje voor deze jongen. Héérlijk! Dat top je dan af met een Calva(dos), een ijsklontje erin, de avond kan dan niet meer kapot.

De zon is onder, het wordt heel snel kouder, en ik roep Chippie binnen. Die staat na een minuutje te mauwen aan de deur. Ik doe wat brokkies in zijn bakkie en mevrouw is weer ok voor de nacht. Werkt prima zo, werkend op het Pavlov effect. Je roept de kat, geeft brokkies en klaar. Katten zijn dus gewoon te trainen. Bios was ook zo afgericht en luisterde prima naar zijn naam, vaak was er dan ook wel wat te snaaien. Vanmiddag sprong Chippie echter op het aanrecht. Deze jongen was hem dan toch ff iets te snel af, en hij kreeg een mep met de lege melkfles. Pijn en beloning dat is blijkbaar de manier om Chippie te leren waar ie wel en niet op kan klimmen. Nou ja, zodra ik me omkeer is ie dat natuurlijk totaal "vergeten" ;=) In mijn volgende leven wil ik ook kat zijn. Een beetje mekkeren en hop je bakje is weer vol. Een beetje vervelend doen en je baasje begint zich als een gek af te vragen hoe die je kan pamperen om je dat niet meer te laten doen. Wie is er dan eigenlijk de baas?

Duikers

2011-11-05T15:28:00.001+01:00

Gisteravond laat kwamen ze aan. De duikers voor Le Source de Planey, de bron van het riviertje de Planey, waar die grotten onder zitten. De tweede groep al vanuit België die hier een weekend de plomp ingaat. Een ideaal weekend vertier blijkens hun opmerkingen.

SLEUTEL
Via de mail kwam de vraag of ik wist wie de sleutel van de slagboom had. Geen idee, maar men kon altijd ff informeren, toch? Afijn, de coordonées van het stadhuis van Anjeux opgezocht en gebeld. Naïef natuurlijk om te denken dat dat altijd open is, en ik werd dan ook beloond met het keiharde gesnerp van een fax toon. Dan maar eens kijken wanneer het gemeentehuis open is. Snel gevonden op de site "annuaire des mairies de france", een soort gids van alle Franse gemeenten - erg handig. Ha, open van 16:30 tot 18:30 op vrijdag. Maffe tijden. Zal wel iets met de verschillende jobs van de mensen te maken hebben. Tegen vijven er maar eens heen getogen. Het is altijd beter dat je je neus laat zien, dan gaan dingen gewoon wat sneller. Op de gok bepaal ik dat nummer twee van rue de la Tour dat gebouw op de hoek moet zijn. Nergens staat aangegeven dat daar de Mairie is. Op de eerste verdieping zie ik licht branden. Ha, daar kijkt een pipo-tje nieuwsgierig uit het raam. Blijkbaar gebeurd het niet vaak dat er bezoek komt. Er is in ieder geval leven in de brouwerij. Shit, waar is de ingang? Ik loop eens om het gebouw heen, voel aan wat deuren, allemaal op slot. Kom ik weer terug bij de auto, wat nu? Zoals gebruikelijk helpt het om in LDF, in dat soort gevallen, je verstand uit te zetten en een willekeurige deur te kiezen. Bingo, die is open. Er brandt geen licht in die gang en het is stikdonker. Zie ik in het licht van de buiten lantaarn een papiertje aan de muur hangen waarop staat: dat het verboden is om naar boven te lopen als het gebouw in gebruik is. Echt waar! En weer dat bordje "sans issue" bij de deur naar rechts. Betekent in dit geval dan verboden toegang, of doorgang, of zoiets. Mijn verstand staat nog steeds uit, en ik besluit om juist wel naar boven te lopen. Hoor stemmen achter een deur en loop naar binnen. In het slecht verlichte vertrek kijken drie mensen verbaasd op. Waarop ik mijn verhaaltje af reutel, een beetje reclame maak voor ons B&B, en om de sleutel vraag. Nee, die hebben ze niet. Die heeft meneer... een onduidelijke naam volgt. Een vriendelijke dame wijst mij vervolgens het huis aan waar de beheerder van de sleutel woont. Hop, dat gaat goed, bedank de mensen en loop die stikdonkere gang weer in, de trap af en naar buiten. Tsja, ook bij het huis van de beheerder ontbreekt een duidelijke voordeur. Daar zijn die Fransjes echt geweldig goed in: het verstoppen van essentiële informatie. Ik besluit ook hier om maar eens om het huis heen te lopen, nergens een duidelijke deur. Loop weer terug, en hoor vaag iemand foeteren. Ah, daar beweegt wat! Voorzichtig klop ik op het raam, om de man niet te laten schrikken. Moppert ie: "Waarom loop je om mijn huis heen, kun je niet gewoon aankloppen"? "Tsja, waarop dan", denk ik dan. Maar de garagedeur staat open. Ik loop erheen en steek nadrukkelijk mijn hand uit, die hij na enige aarzeling schudt. Daarmee is meteen zijn weerstand gebroken. De vormen en beleefdheid winnen het altijd! Ik geef hem ons kaartje, die hij nieuwsgierig bekijkt. Oh Mailleroncourt, daar ken ik mensen heel goed, ratel de ratel... Het ijs is gebroken. Ik stel me voor en leg uit waar ik voor kom. Ik vraag hem: "Kan ik de sleutel krijgen, dan breng ik hem morgen meteen weer terug?". Hierop is de man intussen helemaal ontdooid en stelt vriendelijk voor om dat zelf morgenochtend te komen doen. Hij vraagt: "Wanneer komen uw gasten duiken"? "Half tien", zeg ik. "OK, zorg ik ervoor dat de slagboom open is." Ook goed, zelfde resultaat, nietwaar? We nemen hartelijk afscheid.
Had eigenlijk stiekem het plannetje lopen smeden om de sleutel te kopiëren, voor een volgende keer. Misschien beter zo, raak je zo beter bekend bij herhaalde bezoeken, en verwijzen ze misschien gasten door naar ons. Business is business, vind ik maar weer.
Al met al verliep het allemaal vrij soepel. Als je dat via de telefoon had moeten regelen was het denk ik niet (op tijd) voor elkaar gekomen.
Begin ik die Fransjes dan nu toch een beetje aan te voelen?

Update: de gasten mailen terug dat de slagboom inderdaad opengemaakt was, perfect!

Huishouden

2011-11-03T17:39:00.001+01:00

Vandaag nog maar eens wat huishoudelijke klusjes gedaan, opruimen, de keuken een beurt geven... Verder gegaan om de twee seizoenen dekbedden weer bij elkaar te krijgen. Die bestaan uit een dikke en een dunne laag. Maar dan moeten ze wel in elkaar passen met die drukknopen. Elk merk zijn eigen dingen weer. Denk je er twee bij elkaar te hebben, passen die drukknopen weer niet. Wat een gedoe. Er ligt een behoorlijke berg aan dekbedden in de lobby en morgen komen gasten. Dan moet die zooi wel aan de kant zijn.
Huishouden ook op de computer. Backups maken. De NAS (pakketje harde schijven die je via het netwerk kunt bereiken) draait weer. Weliswaar niet in de configuratie die ik wilde, maar goed. Sinds gisteravond de grote kopieerslag begonnen en `t zaakje staat nu nog te reutelen. Nou ja kun je tenminste via Wifi een filmpie kijken op het balkon. Al die foto`s eens bij elkaar is ook wel lollig.

RADIO FRANCE
Het is in en in triest weer hier. Tot een uur of elf was het buiig. De solarfarm klom rond midi met veel moeite naar 20 graden. Na de middag doe ik de haard aan, ha lekker warm. Ben ik net geïnstalleerd, boekje in de hand, lekker warm voor de kachel, gaat die telefoon af. Een beetje balend sta ik op. Zie op het schermpje dat het een Frans nummer is en meld me. Dat balen is snel over. "Allo", klonk het, "hier is ken uw streek van RadioFrance". Denk ik: wat krijgen we nou! Snel had ik in de gaten dat dit niet een gewone telefonische verkoper was. Of ik wel eens naar RadioFrance Besançon luisterde. Nou daar kon ik kort over zijn, "Nee", antwoordde ik. Daar stokte het ratelen een beetje aan de andere kant. Iets te direct voor een Fransje. Die zou antwoorden "dat het hem speet" en een smoesje als "aan mijn aandacht ontsnapt" of zo. Want beleefd blijven hè. Botte Hollanders doen het af met één woord.
Wat was het geval. Ze hadden een quiz (ken uw streek) en daar zochten ze prijzen voor. In ons geval stelde ze voor een verblijf en diner voor twee. Omdat ze iets origineels zochten hadden ze bedacht om ook een middag of ochtend een introductie in pottenbakken aan te bieden. "Want dat doet u ook hè"?, klonk het. Uit zichzelf vertelde ze wat daar tegenover stond. Een interview op de radio, zodat ik Le Mouton Qui Rit kon aanprijzen. De hele week zouden ze dan Le Mouton gaan vermelden als prijs voor de quiz. Nou, daar hoefde ik niet met de directie voor te overleggen. Dus zei ik daar natuurlijk ja op. Gratis publiciteit op de radio. Bijna voor niets dan. Ze gaf haar naam en contactgegevens op, dat noemen ze hier coordonnées. Een contract zou me toegestuurd worden. Asjemenou!

Testdag

2011-11-01T10:04:00.001+01:00

Vandaag zal ik voornamelijk om de z.g. solar farm heen darren.

zonnecollector element 2

A propos. Via de statistieken kan ik zien dat veel lezers van de blog de pagina's lezen over de zonnecollectoren / solar farm. Het is ook een heel verhaal geworden met veel foto's. En als alles in productie is zal ik er een PDF-je van maken. De text wat opkalefateren en informatie toevoegen, voor de liefhebbers dus ;=). Ook al omdat dit een eigen hoofdstuk in het House Management Manual (Manuel de Gestion de la Maison?) zal zijn. Suggesties kun je mailen of via de "comments" link onder elk blog artikeltje of via info@lemoutonquirit.eu.

OVERWEGINGEN

Wim schreef iets over het ontsnappen van energie via de collector uit het huis gedurende de nacht. En dat dat wel zou meevallen omdat het vacuumbuizen zijn.

Daarmee was ik hem voor. De kleppen / kranen gaan pas open als de temp in de collector groter is dan die van de CV, en sluit ik de bypass die in de nacht vol openstaat om het water te laten circuleren in de collector zelf. Dat doe ik nu handmatig. Het is de bedoeling dat de electronica dat overneemt.

Het ontsnappen van energie via de collectoren is daarom volgens mij te verwaarlozen.

Even terzijde. Ik schat dat de temp van de collector toch minimaal 60 moet zijn wil ik echt resultaten in de radiatoren merken. In de praktijk blijkt ook dat het verlies van / naar collector minimaal is, minder dan de 2 graden die opgegeven waren door de diverse bronnen: 0.1ºC per strekkende meter leiding. Die driedubbele iso in de pijpen is een goede zet geweest.

We moeten nu alleen nog even afwachten hoe dat zal zijn bij vorst van gemiddeld 6º-9ºC in de winter. De pijpleidingen liggen weliswaar een meter diep, waar de temp gmiddeld 6º zou moeten blijven. Er komen toch nog altijd delen van de leidingen boven de grond uit, wat natuurlijk verlies met zich meebrengt.

TESTVERSLAG

0900

clima: licht bewolkt, zwakke wind buiten temp 6º

zon staat nog niet echt vol op de collector, wintertijd hè. Wat is dat nu met die energie besparing. Waardeloze piepeltjes die klimaatfanaten.

temperatuur buiten 6º collector is 20º het water in de CV is 11º

1000

Zon staat nu vol op de collector

temperatuur buiten 8.5º, collector 26º, CV 11.5º

1100
licht bewolkt, er is geen direkte zon meer op de collector

temperatuur buiten 11º, collector 32º, CV 12º

Heb nu de radiator in het winter atelier afgesloten om het effect te zien. De bulk van de warmte gaat namelijk naar het atelier

1200
Zon staat nu vol op de collector

temperatuur buiten 13.3º, collector 36º, CV 13º

Bemoedigend, na 3 uur is de temperatuur in de CV 2 graden gestegen. Let wel er staan nu 11 radiatoren op EN de vloerverwarming. Die laatste neemt natuurlijk behoorlijk wat energie op. Toen het zwembad met 28 kubieke meter water er op stond duurde het toch al snel 3 dagen vordat het bad op temperatuur van 18º naar 24º was. Volgens mijn berekeningen en deels schattingen moet de systeem temperatuur naar 15 kunnen gaan.

1300
Halfbewolkt geen direkte zon op collector

temperatuur buiten 15.8º, collector 36º, CV 14º

Oh, om dat vraagje ff te beantwoorden: de temperatuur van de collector is de temperatuur van het water dat bij de accumulator in de garage aankomt. De temperatuur van de CV is de temperatuur (van het retourwater) in de ketel van de CV. De aankomst temperatuur bij de CV ligt 20 graden hoger volgens de opgeklemde thermometer. Tussen de aankomst bij de accu en de CV zitten de twee radiatoren (60 x 100 cm) van het appartement, dat verklaard het relatief grote verlies. De buitentemp komt van mijn digitale mini-weerstation

1400
Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.5º, collector 36º, CV 14º

1500

Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.1º, collector 35º, CV 14º

1600
direkte zon op collector

temperatuur buiten 17.1º, collector 38º, CV 14º

1700

Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.4º, collector 32º, CV 14.5º (schatting)

1800

bewolkt, zon achter heuvel

temperatuur buiten 11.4º, collector 22º, CV 13º

alle kranen dicht, bypass open, pompen standje lager

Einde testdag.

Conclusie is nog niet te trekken, daarvoor heb ik meer metingen nodig. Bij halfbewolkt weer komt de temp van de CV op 14.5º en dat is op zich niet slecht. Een ding kan ik hieruit wel opmaken. De kraan naar de collector moet uiteraard voor zonsondergang dicht. Dan is de temperatuur van de collector te laag om de CV nog op te warmen.

De parameters voor de elektronische regeling beginnen zich wel duidelijker af te tekenen.

Morgen laat ik het systeem zonder toezicht verder draaien in de laatste stand van kranen en pompen van vandaag. Om dan 's ochtends bij het openzetten van de kleppen, om 1200 en 1700 bij het afsluiten ff te kijken hoe de meters staan.

Leuk hoor dat experimenteren.

Tsjakka

2011-10-31T16:02:00.000+01:00

Weer een variant van de notenboom en schapies. Kan daar niet op uitgekeken raken, de zon die, vroeg in de ochtend, zwak door de mist breekt, en de beestenboel die begint te ontwaken. Altijd mooi, altijd weer pastoraal.

VERWARMING
Probleem: warmte ging niet richting de CV ketel vanaf de zonnecollector. De eerste radiator in het appartement was lauw, precies zoals berekend. Maar daarna hield het warmte transport op. Daar loop je dan een weekje op te broeden, wisselt wat dingen om, experimenteert wat en bouwt dan alles weer terug naar af. Tijd om Wim te consulteren.
Die kranen stonden op de juiste manier open. Suggereerde Wim dat de pompen van de collector en de CV tegen elkaar in werkten. Oplossing: twee slangen omdraaien aan de kant van de houtkachel en ook dat probleem is weer uit de wereld. Nu nog een aantal zaken op een tijdklok zetten, de differentiaal meting er tussen knoeien, en die solenoïde (elektrische klep) moet dan misschien toch nog op een andere plek komen. Stap voor stap lossen we die puzzel wel op. Zo behoud je ook het zicht hoe alles in elkaar geknoeid is. Moet er niet aan denken dit aan iemand die niet heeft mee geknutseld uit te moeten leggen. Het volgende plaatje helpt misschien.

basis plaatje

recirculatie collector: temp te laag

Alleen atelier op collector

CV + Atelier op collector

Volgende stap de bypass naar de collector, en de regeling daarvoor. Volgen nog de regeling voor temperatuurverschillen van collector en die van de kachel in vergelijk met de boiler. Dat zal wel weer een verhaal apart worden. Missen solenoïde of zo.

Altijd fijn als dingen werken zoals dat bedacht is. De winter mag nu wel komen. Als de berekeningen kloppen zal het huis op 15 graden blijven. Nu na iets meer dan een uur na aansluiting op de collector, met een zwakke winterzon, half bewolkt en zwakke wind is de temperatuur van het CV water met 3 graden gestegen. Er zijn nog een paar uurtjes om van de zon te profiteren.

Je bent er maar druk mee.

Shoppen

2011-10-30T19:23:00.000+01:00

Het wordt steeds aangenamer te shoppen in de supermarkt. Nee, de vindbaarheid van dingen is nog steeds erg belabberd. Maar ziet! Op de groente en fruit afdeling van Auchan staat een leuk dingetje. Een weegschaal met beeldherkenning. En dat trekt natuurlijk als een magneet aan me. Dus hop ff spelen, toch?

picture: Mettler-Toledo

Je legt je groenten of fruit op de weegschaal en op het scherm komen een aantal afbeeldingen van wat de software denkt dat het is. Je tikt het juiste plaatje aan, een zelfklevend etiket rolt uit het printertje, klaar. Geen gedoe meer om door een aantal menu's heen te fietsen. Of soms nog eens terug te moeten lopen naar de stelling. Zo van, hoe heette dat ook al weer in het Frans. Nou ja dat komt nu nog zelden voor, maar in het begin was het ronduit een ramp. Poivrons (paprika) verwarde ik altijd met Poireau (prei) En zo zijn er nog wel een paar leuke. Nu is dat afgelopen. De automatisering helpt hier een handje.

MENU'S
Voor de vakantiegangers. En voor mij. Waar ik nu nog mee zit zijn die vermaledijde menu's van die restaurants. Af en toe kan ik er geen touw aan vastknopen. Er zou een app moeten komen waarmee je een fotootje maakt van de menukaart en de app vertaalt dat voor je. Kan me voorstellen dat de gebruiker de "gefotografeerde" tekst nog kan verbeteren nadat de app met een paar suggesties komt.

Daarna zoekt de app een plaatje, het recept, en extra info op het web. Dat zou nu eens een keertje handig zijn, hint... Kan me zo een lange lijst van leuke add-ons verzinnen die deze handige applicatie eindeloos kan uitbreiden. Een soort Larousse Gastronomique, maar dan voor restaurant menu's dus.